"หา?"
หลินเซิ่งลี่งงไปชั่วขณะ: "เธอหมายความว่า... ฉันรู้ว่าจะเกิดเรื่อง แต่กลับ..."
ยังไม่ทันที่หลินเซิ่งลี่จะพูดจบ เสิ่นมู่หัวก็ส่ายหน้า พร้อมพูดแทรกขึ้นมา: "ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้น"
"......"
"พวกเขายื่นมีดมาให้แล้ว เธอจะไม่รับก็ไม่ได้"
เสิ่นมู่หัวยื่นมือไปจับมือของหลินเซิ่งลี่ไว้: "ถ้าเธอไม่รับ มีดเล่มนั้นก็จะกลายเป็นอาวุธที่ใช้โจมตีเธอ"
"การทำแบบนี้ อย่างน้อยเธอก็ได้เป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า"
"ต่อให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ก็เป็นเพราะพวกเขาก่อขึ้นมาเอง ส่วนเธอ แค่ต้องการใช้เรื่องนี้ เพื่อยุติความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะก่อเรื่องเพิ่มอีก"
พูดมาถึงตรงนี้ เสิ่นมู่หัวก็เงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขา นิ่งอยู่นาน แล้วจึงพูดว่า: "ฉันแค่กลัวว่าเธอจะต้องแบกคนเดียว"
"......"
หลินเซิ่งลี่ไม่ได้พูดอะไร
เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ กล่องเสียงของเขาขยับลงอย่างแผ่วเบา วินาทีถัดมา เขาก็ยื่นมือออกไปดึงทั้งตัวเธอเข้ามากอดไว้: "แล้วเมื่อกี้เธอยังบอกว่าฉันน่ากลัวอีก"
"เมื่อกี้มันคนละเรื่องกัน ฉันหมายความว่า เธอแก้ปัญหาได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น เธอเก่งมากต่างหาก!"
เสิ่นมู่หัวพูดพลาง มือของเธอก็ขยับออกจากขอบโต๊ะอย่างไม่รู้ตัว แล้วค่อย ๆ โอบรอบเอวของหลินเซิ่งลี่ไว้
พอเธอกอดเข้ามาแบบนี้ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที
หลินเซิ่งลี่ก้มหน้ามองเธอ
เสิ่นมู่หัวไม่ได้หลบ ใบหน้าแดงเรื่อ แต่ก็ยังเงยหน้ามองเขาอยู่ดี
"มองฉันแบบนั้นทำไม?"
"ก็ดูว่าเมียของฉันฉลาดแค่ไหนไง"
"แล้วดูพอหรือยัง?"
"ยัง"
"......"
ใบหูของเธอเริ่มร้อนผ่าว สัญชาตญาณบอกให้ถอยหลัง
แต่เอวเพิ่งจะถอยไปได้นิดเดียว มือกลับไม่ได้ปล่อย ยิ่งทำให้หลินเซิ่งลี่ฉวยจังหวะดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น
"เมื่อกี้เธอยังบอกว่าฉันน่ากลัวไม่ใช่เหรอ?"
"ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า... ก็โอเคนี่นา"
"งั้นให้ฉันทำให้เธอกลัวอีกสักครั้งดีไหม?"
"เธอนี่นะ..."
คำพูดท้ายๆ ยังไม่ทันจะหลุดออกมา หลินเซิ่งลี่ก็ก้มหน้าลงจูบเธอแล้ว
จูบนี้กดลงมา ความคิดที่อัดอั้น ความหงุดหงิด การคิดคำนวณ เมื่อครู่ ถูกโยนทิ้งไปจนหมดสิ้น