"พอดีเลย หมีตั๊วเพิ่งตาย เนื้อยังอุ่นๆ อยู่ รีบแล่มาสักสองสามชิ้นย่างกิน อร่อยที่สุด"
เจ้าชิ่งซานพูดเรื่องกินขึ้นมา หลินเซิ่งลี่ก็ไม่ขี้เหนียว ตอบตกลงว่าจะกินเนื้อหมีตั๊วหน่อย
กินอะไรกันตรงนี้ก่อน แล้วสามคนช่วยกันลากแคร่เลื่อนกลับไป ย่อมประหยัดเวลาได้มากกว่าตอนที่เขาจะต้องทำคนเดียวแน่นอน
ยิ่งผ่านเรื่องราวหลายๆ อย่างมา เขาก็เริ่มหิวขึ้นมาจริงๆ ด้วย
"ฮ่าๆ งั้นพวกเราคงได้เปรียบแกหน่อยแล้วล่ะ"
เจ้าชิ่งซานหัวเราะเบาๆ: "แต่ตอนขึ้นมาก็เอาหนังส้มตำกับขนมจ้างมาด้วย มากินด้วยกัน"
ทั้งสองคนเก็บกิ่งไม้แห้งได้เยอะพอควรจากรอบๆ อย่างรวดเร็ว
ก่อกองไฟขึ้น
กิ่งไม้แห้งแตกปะทุเสียงดัง เปลวไฟลุกโชนสูง
เจ้าชิ่งซานนั่งยองๆ ข้างกองไฟ ใช้ขวานเล็กเหลาไม้สามแท่งให้ปลายแหลม แล้วส่งให้หลินเซิ่งลี่กับหยูชุ่นคนละอัน
หลินเซิ่งลี่เลือกแล่เนื้อส่วนนุ่มสุดด้านในขาหลังออกมาเป็นชิ้นๆ
ชิ้นเนื้อหนาบางกำลังดี เสียบไม้ได้พอเหมาะ
หลินเซิ่งลี่เสียบเนื้อเสร็จ ยังไม่รีบย่าง
เขาหยิบกระดาษห่อเล็กๆ ออกจากกระเป๋าสะพาย
แกะออกมา ข้างในเป็นเกลือเม็ดหยาบสองสามเม็ด
"โอ้ ยังพกเกลือมาด้วย?"
เจ้าชิ่งซานตาเป็นประกาย
"ออกมาก็ต้องพกเกลือ ถ้าไม่พกก็เสียดายเนื้อพวกนี้แย่"
หลินเซิ่งลี่พูดพลางบดเกลือให้ละเอียด โรยลงบนชิ้นเนื้อให้ทั่ว
หยูชุ่นมองอยู่ข้างๆ กลืนน้ำลายลงคอ
เขาไม่พูดอะไร ได้แต่นิ่งๆ เสียบเนื้อของตัวเอง แล้วทำตามอย่างหลินเซิ่งลี่โรยเกลือ
สามคนล้อมกองไฟ ย่างเนื้อเสียบไม้บนไฟ
เปลวไฟเลียชิ้นเนื้อ ไขมันซึมออกมา หยดลงในกองไฟ ทำเสียงฉ่าๆ
กลิ่นหอมของเนื้อโชยฟุ้งไปทั่ว
"กรุ๊ก—"
ท้องของหยูชุ่นส่งเสียงเรียกอย่างไม่เป็นระเบียบ
เจ้าชิ่งซานเหลือบมองเขา ยิ้มกว้าง: "หิวแล้วสิ? รออีกหน่อย เนื้อหมีตั๊ว ถ้าย่างแบบสุกๆ ดิบๆ กินแล้วท้องเสีย ถ้าย่างจนแก่เกินไปก็เสียของ"