รุ่งเช้าวันถัดมา แสงอรุณเพิ่งสาดส่อง ทะเลเมฆเหนือเขาคุนหลุนพลันม้วนตัวปกคลุมด้วยแสงสีทอง
โม่ชิงตื่นแต่เช้าตรู่ คุ้ยหาของในถ้ำพำนักของตน เลือกของกำนัลอยู่นานกว่าครึ่งวัน มีหลี่หวงจงหนึ่งผล กับผลสนห้าเข็มหนึ่งชุด — ธาตุทั้งห้าอย่างละผล บรรจุไว้ในกล่องหยกอันประณีต
จากนั้นเขายังคัดเลือกสมุนไพรวิญญาณหลายต้นที่เหมาะแก่การหลอมโอสถจากบรรดารากวิญญาณซึ่งนำกลับมาจากเผิงไหล จัดเรียงลงในตะกร้าสานจากไม้ไผ่เขียว แล้วคลุมด้วยผ้าไหมวิญญาณสีเรียบผืนหนึ่ง
จากนั้นจึงเรียกตัวเป่ามาด้วย ทั้งสองเดินไปตามระเบียงเมฆบนเขาคุนหลุน มุ่งหน้าไปยังตำหนักแปดทิวทัศน์
เมื่อมาถึงหน้าประตูตำหนัก โม่ชิงกำลังจะก้าวเข้าไปแจ้งการมาถึง ทว่าประตูทองแดงสีม่วงที่ปิดสนิทกลับเปิดออกเอง แยกออกไปสองข้าง
“เข้ามาได้”
เสียงของไท่ชิงเหลาจื่อดังมาจากภายในตำหนัก ไม่ดังไม่เบา ทว่ากลับแฝงพลังทะลุทะลวงบางอย่าง ทำให้ผู้ได้ยินอดก้าวเท้าเข้าไปไม่ได้
ภายในตำหนักแปดทิวทัศน์ตกแต่งอย่างเรียบง่าย กลางตำหนักมีเตาหลอมโอสถปากว้าเตาหนึ่งกำลังลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีเขียว ตัวเตาแผ่ประกายสีม่วงอันนุ่มนวล
ไท่ชิงเหลาจื่อนั่งอยู่บนเบาะฟางข้างเตาหลอม สวมอาภรณ์เต๋าหยินหยาง เส้นผมและหนวดเคราขาวโพลน มือหนึ่งถือแส้ปัดฝุ่นพาดไว้บนเข่า ใบหน้าเรียบสงบและเปี่ยมเมตตา
โม่ชิงพาตัวเป่าเข้าไปในตำหนัก ยกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นเหนือหน้าผากด้วยสองมือ แล้วค้อมกายคารวะอย่างเป็นระเบียบ “ศิษย์โม่ชิง ท่องเที่ยวกลับมาแล้วได้ของติดมือมาบ้าง จึงนำมาคารวะท่านอาจารย์ลุงใหญ่”
ตัวเป่าทำตามอย่างว่าง่าย คุกเข่าหมอบลงกับพื้น “ศิษย์ตัวเป่า คารวะท่านอาจารย์ลุงใหญ่”
เหลาจื่อทอดสายตามองโม่ชิงแล้วพยักหน้าเล็กน้อย เขาแทบไม่ขยับตัว ตะกร้าไม้ไผ่ในมือโม่ชิงก็ลอยขึ้นเอง ก่อนร่อนลงบนโต๊ะหยกข้างกายเขาอย่างแผ่วเบา
เขาเปิดผ้าไหมออกมองแวบหนึ่ง หยิบผลสนห้าเข็มขึ้นมาหมุนเล่นระหว่างปลายนิ้ว แล้วหยิบหลี่หวงจงขึ้นมาพินิจครู่หนึ่ง ก่อนจะลูบเคราพลางยิ้ม
“หลี่หวงจง ผลสนห้าเข็ม และรากวิญญาณอีกหลายต้น ล้วนเป็นของหายาก เสี่ยวจู๋น้อยเช่นเจ้านับว่ามีวาสนาดี ออกไปเที่ยวหนหนึ่งกลับหาของเหล่านี้มาได้” น้ำเสียงของเหลาจื่อเนิบช้า