"ยิง!"
ปัง!
กระสุนนัดที่สองแทบจะไล่ตามเสียงนัดแรกออกไป
กระสุนเจาะเข้าไป อกของหมีสีน้ำตาลกระตุกอย่างรุนแรง อุ้งเท้าหน้าตะกุยหิมะไปครั้งหนึ่ง แต่ร่างก็ยังไม่ล้มลง
"ยังไม่ตาย"
เจ้าชิ่งซานจ้องไปตรงนั้น ปลายกระบอกปืนเล็งตามไปด้วย:"ไอ้พวกนี้มันช่างทนตายจริง"
"หมาอย่าเพิ่งเข้าไป"
"ฉันรู้"
หลินเซิ่งลี่ตอบกลับมา แล้วขยับไปข้างหน้าอีกสองก้าว
ตอนนี้หมีสีน้ำตาลทนไม่ไหวแล้ว
เลือดที่หน้าอกผสมกับหิมะ ไหลอาบเป็นทาง
มันก้มหัวลง ปากเต็มไปด้วยฟองเลือด ลำคอยังมีลมหายใจตะเกียกตะกาย
จุยเฟิงทนไม่ไหวก่อน ส่งเสียงเห่าเบา ๆ อุ้งเท้าตะกุยหิมะไปสองครั้ง
ท่าเสวี่ยยังนิ่ง หูแบน จ้องหัวหมี ค่อย ๆ ขยับไปทางขวาเล็กน้อย
"หมาใช้ได้"
เจ้าชิ่งซานมองแวบหนึ่ง ความตึงเครียดในใจก็คลายลงเล็กน้อย
"รู้จักลองหัวแล้ว"
"มันฉลาด"
หลินเซิ่งลี่นิ้วแตะอยู่ที่โกร่งไก ปืน ไม่รีบยิงเพิ่ม
หมีบาดเจ็บขนาดนี้ ยังกล้าขยับไปข้างหน้า แสดงว่าสมองยังทำงานอยู่
เวลานี้ใครเข้าไป ใครก็โง่
"ดูอีกสักพัก"
"อืม"
แค่ช่วงเวลานั้น อุ้งเท้าหน้าหมีสีน้ำตาลก็ยันขึ้นทันที ร่างดูเหมือนจะพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง
"แกล้งตายซะ"
เจ้าชิ่งซานด่าไปคำหนึ่ง:"ท่าเสวี่ย!"
เสียงยังไม่ทันขาด ท่าเสวี่ยก็ขยับแล้ว
มันแนบเข้าไปจากด้านหลังขวา งับที่ขาหลังของหมีเบา ๆ แล้วก็ดีดตัวออกทันที
หมีสีน้ำตาลสะดุ้งโหยงจริง ๆ ซีกหน้าหมุนไปทางขวาอย่างรุนแรง อุ้งเท้าปัดออกไป ทำให้หิมะปลิวเป็นแผ่น
"เห็นไหม?"
เจ้าชิ่งซานกระซิบกับหลินเซิ่งลี่:"แกล้งจริง ๆ"
"อืม"
หลินเซิ่งลี่ยกปืนขึ้นอีกครั้ง
ปัง!
นัดที่สาม
คราวนี้เจาะเข้าไปที่ท้ายทอยและไหล่
ร่างหมีสีน้ำตาลอ่อนปวกเปียก หัวทั้งหัวฟาดลงไปในหิมะ ขาหลังกระตุกสองที แล้วก็ไม่ไหวติงอีก
จุยเฟิงถึงกล้าพุ่งไปข้างหน้า เดินวนรอบมันหนึ่งรอบ จมูกเข้าไปใกล้แล้วก็หดกลับ ส่งเสียงหอนในลำคอ
"อย่าเพิ่ง"
หลินเซิ่งลี่เดินไปก่อน เอาปากกระบอกปืนจี้ที่หัวหมี
ไม่มีอะไร
เจ้าชิ่งซานตามขึ้นมา ใช้กระบอกปืนจิ้มที่ท้องหมี แล้วมองไปที่ตาหมี
"เสร็จ"
"คราวนี้ตายจริง ๆ แล้ว"
หยูชุ่นและซานใหญ่ถึงเดินตามขึ้นมาจากข้างหลัง
พอถึงใกล้ ๆ หยูชุ่นก็สูดลมหายใจเย็นก่อน:"เว้ย... มันใหญ่เกินไปแล้วว่ะ?!"