"ได้"
"งั้นตกลงตามนี้"
รองผู้อำนวยการเฉินพูดจบ ก็มองหลินเซิ่งลี่ลึก ๆ หนึ่งที
"การล่าครั้งนี้ แกกล้ารับ ก็อย่าทำให้ฉันผิดหวัง"
"ฉันไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดยังไง ฉันดูแค่ผลลัพธ์"
"ส่วนวัสดุ กระสุนปืน ระเบิด พวกนี้ เดี๋ยวข้างหลังจะมีคนส่งลงมาให้"
"พวกแกไปเตรียมการของตัวเองให้เรียบร้อยก่อน"
"อย่าถึงเวลาให้โอกาสแล้ว รับไว้เองไม่ไหว"
"รับทราบ" หลินเซิ่งลี่พยักหน้า
"งั้นก็ดี"
รองผู้อำนวยการเฉินไม่พูดต่ออีก
พูดไปแล้ว เขาวันนี้มาที่นี่ก็แค่ส่งสารจากสำนักงานใหญ่มาให้เท่านั้น
ที่พูดได้ก็พูดหมดแล้ว
ที่เหลือก็ดูว่าตำบลผานกู่จะจัดการและเตรียมตัวกันยังไง
โดยเฉพาะ... ฝูงหมูป่าพวกนี้ จะจัดการลงได้หรือเปล่า
คิดถึงตรงนี้ รองผู้อำนวยการเฉินก็ไม่รีรอ หันหลังเดินออกไปทันที
มองเงาหลังที่จากไป ในห้องพลันเงียบลงไปชั่วขณะ
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน เลขาธิการซุนถึงได้หันมามองหลินเซิ่งลี่อีกครั้ง
ในแววตา เพิ่มความซับซ้อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด: "ไอ้หนู"
"หืม?"
"เรื่องนี้ แกมีแผนแน่ ๆ จริง ๆ นะ?"
ประโยคนี้ออกมา
ในห้อง เงียบสนิททันที
พวกเจ้าเต๋อเมาที่เดิมยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
เพราะว่าอย่างนั้น
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
ไม่ใช่ไก่ป่ากระต่ายป่า
ไม่ใช่กวางโรแบดเจอร์
ยิ่งไม่ใช่หมีตัวหนึ่งหมูป่าตัวหนึ่งง่าย ๆ
นี่คือฝูงหมูป่าทั้งหมด
และยังเป็นจูเสินในตำนานอีกด้วย
ถ้าจะบอกว่าไม่กังวลเลยสักนิด ก็คงเป็นเรื่องโกหก
"มี"
หลังความเงียบสั้น ๆ หลินเซิ่งลี่ก็ให้คำตอบที่แน่นอนมาก
"แกนี่นะ พูดกับฉันตามตรง"
เลขาธิการซุนเดินไปข้างหน้าสองก้าว ลดเสียงลง: "อย่าโม้ ไม่ต้องมาปลอบฉัน อย่าคิดจะแสร้งเก่ง พูดเฉย ๆ อย่างตรงไปตรงมากับฉัน ว่าแกมีแผนมากแค่ไหนกันแน่?"
หลินเซิ่งลี่ไม่ได้ตอบทันที
เขารู้ดี
เลขาธิการซุนเอาจริงแล้ว
อยากถามเขาจริง ๆ ว่าเรื่องนี้มันเชื่อถือได้หรือเปล่า
ถ้าไม่น่าเชื่อถือ...
งั้นเรื่องข้างหน้าอีกหลายอย่าง ก็ต้องกลับมาคิดกันใหม่
เช่น จะต้องเรียกทหารฝึกจากที่ใกล้ ๆ มาเพิ่มอีกหรือเปล่า
จะต้องให้สถานีไม้เตรียมระเบิดเพิ่มอีกหรือเปล่า
จะต้องขอการสนับสนุนจากข้างบนอีกหรือเปล่า