"เวร..."
หยูชุ่นที่อยู่ข้างหลังแค่เหลือบมองครั้งเดียว ก็มีคำหยาบหลุดออกมาจากคอ
เจ้าชิ่งซานยกมือกดเขาทันที: "อย่าเพิ่งส่งเสียง"
หมูป่าเยอะจริงๆ
มองคร่าวๆ หลายสิบตัวมีแน่นอน
กดเข้าไปอีกนิด
ยังเห็นเงาด้านหลังขยับอยู่เรื่อย
พวกหน้าสุดตัวเล็กกว่าเล็กน้อย เดินไปเดินมา
หูตั้งชัน จมูกดมไปตามพื้นหิมะตลอด
ตรงกลางนั่นแหละที่วุ่นวายที่สุด
แม่หมูหลายตัวเบียดกันอยู่ตรงนั้น ลูกหมูกับหมูวัยรุ่นครึ่งโตแทรกอยู่ข้างๆ
ด้านหลังอีกที ยืนเรียงแถวดำทะมึนเป็นพวกตัวใหญ่กว่า
สันหลังสูง ขนตั้งชัน หัวก็หนัก
"พวกนั้นคือหมูตัวผู้โตเต็มวัย"
ไป๋อินลดเสียงต่ำมาก ยกมือชี้ไปสองสามจุด: "ดูฝั่งนั้น สองข้างที่กดอยู่ ล้วนเป็นตัวโตเต็มวัย"
"ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น พวกมันจะพุ่งออกมาก่อน"
"พวกกลางจะปกป้องลูก"
"ข้างหลัง..."
ไป๋อินชี้ไปทางที่ไกลที่สุด หลินเซิ่งลี่มองตาม ด้านหลังเนินใกล้ขอบป่า มีเงาดำที่สูงกว่า
ตอนยืนนิ่งๆ ดูเหมือนลูกม้าจริงๆ
สันหลังหนาแข็ง คอหนา หัวลดลงเล็กน้อย ขอบปากสองข้างมีเส้นโค้งขาวๆ โผล่ขึ้นมาทันที
แม้จะไกลขนาดนี้ ยังเห็นพลังอำนาจที่กดดันนั้นชัดเจน
"นั่นคือจูเสิน"
เมื่อไป๋อินพ่นคำนี้ออกมา ทุกคนจ้องไปทางนั้นหมด
"ไอ้เวร..." หยูชุ่นกลืนน้ำลาย คอแห้งผาก: "มันเป็นหมูจริงเหรอ?"
"แกไปถามมันสิ"
เจ้าชิ่งซานตอบกลับด้วยเสียงต่ำ ตาไม่ละจากทางนั้นเลย
"ถ้ามันตอบแก แกก็รู้เอง"
หยูชุ่นอ้าปากนิดหน่อย แต่ไม่รู้จะพูดอะไร
ต้าใหญ่ที่อยู่ข้างๆ สูดจมูก ลมหายใจเร็วขึ้นเล็กน้อย
"กลิ่นแรงมาก"
"กลิ่นตัวหมูราชาตัวนี้แรงที่สุด"
"มีกลิ่นเลือดด้วย"
"กลิ่นเลือด?"
หลินเซิ่งลี่หันขวับไปมองเขา: "หมูแก่พวกนี้ชอบสู้กัน"
ต้าใหญ่ชี้ไปที่ตำแหน่งที่จูเสินยืน: "แผลเก่ายังไม่หายดี"
"ลมทางนั้นพัดมา ได้กลิ่น"
ไป๋อินมองต้าใหญ่ด้วยความแปลกใจเล็กน้อย "น้องชายแกจมูกดีจริงๆ"
"ไม่ใช่แค่จมูกดี"
เจ้าชิ่งซานเสริมคำ ท่าทางภูมิใจนิดๆ: "เก่งอีกเยอะ!"
ไป๋อินไม่รับคำต่อ ยังจ้องลงไปที่เนิน: "พวกมันแยกยามกันแล้ว"
"พวกหน้าสุดนั่นคือดูทาง"
"มองไปทางซ้าย ขอบป่ามีอีกสองตัวยืนเดี่ยวๆ"
"นั่นคือกันปีก"
"ถ้ามีอะไรอ้อมไปด้านข้าง พวกมันจะกันก่อน"