"หยก... ให้คุณ... ได้โปรด อย่าส่งให้พวกเขา..."
กลิ่นฉุนจากถ่านอัดก้อนคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอับชื้นจากมุมกำแพง แทงจมูกโดยตรง
ได้ยินเสียงเจือสะอื้นข้างหู หลินเซิ่งลี่ก็สะดุ้งโหยง ลืมตาขึ้นมา
สิ่งที่เห็นคือเด็กสาวคนหนึ่ง
เธอหดตัวอยู่บนเตียง
สวมชุดแดงวิวาห์ที่บอกไม่ถูกว่าน่ายินดีหรือแสบตา
ในช่วงเวลาที่ควรเป็นหนึ่งในห้วงเวลาสำคัญที่สุดของชีวิตเด็กสาว แต่ตอนนี้ ปกคอชุดเจ้าสาวของเธอถูกกระชากขาดออกหลายจุด
เสื้อชั้นในสีแดงสดแนบเนื้อ กับเรือนร่างขาวโพลนส่วนหนึ่ง ถูกแผ่ออกมากลางอากาศอย่างนั้น
ทว่าเธอกลับเหมือนนกกระทาที่ตื่นกลัว ไม่สนใจแม้แต่จะจัดเสื้อผ้าตัวเอง ได้แต่จับหยกในมือไว้แน่น
เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น จนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
ใบหน้ายิ่งซีดเซียวราวกับกระดาษ
ดวงตาเต็มไปด้วยความอัปยศและหวาดกลัว แต่ดูเหมือนไม่กล้าแม้แต่จะร้องไห้ออกมา
"ตูม——!!!"
มองดูใบหน้านี้ มองเห็นหยกชิ้นนี้ หลินเซิ่งลี่ทั้งตัวแข็งทื่อไปหมด
ความทรงจำชาติก่อนราวกับภาพฉายจากตะเกียงหมุน ไหลทะลักเข้าสู่หัวสมองอย่างบ้าคลั่ง
หน้าหนาว ปี 1974!
เขาย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง!
กลับสู่คืนเรือนหอที่เคยทำให้เขาอัดอั้น ทำให้เขาคับแค้นใจ ทำให้เขา... เสียใจไปทั้งชีวิต!
ยังไม่ทันตั้งตัวจากแรงกระทบมหาศาล ในห้องโถงใหญ่ที่กั้นด้วยผนังเดียว จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะครื้นเครงดังมา
"แม่! มาดูเร็ว! หนูใส่โค้ตสีแดงผ้าวูลนี้แล้วสวยไหม?"
เสียงตื่นเต้นของหลินเจียวเจียว น้องเล็ก ลอยเข้ามา: "นังชั่วตระกูลเสิ่นนี่ก็เลือกของเป็นอยู่นะ เนื้อผ้านี่ ที่ห้างไป๋ฮั่วคงต้องขายหลายสิบหยวนแน่!"
"ต่อจากนี้ของพวกนี้เป็นของหนูแล้ว!"
"ยังไงฐานะบ้านเราก็คือชาวนายากจนสามชั่วโคตร จะใส่เสื้อตัวนี้ก็ไม่เห็นมีปัญหา!"
"เจียวเจียว ใส่ช้า ๆ หน่อย อย่าให้เลอะเทอะ ซักยากจะตาย!"
เสียงแหลมบาดหูของแม่ก็ดังขึ้น: "พี่ใหญ่ เรื่องลงทะเบียนน่ะ จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? อย่าให้เรื่องนี้มีปัญหาได้!"
"บ่ายวันนี้บ้านเสิ่นถูกตรวจยึดไปแล้ว เสิ่นมู่หัว แม่แพศยาตัวซวยนั่น เพราะมาแต่งงานกับพี่รอง เลยรอดตัวไปก่อน แต่ใครจะรู้ว่าจะมีครั้งหน้าอีกไหม?"
"ข้าไม่อยากถูกส่งไปใช้แรงงานที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือเหมือนกับพ่อแม่ผีตายโหงของมันหรอก!"
"แม่วางใจเถอะขอรับ ข้าสมัครย้ายชนบทไปตะวันออกเฉียงเหนือให้พี่รองกับเสิ่นมู่หัวแล้ว ต่อให้นางเป็นนายทุนจริง ๆ พอย้ายไปแล้ว ก็ไม่ลามมาถึงพวกเราได้หรอก"
พี่ใหญ่หลินไห่จวินลดเสียงลงอธิบายสถานการณ์ พอพูดจบ ก็อดถอนหายใจไม่ได้:
"น่าเสียดายจริง ๆ อยากหาภรรยาระดับเดียวกับเสิ่นมู่หัวเนี่ย ไม่ง่ายเลย... ต้องยกให้พี่รองไปฟรี ๆ"
"เฮอะ แกแต่งกับนังแม่แพศยานี่จริง ๆ ตอนถูกส่งไปใช้แรงงานที่ทะเลทรายตะวันตกเฉียงเหนือ อย่ามาบ่นลำบากก็แล้วกัน"
เสียงทุ้มลึกของพ่อก็ดังแทรกเข้ามา
"ก็จริง ยุคนี้ หาคนซื่อ ๆ ปลอดภัยกว่า แต่งกับเสิ่นมู่หัวของจริง เรื่องอื่นไม่พูดถึง งานโรงงานเหล็กกล้าของข้าถูกปลดแน่"
หลินไห่จวินคิดถึงตรงนี้ แววตาฉายแววละโมบวาบหนึ่ง:
"พูดแล้วก็นะ โควตางานโรงเหล็กของพี่รองนี่ น่าจะว่างแล้วใช่ไหม? หรือพวกเราลองไปหาบ้านตระกูลซุน ใช้โควตานี่แลกลูกสาวเขามาเป็นเมียข้า?"
"พี่ใหญ่ โควตางานนี้ให้ข้าเถอะ พี่เป็นกรรมกรประจำแล้ว จะกลัวไม่มีเมียรึ?"
หลินเจี้ยนเฉียง สาม ขมวดคิ้ว: "แต่พวกเรามาคุยกันตรงนี้ ถ้าหูพี่รองได้ยินขึ้นมา"
"กลัวอะไร ก็ท่าทางไม้ฟาดไม่ต่อยของมันน่ะ พ่อแม่ว่ายังไงก็ว่าตามนั้นไม่ใช่รึ?"
"ให้มันขึ้นเหนือไปชนบท ก็เพื่อดีกับมันนั่นแหละ ให้ออกไปฝึกให้แข็งแกร่งเข้าไว้ ต่อไปอีกหน่อยยังไงก็ได้กลับมาไม่ใช่รึ?"
ไม่นาน เสียงหัวเราะสำราญก็ดังแว่วมาจากข้างนอก
คำพูดพวกนั้นเขาได้ยินชัดแจ๋ว
พริบตานั้น ดวงตาของหลินเซิ่งลี่ก็แดงก่ำ
จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง คือวันนี้!
พ่อแม่ของเขาบังเอิญรู้จักกับพ่อแม่ของเสิ่นมู่หัว
สองสามวันก่อนบ้านเสิ่นจับพิรุธได้ เพื่อนและคนรู้จักในหน่วยงานหลายคน ถูกสวมหมวก ถูกประณาม ถูกส่งไปใช้แรงงาน เพราะที่บ้านมีทรัพย์สินสมัยปลายราชวงศ์ชิงกับสาธารณรัฐจีนอยู่บ้าง
บรรพบุรุษของตระกูลเขาก็เคยมั่งคั่ง เคยไปศึกษาต่อต่างประเทศแล้วกลับมาในภายหลัง
ก็เลยคิดว่า อาจมีความเสี่ยง อยากให้เสิ่นมู่หัวแต่งกับคนตระกูลหงอู่เล่ย แบบนี้ถึงเกิดเรื่องขึ้น ก็ยังพอปกป้องไว้ได้ ไม่ต้องถูกพิพากษา ถูกเนรเทศ...
แล้วก็เลยมาหาที่บ้านของพวกเขา
เดิมทีควรจะเป็นพี่ใหญ่ของเขาที่แต่ง
แต่พอเห็นคนบ้านเสิ่นถูกจับ พี่ใหญ่ก็ลากเขามาเป็นแพะรับบาปทันที จับเขามาแต่งแทน!
แถมยังกรอกเหล้าไปไม่น้อย
พอเขาได้สติกลับมาบ้าง ได้ยินแผนชั่วร้ายนอกประตู อยากจะระเบิดอารมณ์ แต่ความหวาดกลัวในก้นบึ้งทำให้เขาไร้เรี่ยวแรง ไม่กล้าออกไปเผชิญหน้ากับครอบครัว
ได้แต่ระบายโทสะทั้งมวลลงบนเสิ่นมู่หัว
เขาเหมือนสัตว์ป่าที่สูญเสียสติ ไม่เพียงฉีกเสื้อผ้าของเธอ แต่ยังหมายจะแย่งหยกประจำตระกูลของเธอ
กระทั่ง... ยังทำมันตกแตกอีกด้วย...
นึกย้อนไปถึงหลายปีต่อมาในชาติก่อน ตอนเสิ่นมู่หัวตายอย่างน่าเวทนา ยังคงย้ำคิดถึงหยกชิ้นนี้ตลอด... หลินเซิ่งลี่ก็ใจราวกับถูกมีดกรีด
"นี่... นี่คือพ่อกับแม่ของฉันเหลือไว้ให้... เป็นสิ่งย้ำเตือนถึงท่านชิ้นสุดท้ายแล้ว... หรือจะตีฉัน เธอ... เธอจะทำอะไรก็ได้ แต่อย่าแย่งหยกของฉันเลย..."
เสียงอ้อนวอนแผ่วเบาจนแทบไม่เป็นเสียง ดึงหลินเซิ่งลี่กลับมาจากภาพฉายในอดีตชาติ
มองดูดวงตาที่ร้องไห้จนแดงของเสิ่นมู่หัว หลินเซิ่งลี่ก็รีบชักมือกลับ: "ฉัน... ฉันไม่แย่ง!"
"เธอหยุดร้องก่อน"
มองดูท่าทางของเสิ่นมู่หัว หลินเซิ่งลี่รู้สึกลนลานไม่รู้ทำตัวอย่างไร
ในชาติก่อนเขาเฝ้าวาดฝันนับครั้งไม่ถ้วนว่าจะกลับมาวันนี้ แต่พอย้อนกลับมาได้จริง ๆ กลับไม่รู้ว่าต้องทำอะไร ต้องพูดอะไร
มองดูฝ่ามือสากหยาบใหญ่ของตัวเอง หลินเซิ่งลี่ใจหายวาบ
แค่เกือบ
แค่เฉียดนิดเดียว!
แค่เฉียดนิดเดียวเขาก็จะทำให้เด็กสาวที่ตกอยู่ในความสิ้นหวังผู้นี้ จมดิ่งสู่เหวลึกไร้ก้นอีกครั้ง!
หลินเซิ่งลี่สูดลมหายใจลึก พยายามทำเสียงให้สงบลง
"ฉันไม่แย่ง... จริง ๆ นะ ฉันไม่แย่งของของเธอ ฉันไม่เหมือนกับพวกสัตว์เดรัจฉานข้างนอกนั่นหรอก"
พูดพลาง ก็เอื้อมมือไปกระตุกผ้าห่มผ้าฝ้ายเก่า ๆ บาง ๆ ที่ปะแล้วปะอีกบนเตียงอิฐ ห่มคลุมร่างเสิ่นมู่หัวอย่างทะนุถนอม บังเรือนร่างขาวผ่องนั่นไว้
"หยกนี่ เธอเก็บซ่อนให้ดี อย่าให้ใครอื่นมาเห็น"
มองดูแววตาของเธอ หลินเซิ่งลี่กัดฟัน: "เมื่อกี้คือฉันโดนกรอกเหล้า เลยทำชั่ว"
"เธอก็รู้อยู่แล้ว คนที่สมควรแต่งงานกับเธอแต่แรกคือพี่ใหญ่ของฉัน ฉัน..."
เสิ่นมู่หัวตัวแข็งทื่อ
หยาดน้ำตาบนขนตายาวงอนเริ่มไหลร่วงลงมา
เรื่องร้าย ๆ ที่เกิดต่อเนื่องช่วงนี้ กระทบเธอหนักเกินไปแล้ว
เธอถึงขั้นสิ้นหวัง รู้สึกว่า หากถูกรังแกต่อ ถึงขั้นถูกพิพากษา ถูกโยนไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ อาจจะ... ได้อยู่กับพ่อแม่ของตัวเอง อาจเป็นเรื่องดี...
"ถ้าเธอไม่เต็มใจ... ฉันสามารถ... พรุ่งนี้ไปสำนักงานเขต หย่าขาดกันได้ ไม่ต้องพัวพัน..."
"หุบปาก!"
หลินเซิ่งลี่ตะคอกเสียงเข้มขัดจังหวะ: "ในเมื่อวันนี้เราไหว้ฟ้าดินกันแล้ว เธอก็คือภรรยาของหลินเซิ่งลี่ไปทั้งชีวิต!"
เขายื่นฝ่ามือสากหยาบใหญ่ไป ค่อย ๆ ปาดน้ำตาที่หางตาของเธอ: "วางใจเถอะ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ถึงฟ้าถล่ม ฉันก็จะประคองให้!"
"พวกมันคิดจะโยนเราไปตายที่ตะวันออกเฉียงเหนือ? ฝันไปเถอะ!"
"เธอ... เธอรอฉันอยู่ที่นี่ก่อน"
เสิ่นมู่หัวยังไม่ทันตอบสนอง ก็เห็น จู่ ๆ หลินเซิ่งลี่วิ่งไปข้างหน้าต่างไม้บานเล็ก แล้วกระโดดออกไป
ลมหนาวเสียดแทงกระดูก
หลินเซิ่งลี่อดสะท้านไม่ได้
แต่ภายในหัวเขา กลับกำลังคิดเรื่องอื่น
ย้ายชนบทไปตะวันออกเฉียงเหนือเหรอ?!
ขายงานของฉันงั้นรึ?!
ยึดของของเมียฉันงั้นนะ?!
ดี!
ดีนักเชียวนะ!
ไอ้พวกดูดเลือด!
วางแผนได้แนบเนียนดีนี่
ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าแล้วกัน!