"ปัง!"
ประตูถูกปิดลงอย่างไม่หนักไม่เบา
เสียงสลักประตูดังตามมา
ประตูบานเดียว กั้นสองโลก
ข้างนอกเป็นแบบนั้น
แต่ในห้อง เมื่อเห็นหลินเซิ่งลี่เดินเข้ามา ดวงตาของเสิ่นมู่หัวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
คนเราบางครั้งก็แปลกประหลาด
ในความสัมพันธ์หนึ่ง ต่อให้มีความเกลียด 90% แต่ถ้ามีความดีอยู่ 10% ก็สามารถประคับประคองความสัมพันธ์ไว้ได้ดี
ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นมู่หัวแทบไม่มีความเกลียดชังหลินเซิ่งลี่เลยด้วยซ้ำ
ช่วงนี้เธอเองก็ได้รับผลกระทบไม่น้อย
ตอนนี้ความรู้สึกที่มีต่อหลินเซิ่งลี่จึงเป็นอะไรที่พิเศษมาก
"หิวมากใช่ไหม? รีบกินในขณะที่ยังร้อนๆ เถอะ"
หลินเซิ่งลี่เห็นท่าทางของภรรยาตัวน้อยของเขาแล้ว ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที
ความไม่พอใจเมื่อครู่พลันสลายหายไปในพริบตา
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเห็นว่าภายในห้องถูกจัดเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย เห็นได้ชัดว่าเสิ่นมู่หัวตั้งใจทำความสะอาดและจัดระเบียบห้องอย่างมากในช่วงที่เขาออกไป
บางที... เธอคงกังวลว่าเขาจะคิดว่าเธอไร้ประโยชน์เช่นกัน...
"อือๆ"
เสิ่นมู่หัวพยักหน้าอย่างจริงจัง
ตั้งแต่หลินเซิ่งลี่จากไปไม่นาน จางชุ่ยฮวาก็ร้องไห้ฟูมฟายอยู่ตลอด เสียงดังขนาดนั้น... ทำให้เธอรู้สึกกังวลใจตลอดเวลา
จนกระทั่งเห็นหลินเซิ่งลี่เดินเข้ามา เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเธอก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงบ้าง
"คุณ... คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? พวกเขามี... หรือเปล่า..."
ปากพยักหน้ารับว่าจะกินข้าว แต่สายตาของเสิ่นมู่หัวกลับไม่ได้จ้องไปที่อาหาร หากแต่กวาดมองหลินเซิ่งลี่ขึ้นลงก่อนเป็นอย่างแรก น้ำเสียงแฝงไปด้วยความกังวลเล็กน้อย