"ใช่!!"
"พูดถูกต้อง!!"
คนทั้งโต๊ะยกชามเหล้าขึ้นพร้อมกัน ชนกันดังปัง แล้วก็ดื่มกัน
พอพวกเขาชนกัน โต๊ะข้าง ๆ ก็พลอยครึกครื้นตามไปด้วย
"ดื่ม!!!"
"วันนี้ไม่เมาหลับไม่เลิก!!"
"ใครเมาก่อนไปนอนคอกหมูเลย!!"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ!!"
ที่นี่คือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่อยู่เหนือสุดอีกด้วย
อากาศหนาวมากอยู่แล้ว
ตอนนี้เข้าฤดูหนาวอีก
สิ่งที่ผู้คนชอบทำที่สุดก็คือการดื่มเหล้าเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น
พอมีทั้งเหตุผลทั้งเนื้อสัตว์ จะให้ใจเย็นลงได้ยังไง?
ยิ่งตื่นเต้นกันใหญ่
ไม่มีใครรู้ว่างานเลี้ยงฉลองครั้งนี้จบลงเมื่อไหร่ รู้แต่ว่ามันดึกมาก
ชามเหล้าชนกันไปมา เนื้อถาดแล้วถาดเล่า
สุดท้าย ข้างโต๊ะก็มีคนนั่งเอนไปเอนมาอยู่เป็นแถว
บางคนกอดชามไม่ยอมปล่อย ปากก็พึมพำถึงเขี้ยวคู่ของจูเสิน
บางคนดื่มจนหน้าดำแดง ตบโต๊ะบอกว่าปีหน้าจะทำเรื่องใหญ่กว่านี้อีก
กว่าลานบ้านจะเงียบสนิทก็เกือบสว่างแล้ว
ในห้อง
หลินเซิ่งลี่หลับลึก ตัวยังมีกลิ่นเหล้าอยู่
แต่สีหน้าของเขากลับผ่อนคลายสุด ๆ
เรื่องวุ่นวายที่กดดันหัวมานานหลายวัน พอสายลับและจูเสินล้มลง ทุกอย่างก็เบาใจลงไปได้เยอะ
ข้างเตียงอิฐ เสิ่นมู่หัวตื่นมาครั้งหนึ่งแล้ว
เธอลุกขึ้นนั่งมองดูท้องฟ้าด้านนอก แล้วก็ก้มลงมองคนข้าง ๆ เอง มุมปากเผลอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
หลินเซิ่งลี่หลับลึก ลมหายใจสม่ำเสมอ เสิ่นมู่หัวยื่นมือดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เขาให้เรียบร้อย แล้วก็มุดกลับเข้าไป ไม่สนใจกลิ่นเหล้าบนตัวเขา ซบเข้าไปแล้วก็หลับตาลงอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน
ที่สถานีไม้ ตอนฟ้าสาง ๆ คนเวรก็เอาวัสดุที่จัดเตรียมไว้เมื่อคืนส่งไปที่สำนักงานใหญ่แล้ว
เป็นกองหนา
ด้านบนสุดคือรายงานปราบปราม
รายงานนี้ไม่ใช่แค่ตำบลผานกู่เขียนคนเดียว
ยังมีส่วนเสริมจากวาลากาน
บันทึกของหน่วยรักษาความปลอดภัย
รายชื่อผู้เข้าร่วมปฏิบัติการ
บัญชีการใช้ปืน ระเบิด ระเบิดมือ
หมูที่ฆ่าได้ ฝูงที่แตกกระจาย ผลการตรวจตราภายหลัง เขียนไว้ชัดเจนหมด
ตอนนี้ ในออฟฟิศสำนักงานใหญ่ยังมีคนไม่มาก
เจิ้งโชวเฉิงมาถึงเร็วกว่าปกติ
เมื่อคืนเก็บวัสดุเสร็จ เขากลับไปนอนดึกมาก
แต่จะดึกแค่ไหนก็ต้องตื่น
รายงานวางอยู่บนโต๊ะ
ขอบกระดาษหน้าสุดถูกพลิกจนม้วนงอแล้ว