"พี่...พี่รอง...อย่าเข้ามานะ..."
เมื่อเห็นหลินเซิ่งลี่เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ หลินเจียวเจียวก็ตกใจจนขาอ่อนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น
ปกตินางถูกตามใจจนเคยตัว ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน!
ขนาดพี่ใหญ่กับพี่สามและแม่ยังถูกซ้อมจนสภาพเป็นแบบนั้น นางจะเป็นอะไรไปได้เล่า?!
"ฉันเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่นะ..."
"พี่รอง ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่กล้าทำอีกแล้ว..."
หลินเจียวเจียวค่อยๆ ถอยหลังพลางร้องไห้คร่ำครวญอย่างสิ้นหวัง ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว
นางไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องมันจะบานปลายมาถึงขั้นนี้
ถ้ารู้งี้ตั้งแต่แรก นางก็คงใส่เสื้อตัวนี้ออกไปอวดเพื่อนสาวๆ ข้างนอกแล้ว
พอตอนกลับมา เรื่องมันอาจจะจบลงไปแล้วก็ได้
ยังไงซะเรื่องงานอะไรนั่นก็ไม่เกี่ยวกับนางอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้จะพูดอะไรก็สายไปหมดแล้ว
หลินเซิ่งลี่ไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย ตอนเดินผ่านมุมกำแพง เขาถึงขั้นคว้าขวานที่วางอยู่ใกล้ๆ ติดมือมา
"ฟ่อ—"
เพื่อนบ้านพากันสูดปากดังเฮือก
ใช้ไม้กระบองยังยากที่เรื่องจะถึงตาย
แต่ถ้าใช้ขวานล่ะก็ งานง่ายนิดเดียว!
ครอบครัวนี้มันไปทำอะไรไว้ ถึงทำให้หลินเซิ่งลี่ไอ้เด็กซื่อๆ ต้องระเบิดอารมณ์ได้ขนาดนี้?!
"ฉับ—"
ไม่ทันให้พวกเขาตั้งตัว คมขวานก็จ่อติดกับลำคอของหลินเจียวเจียวแล้ว แม้จะมีเสื้อผ้าขวางกั้น แต่นางก็ยังสัมผัสได้ถึงไอเย็นวาบที่พุ่งเข้าใส่หน้า
"เสื้อผ้า ถอดออกมาเดี๋ยวนี้"
น้ำเสียงของหลินเซิ่งลี่ไม่ได้ดัง ทว่าหลินเจียวเจียวกลับไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย:
"ฉัน...ฉันถอด...ฉันถอด!"
ระหว่างที่พูด นางก็รีบถอดเสื้อคลุมออก
นางยื่นให้หลินเซิ่งลี่ด้วยมือที่สั่นเทา
ตอนที่หลินเซิ่งลี่หันหลังเดินจากไป กลิ่นฉี่ก็ตลบอบอวล
กางเกงของหลินเจียวเจียวเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง
หลินเซิ่งลี่ไม่สนใจแม้แต่น้อย เขาถือเสื้อโค้ทกลับมาที่หน้าประตูห้องตัวเอง
ทันใดนั้นเอง เขาก็หันหลังกลับกะทันหัน กวาดตามองไปยังเพื่อนบ้านที่ยืนมุงดูอยู่ข้างนอก แล้วเงื้อขวานฟาดลงบนกำแพงข้างๆ อย่างแรง:
"ดูกันพอหรือยัง?!"
เศษอิฐกระเด็นเปรอะเปื้อน
แต่เขาไม่ใยดี
"เมื่อเพื่อนบ้านทุกคนอยู่ที่นี่ งั้นวันนี้ผมจะขอพูดให้ชัดๆ เลยนะครับ!"
หลินเซิ่งลี่ชี้ไปยังสมาชิกครอบครัวหลินที่กำลังร้องโหยหวนอยู่บนพื้น:
"พวกคุณก็คงพอรู้ ว่าคนที่ควรแต่งงานกับคนตระกูลเสิ่นคือพี่ใหญ่ของผม แต่พอกลับพบว่าครอบครัวเสิ่นเกิดปัญหา พี่ใหญ่ดันเอาเอกสารทะเบียนบ้านไป ปลอมตัวเป็นผมที่เป็นหลินเซิ่งลี่ แล้วให้ผมเป็นแพะรับบาปแทน"
"แล้วยังเอาทะเบียนสมรสกับทะเบียนบ้านของเราสองคนไปใช้สมัครให้พวกเราย้ายไปอยู่ชนบทที่ตะวันออกเฉียงเหนือ!"
"นอกจากนี้ยังแอบยักยอกสินสมรสของเมียผมกับของอื่นๆ ไปอีก"
"เช้าวันนี้ ผมยังไม่ทันตื่น พวกเขาก็บีบบังคับให้ผมเซ็นสัญญา ยกงานของผมให้พวกเขา!"
"พวกคุณว่า นี่มันเรื่องที่คนเขาทำกันหรือเปล่า?!"
คำพูดนี้หลุดออกไป
ผู้คนแตกตื่นโกลาหล
เรื่องการแต่งงานเมื่อวานนี้ พวกเขารู้อยู่แล้วแน่นอน
แต่ไม่คิดเลยว่าภายในนั้นจะมีความลับดำมืดมากมายขนาดนี้!
ในยุคนี้ การบีบบังคับให้คนเป็นแพะรับบาป แต่งงานกับชนชั้นต่ำ แล้วยังแอบไปลงทะเบียนย้ายไปชนบทที่ตะวันออกเฉียงเหนือ ทั้งยังฉกฉวยงานกับทรัพย์สินเงินทองของอีกฝ่ายไปด้วย... นี่มันโหดร้ายยิ่งกว่าฆ่าอีกฝ่ายทิ้งเสียอีก!
โควตางานเพียงหนึ่งเดียว ก็สามารถทำให้คนคนหนึ่งใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายไปตลอดชาติ
แต่กลายเป็นว่า...
ครอบครัวนี้ มันใจดำเกินไปแล้ว!
สัตว์!
ช่างเป็นพวกร้อยทั้งร้อยสัตว์จริงๆ!
กับคนในครอบครัวตัวเองยังทำได้ขนาดนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าทำกับคนอื่นจะเป็นยังไง
"ผมไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไรกัน แต่พวกเขาต้องการเอาชีวิตของผม หลินเซิ่งลี่ จริงๆ!"
รอให้คนรอบข้างได้ย่อยสิ่งที่เขาพูดไปสักพัก หลินเซิ่งลี่ถึงพูดต่อ:
"ผม หลินเซิ่งลี่ ต่อให้วันนี้จะตีพวกเขาตายให้หมด ก็ถือเป็นแค่การชำระล้างคนชั่วในครอบครัว!"
"ก่อนที่ผมจะจากที่นี่ไปตะวันออกเฉียงเหนือ ใครกล้าช่วยพูดแทนพวกเขาแม้แต่ครึ่งคำ หรือกล้าสอดรู้สอดเห็นไปแจ้งหน่วยรักษาความปลอดภัย..."
หลินเซิ่งลี่พูดพลางชูขวานขึ้น "ก็ลองคิดดูให้ดีๆ ว่าขวานเล่มนี้ของผมจะฟาดใส่ใครในบ้านพวกคุณ!"
โดนหลินเซิ่งลี่ข่มขู่แบบนี้ เพื่อนบ้านที่ไหนจะกล้าเข้าไปยุ่งเรื่องยุ่งนี่อีก?
ต่างคนต่างพากันยืนยันว่านี่คือเรื่องภายในครอบครัวของพวกเขา
ล้อเล่นหรือไง?!
ไอ้นี่มันกำลังจะถูกโยนไปอยู่ตะวันออกเฉียงเหนือที่หนาวเหน็บทุรกันดารอยู่แล้ว
เมื่อวานยังมีงานทำอยู่แท้ๆ วันนี้กลับกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ผีถึงได้รู้ว่าโดนกระตุ้นจิตใจมามากแค่ไหน
ถ้าทำให้ไอ้นี่ไม่พอใจขึ้นมาจริงๆ มันเอาชีวิตสู้ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!
อีกอย่าง ในใจของทุกคนก็กระจ่างแจ้งดี
เรื่องนี้โดยพื้นฐานแล้วก็คือพ่อแม่ของหลินเซิ่งลี่ทำเกินไป บีบให้คนซื่อๆ ต้องลุกขึ้นมาสู้
พวกมันสมควรแล้ว!
"ช่วงนี้พวกแกทุกคนอยู่กันเงียบๆ ไปเลยนะ ใครกล้ามาหาเรื่องเมียผมอีก ผมจะเอาชีวิตมัน!"
หลินเซิ่งลี่กวาดตามองคนบนพื้นด้วยแววตาเย็นชา: "พวกแกคอยดูได้เลยนะ ดูสิว่าผมจะทำได้หรือเปล่า!"
พูดจบ เขาก็เดินตรงกลับเข้าห้องของตัวเองทันที
พร้อมกับเสียงปัง ประตูห้องก็ถูกปิดลง
กลับเข้ามาในห้อง ความอาฆาตพยาบาทบนตัวหลินเซิ่งลี่ก็พลันจางหายไปกว่าครึ่ง
โดยเฉพาะเมื่อเห็นดวงตาคู่ของเสิ่นมู่หัวที่กระพริบปริบๆ มองมาที่เขา ตัวเขาทั้งคนก็ผ่อนคลายขึ้นมาก
"เสื้อของเธอ"
หลินเซิ่งลี่ค่อยๆ คลี่เสื้อโค้ทขนแกะสีแดงคลุมลงบนตัวเธอเบาๆ บรรจงรวบปกเสื้อให้เธอเรียบร้อย: "ต่อไปนี้ใครก็อย่าหวังจะมาแย่งอะไรไปจากเธอ!"
จู่ๆ เสิ่นมู่หัวก็ยื่นมือมากุมมือใหญ่ที่กำลังจัดเสื้อให้เธออยู่ เปลือกตาของนางแดงก่ำขึ้นมา
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนอกประตูเมื่อครู่ นางได้ยินชัดเจน เห็นชัดเจน...
"ขอบคุณนะ..."
เสิ่นมู่หัวสูดจมูก น้ำเสียงค่อนข้างเบา
"เราเป็นสามีภรรยากัน จะพูดแบบนี้ทำไม"
หลินเซิ่งลี่ลูบผมของเธอเบาๆ แล้วกำชับเสียงต่ำ: "อีกเดี๋ยวผมต้องออกไปข้างนอกสักเที่ยว พอผมออกไปแล้ว เธอก็ล็อกประตูจากด้านในเสียเลย ไม่ว่าใครเคาะก็อย่าเปิด"
"ก่อนเราจะไปตะวันออกเฉียงเหนือ ต้องเตรียมตัวให้พร้อม"
เสิ่นมู่หัวพยักหน้าอย่างว่าง่าย: "อื้ม นาย...นายระวังตัวด้วยนะ"
"สบายใจได้!"
หลินเซิ่งลี่ปลอบใจภรรยาเสร็จ แล้วก็ออกจากบ้านพักใหญ่ไป
ครึ่งชั่วโมงกว่าให้หลัง
ณ โรงงานเหล็กเซวียนอู่ อาคารบ้านพักครอบครัวพนักงาน
เจ้าฉางเจียงนั่งอยู่ในบ้าน สูบบุหรี่เงียบๆ อยู่คนเดียว คิ้วขมวดเป็นปมแน่น
ที่บ้านของเจ้าฉางเจียงมีลูกเยอะ
ลูกชายสี่คน ลูกสาวสองคน
พอเห็นลูกชายคนเล็กของตัวเองกำลังจะจบมัธยมปลายในปีนี้
แต่ที่บ้านหาตัวโควตางานไม่ได้เลยจริงๆ
ถ้ายังแก้ปัญหานี้ในเวลาอันสั้นไม่ได้ ถึงตอนนั้นก็ต้องถูกบังคับให้ส่งลงชนบทอย่างแน่นอน!
แค่คิดว่าลูกชายคนเล็กของตัวเองอาจต้องไปลำบากในถิ่นทุรกันดารห่างไกล เจ้าฉางเจียงก็ทุกข์ใจจนหัวร่วงเป็นกระจุก
และในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากนอกประตู
เจ้าฉางเจียงเปิดประตูด้วยความรำคาญ พอเห็นว่าใครมา สีหน้าก็พลันบูดทันที:
"หลินรอง? แกมาที่บ้านฉันทำไม?!"
ในโรงงาน ใครบ้างไม่รู้ว่าเจ้าฉางเจียงกับพ่อของหลินเซิ่งลี่ หลินต้าเฉียง เป็นศัตรูคู่อาฆาต!
คนหนึ่งเป็นหัวหน้าแผนกรีดเหล็ก อีกคนเป็นรองหัวหน้า
สองคนต่อสู้กันมาสิบกว่าปี ต่างมองหน้ากันไม่ติดทั้งคู่
ไม่รู้เหมือนกันว่าเคยแอบกลั่นแกล้งกันมากี่ครั้ง
"ผู้อำนวยการเจ้า ไม่เชิญผมเข้าไปนั่งหน่อยหรือครับ?"
หลินเซิ่งลี่มีรอยยิ้มเต็มใบหน้า ไม่รอให้เจ้าฉางเจียงมีปฏิกิริยาอะไรทั้งนั้น เขาก็เบียดตัวเข้าไปในบ้านอย่างหน้าด้านๆ
แถมยังปิดประตูอีกด้วย
"ไอ้หนูกินยาผิดเม็ดรึไง?! ออกไปนะ! นึกว่าฉันรังแกง่ายรึไง?!"
เจ้าฉางเจียงเบิกตาโพลงด่า
ทว่าหลินเซิ่งลี่ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย แถมยังลากเก้าอี้มานั่ง แล้วล้วงบัตรประจำตัวพนักงานโรงงานเหล็กของตัวเองออกจากกระเป๋า วางแปะลงบนโต๊ะ
"หัวหน้าจ้าวครับ ผมรู้ว่าลูกคนเล็กของท่านกำลังจะถูกส่งลงชนบทเร็วๆ นี้ วันนี้ผมมาที่นี่ ก็เพื่อเอายาช่วยชีวิตมาให้ท่านโดยเฉพาะ"
หลินเซิ่งลี่พูดด้วยรอยยิ้ม: "โควตางานของผม ผู้อำนวยการเจ้า สนใจไหมครับ?"