"หมายความว่ายังไง?"
เลขาธิการซุนยกชามเหล้าขึ้นมาแล้ว พอได้ยินคำนี้ มือก็ชะงักไปเล็กน้อย
"หมายความว่า พอชื่อเสียงติดตัวไปแล้ว มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป"
หลินเซิ่งลี่พูดตรง ๆ ว่า "เมื่อก่อนผมเป็นแค่นักศึกษารับการปฏิวัติ พาคนไม่กี่คนเข้าป่าล่าสัตว์ ถ้าทำสำเร็จ ทุกคนก็ได้กินเนื้อ"
"ถ้าทำไม่สำเร็จ ก็แค่ไม่ได้ของติดมือกลับมา ธรรมดามาก"
"แต่ถ้าจะเอาชื่อของตำบลไปแขวน เอาเงินของสถานีไม้มาใช้ ก็ต้องรับผิดชอบบางอย่าง"
"เช่น?" เสิ่นมู่หัวถามต่อโดยไม่ทันคิด
"เช่น ต่อให้มีฝูงหมูป่าขวางทาง หมีเดินมาถึงขอบสถานีไม้ หมาป่าลากหมาไป ตำบลและสถานีไม้สิ่งแรกที่คิดก็คือมาหาผม"
หลินเซิ่งลี่ค่อย ๆ เล่าความคิดของตัวเองออกมา "อีกอย่าง พาคนเข้าป่า ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่สามารถพูดว่า รับผิดชอบคนเดียว แล้วจบได้เหมือนเมื่อก่อน"
"ตอนนั้น เราจะเป็นตัวแทนของตำบลและสถานีไม้ หรือแม้กระทั่งสายงานการผลิตและประกัน"
คนรอบโต๊ะฟังแล้วเงียบลงไปด้วยกัน
ตอนที่พูดถึงสวัสดิการตำแหน่งเมื่อกี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกอบอุ่นใจ
แต่อบอุ่นก็อบอุ่น พอพูดกันแบบเปิดเปลือกแล้ว รสชาติมันก็เปลี่ยนไป
"ก็จริง"
เลขาธิการซุนก้มดูปลาบนโต๊ะ ไม่รีบตัก ก่อนอื่นวางชามเหล้ากลับลงไป
“บนโลกนี้จะมีเรื่องที่เอาแต่รับผลประโยชน์โดยไม่ต้องรับผิดชอบได้อย่างไร?”
"ถ้าลงเอยรับตำแหน่งนั้นจริง ต่อไปไม่ว่าตำบลหรือสถานีไม้ มีเรื่องก็ต้องมาหาแกก่อน"
"ใช่"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า "ดังนั้นผมไม่คัดค้านการเอาชื่อเสียง หรือคัดค้านการเอาผลประโยชน์ แต่ต้องคิดให้รอบคอบก่อน"
"ถ้าจะเดินต่อไปจริง ๆ เราต้องเริ่มวางกฎให้มั่นคงตั้งแต่ตอนนี้"
"แกนี่รู้จักวางกับดักให้ตัวเองจริง ๆ"
เลขาธิการซุนเงยหน้ามองเขา น้ำเสียงไม่ได้มีแววตำหนิมากนัก ส่วนใหญ่เป็นความชื่นชม
"แต่สมองแกนี่ ไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ"
"นี่ไม่ใช่การวางกับดักตัวเอง"
หลินเซิ่งลี่ยิ้ม "นี่คือการดูหลุมข้างหน้าให้ดีก่อน จะได้ไม่ต้องด่าแม่ตัวเองตอนตกลงไป"
"อย่างเช่นเมื่อกี้ หลังจากรับเงินแล้ว ต่อให้มีหลักฐาน พอมีปัญหา ก็ต้องรับผิดชอบไม่ใช่เหรอ?"
"พูดแบบนี้ก็ใช่นะ...ได้ มีความคิดแบบนี้เป็นเรื่องดี"