"เพราะที่แบบนั้นมันครึกครื้นเกินไป"
"ยิ่งมีคนไปมาหลายเท่าไหร่ ของก็ยิ่งเยอะ"
"ของเยอะ กลิ่นก็ยิ่งปนกัน"
"วันนี้วางไว้ตรงนั้น พรุ่งนี้อาจจะมีอย่างอื่นมาทำให้มันตกใจก็ได้"
"สู้เลือกจุดที่เส้นทางแคบ มั่นคง และเป็นเส้นทางเดียวไม่ดีกว่าเหรอ"
"พอมันเดินจนชิน มันก็จะเดินผ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
"เฮอะ..."
หยูชุ่นนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ยิ่งฟังยิ่งเพลิน
ตอนแรก เขายังคิดว่าการวางกับดักก็แค่ตั้งห่วง ขุดหลุม แขวนประตูเท่านั้น
แต่พอฟังมาถึงตอนนี้ หยูชุ่นถึงเพิ่งรู้สึกได้ว่า ของอย่างนี้มันมีวิธีที่ละเอียดลออขนาดนี้เลยเหรอ?!
"ฉันเข้าใจแล้ว"
"เข้าใจอะไร?!"
"ที่ผ่านมาฉันกลับบ้านมือเปล่าหลายครั้ง ไม่ใช่เพราะในป่าไม่มีของ แต่เป็นเพราะฉันวางกับดักหยาบเกินไปต่างหาก"
"รู้ก็ดีแล้ว"
ซานใหญ่เป็นคนที่ฟังอย่างตั้งใจที่สุด
เขาพูดช้า แต่จำของไม่ช้า
โดยเฉพาะพรสวรรค์ทางด้านนี้ ชาติก่อนพิสูจน์มาแล้ว
หลินเซิ่งลี่พูดครั้งเดียว เขาก็ย่อตัวลงไปวางเองครั้งหนึ่ง
บางจุดวางสูงเกินไป
หลินเซิ่งลี่ยกเท้าแตะ: "สูงไป"
"โอ้"
แก้ใหม่
บางจุดเชือกปากห่วงผูกตายเกินไป
เจ้าชิ่งซานยื่นมือมาแกะ: "ตายเกินไป กระต่ายดีดตัวปุ๊บก็ขาด"
"โอ้"
แก้ใหม่อีก
ทำแบบนี้หลายครั้ง ในที่สุดก็วางได้ดูเข้าท่าจริงๆ
"ไอ้หนูเอ๊ย เก่งนี่หว่า!"
เจ้าชิ่งซานยืนอยู่ข้างๆ มองกับดักกระต่ายที่ซานใหญ่วางใหม่ ก็อดชมออกมาไม่ได้
"ผมแค่จำได้"
ซานใหญ่เกาหัวแล้วยิ้มกว้าง
"จำได้บ้าอะไร"
หยูชุ่นยิ้มเผล่ข้างๆ "ฉันว่าแกเก่งกว่าฉันอีกแล้ว"
"ฉันเก่งกว่าแกอยู่แล้ว"
ซานใหญ่นิ่งคิดแป๊บนึง แล้วก็ตอบกลับเสียงทุ้ม
"......"
"เชี่ย!"
หยูชุ่นอึ้งไปแป๊บนึง แล้วเกือบจะกระโดดขึ้น "แกเรียนคำนี้มาจากไหน?!"
"พี่ฉันไง"
"คำไหน?!"
"ฉันเก่งกว่าแกอยู่แล้ว"
"......ให้ตายเถอะ"
คราวนี้แม้แต่เจ้าชิ่งซานยังขำออกมา
"เอาละๆ"
"อย่ามาพูดเล่น"
หลินเซิ่งลี่ยิ้มแล้วเก็บปากกับดักอันสุดท้าย กดลงไปในหิมะ "วันนี้พอแค่นี้ก่อน"
"พรุ่งนี้เช้า ฉันจะพาพวกแกมาเก็บรอบแรก"
"ฉันขอพูดไว้ตรงนี้เลย"
"พรุ่งนี้ใครกลับมือเปล่า อย่าหาว่าฉันด่า"
"แล้วถ้าฉันได้ล่ะ?!"
หยูชุ่นถามทันที
"ได้ก็หุบปากแล้วทำไม"
"......ฉันว่าคำพูดแกไม่ค่อยเหมือนชมนะ"
"แกหุบปากก็ถือว่าชมแล้ว"