"ผม...พวกเราก็แค่มาตรวจสอบ"
คำว่าตรวจสอบ ยังไม่ทันจะจบ ชายคนนั้นก็พูดไม่ออกชัด ๆ ไปพักหนึ่ง รอยหยิ่งผยองบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่เขาก็ยังกัดฟัน พยายามยื้อต่อ
"ตรวจสอบ?!"
หลินเซิ่งลี่ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
มือทาบลงบนโต๊ะ
เสียงบัญชีถูกตบดังจนแกว่ง
"นายมีหนังสือราชการไหม?!"
"นายมีอำนาจตรวจสอบไหม?!"
"นายได้รับมอบหมายจากหน่วยรักษาความปลอดภัยของสถานีไม้ไหม?!"
"หรือว่าปากคนข้างหลังนายนั่นแหละ คือหลักฐานชิ้นใหญ่ที่สุดของนายวันนี้?!"
"ผม..."
"อย่ามาผม ผม"
"เมื่อกี้ไม่ใช่ตะโกนเก่งมากหรือไง?!"
"ตอนนี้สมุดบัญชีอยู่ตรงนี้"
"กระสุนอยู่ตรงนี้"
"ปืนอยู่ตรงนี้"
"ใบรับแจ้งความก็อยู่ตรงนี้"
"เอาเลย!"
"ตรวจ"
"รายการไหนผิด ชี้มา"
"ลูกไหนมีปัญหา ชี้มา"
"วันนี้ถ้านายหาข้อผิดพลาดจากตรงนี้ได้จริง ๆ ฉันยอม"
"ถ้านายหามันไม่เจอ...งั้นฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่าพวกนายนี่ มาคุยเรื่องตรวจสอบกันจริง ๆ หรือว่ามาหาเรื่องให้ตำบลผานกู่ของเรากันแน่?! มาหาเรื่องให้ป่าไม้พันกู่!?"
ประโยคนี้จบลง ทั่วทั้งลานบ้านพลันเงียบลงชั่วขณะ
ฝูงชนที่มุงดูอยู่ก็ได้สติขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ในชั่วอึดใจนี้เอง
ใช่สิ!
ตรวจปืน?!
ตรวจบัญชี?!
ของทุกอย่างเขาก็วางออกมาให้ดู
ใบรับแจ้งความก็ตบใส่หน้าแล้ว
งั้นก็ตรวจสิวะ?!
ทีท่าเมื่อกี้ที่พูดว่า "ได้รับแจ้งเบาะแส" "มาดูให้ทางเบื้องบน" หายไปไหนหมด?!
ทำไมตอนนี้ลิ้นถึงเริ่มแข็ง?!
"พูดสิ!?"
"เมื่อกี้ไม่ใช่เก่งมากหรือไง?!"
"ไม่บอกว่าบัญชีไม่ชัดเจนรึไง?!"
"เอาเลย! ชี้จุดที่ไม่ชัดเจนมาให้ฉันดูหน่อยสิ!!!"
"พวกคุณ...พวกคุณนี่มัน..."
ชายหน้ากระรอกคนนั้นอ้าปากจะพูด แต่เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามหลังแล้ว
เขานึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะโยนข้อกล่าวหาใบนี้ใส่หัวเขา!
เดิมทีพวกเขาคิดจะใช้ฐานะมาข่มคนอื่น
แต่แล้วไง?!
อีกฝ่ายไปสถานีไม้ตั้งแต่เช้าตรู่!!!
และยังยื่นรายงานการตรวจสอบตนเองด้านความปลอดภัยขึ้นไปแล้ว!!!
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ หน่วยรักษาความปลอดภัยของสถานีไม้นั้น ให้ใบรับแจ้งความกลับมาจริง ๆ ด้วย!!!
แล้วไงต่อ?
ก็โยนปัญหาให้ใหญ่ขึ้นเป็นระดับตำบล เป็นระดับสถานีไม้...แทบจะโยนไปถึงการผลิตใหญ่ฤดูหนาว ให้มันกระทบไปทั่วทั้งแผ่นดินจีน