หลังส่งเขากวางสดไป ฝั่งตำบลผานกู่ก็เงียบสงบไปได้สองวัน
จะว่าเงียบก็จริง แต่ก็แค่ภายนอก
ข้างนอกลมยังหนาวเหน็บเหมือนเดิม
คนก็ยังยุ่งเหมือนเดิม
เพียงแต่สายตาที่เคยจับจ้องหลินเซิ่งลี่ คิดจะหาเรื่องเขานั้น ลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด
โดยเฉพาะที่จุดพักนักศึกษารับการปฏิวัติ
ตั้งแต่มีคนตายบนเขา แล้วโดนฝูงหมาป่ากับหมีดำเล่นงานอย่างหนัก คนที่เคยคิดจะตามเข้าป่าหาอาหาร ตอนนี้ล้วนเงียบกริบ
ล้อเล่นหรือไง?!
กินเนื้อสำคัญ แต่ชีวิตสำคัญกว่า!
ดังนั้นในสองวันต่อมา หลินเซิ่งลี่ก็ไม่ได้เข้าป่าบ่อยอย่างที่เคย
อยู่บ้านอย่างสงบ
เตรียมตัวก่อน
เพราะในใจเขารู้ดี เรื่องเขากวางสดตอนนี้แค่กลบกระแสไว้ชั่วคราว แต่ถ้าจะอยู่ดีมีสุขไปยาวๆ ยังต้องพึ่งฐานะที่แข็งแรง
เนื้อจะเก็บยังไง
หนังจะจัดการยังไง
เรื่องพวกนี้ทำแบบลวกๆ ไม่ได้
ต้องขุดหลุมเก็บของให้ได้
ในลานบ้าน เสียงสั่งการของหลินเซิ่งลี่ดังไม่ขาดระยะ: "ตรงนี้ ขุดลงไปอีกหน่อย"
"อื้ม"
"อย่าใช้พลั่วฟาดตรงๆ ให้เฉือนเฉียงๆ ก่อน ไม่งั้นดินแข็งพัง แล้วขอบจะพังเอาได้"
"รู้แล้ว"
มองจากไกลๆ ลานบ้านเล็กๆ ของหลินเซิ่งลี่ดูเหมือนผ่านสงครามมา
หิมะที่ติดอยู่ตามแนวกำแพงถูกกวาดออกหมด เผยให้เห็นพื้นแข็งๆ ข้างใต้
หลินเซิ่งลี่นั่งยองๆ อยู่ข้างหลุม ถือพลั่วอยู่ในมือ กำลังขุดลงไป
ซานใหญ่ยืนอยู่ข้างๆ โบกเสียมทุบดิน
มีเพียงเจ้าคนนี้เท่านั้นที่ทุบลงไปทีเดียวแล้วดินแข็งแตกเป็นรอย
เสียง "ปัง! ปัง! ปัง!" ดังไม่ขาด พื้นดินถูกขุดออกทีละน้อย
"พี่"
"หืม?"
"หลุมนี้ ต้องขุดลึกแค่ไหน?"
"ประมาณสองเมตร"
"ลึกขนาดนั้นเลย?"
"อื้ม"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า: "หลุมเก็บของหน้าหนาว ยิ่งลึกอุณหภูมิยิ่งคงที่ ไม่เป็นน้ำแข็งทะลุง่าย ของเก็บไว้ก็ไม่เสียง่าย"
"โดยเฉพาะเนื้อ"
"ของที่เราล่าได้ในอนาคต ไม่ได้กินหมดทุกที และก็ไม่ได้ขายหมดทุกที ต้องมีที่เก็บของ"
"ผมเข้าใจแล้ว"
ซานใหญ่พยักหน้าแรงๆ มือที่ถือเสียมโบกหนักขึ้นกว่าเดิม
ท่าเสวี่ยนอนอยู่ไม่ไกล มองอยู่อย่างเงียบๆ
ส่วนจุยเฟิงก็วิ่งไปวิ่งมาในลานบ้าน ดมโน่นนี่ขุดโน่นนี่ ยุ่งเหมือนตัวเองเป็นคนทำงานด้วย
แต่ทุกครั้งที่มันยื่นเล็บมา เสิ่นมู่หัวก็จะตวาด:
"จุยเฟิง!"
"ถ้าขุดอีก จะไม่ได้กินเนื้อเย็นนี้นะ!"
"โฮ่ง!"