ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้น เสียงหนึ่งที่พยายามกลั้นความตื่นเต้นไว้ก็ดังผ่านมา:
"เจอจริงๆ เหรอ?!"
"เจอแล้ว"
หลินเซิ่งลี่มองเขากวางบนโต๊ะ น้ำเสียงนิ่งมาก: "สมบูรณ์ ร่วงธรรมชาติ โคนมีไขกระดูก ไม่ตำหนิ ไม่บุบสลาย เพิ่งเอาออกจากป่ากลับมา"
"ดี!"
"เยี่ยมมาก!"
ปลายสาย เสียงหายใจของรองผู้อำนวยการเฉินหนักขึ้นเล็กน้อย:
"อย่าขยับ!"
"คนอย่าขยับ ของก็อย่าขยับ!"
"เดี๋ยวฉันไปเดี๋ยวนี้!"
"ตอนนี้เลยเหรอ?!"
หลินเซิ่งลี่ตะลึง
"ตอนนี้!"
"ฉันจะไปเอง!"
"ลาวกัวไปด้วย!"
"นายดูให้ดีนะ อย่าให้ใครมายุ่งเด็ดขาด!!"
"ได้"
วางสาย
ในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง
วินาทีถัดมา
"ฮ่าๆๆๆ!!!"
เลขาธิการซุนตบโต๊ะเตียงอิฐดังปัง ถ้วยชากระเด้งตามไปด้วย "ได้ยินไหม?! มาด้วยตัวเอง!!"
"ได้ยินแล้ว"
หลินเซิ่งลี่มุมปากก็เผยรอยยิ้มตาม
"คราวนี้ชัวร์!"
"ชัวร์อะไร คราวนี้คือสำเร็จ!!"
เลขาธิการซุนพูดจบ ก็หันขวับไปมองเจ้าหน้าที่เฉาที่ยังยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม รอยยิ้มบนใบหน้าดูจาบจ้วงอย่างไร้ที่เปรียบ:
"สหายเฉา"
"เมื่อกี้นายถามว่าปืนมาจากไหน กระสุนมาจากไหน เอกสารใครอนุมัติ ใช่ไหม?!"
"ตอนนี้ยังจะถามอีกไหม?!"
สีหน้าเจ้าหน้าที่เฉาแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด
ตอนแรกเขายังมีแรงกลั้นไว้บ้าง
แต่พอได้ยินคำว่า "รองผู้อำนวยการเฉินจะมาด้วยตัวเอง" แรงนั้นก็สลายไปเกินครึ่ง
เขารู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร
หมายความว่าของชิ้นนี้เป็นของจริง
หมายความว่าเรื่องในบ้านผู้อำนวยการหวังแห่งสำนักงานป่าไม้จังหวัด โดนทางผานกู่นี่เข้าให้จริงๆ
หมายความว่าบุญคุณนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะยุ่งได้อีกแล้ว
"เลขาธิการซุน พวกเรามาตรวจสอบข้อเท็จจริง"
เจ้าหน้าที่เฉาพูดออกมาทั้งที่ฝืนทน แต่น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
"ตรวจสอบข้อเท็จจริง?!"
เลขาธิการซุนคำรามเสียงเย็น:
"แล้วตรวจชัดหรือยัง?!"
"คนคือนายพรานของบ้านผานกู่ออกไปตามหามา"
"เขาคือคนบ้านผานกู่ออกไปล่า"
"ของ เอาออกจากป่าอย่างถูกต้อง"
"ถ้ายังมีอะไรอยากถาม รอสักครู่ลาวเฉินมาแล้ว ไปถามต่อหน้าเขาเลย!!"
บรรยากาศในห้องกดดันลงทันที
หนุ่มสองคนที่อยู่หลังเจ้าหน้าที่เฉาแทบไม่กล้าหายใจแรง
พวกเขาไม่โง่
ตอนแรกยังคิดว่า ตามเจ้าหน้าที่เฉาลงคอมมูนมา เพื่อข่มขู่และสร้างบารมี
แต่ตอนนี้ดูสิ...