"เป็นอะไรกันไปหมด หน้ายาวเป็นบ่า!"
"เกิดอะไรขึ้น!"
"เปล่า เมื่อกี้ซุ่นจื่อบอกจะถอนตัว"
"บ้าเอ๊ย!"
เลขาธิการซุนถลึงตาใส่: "ถอนอะไรกัน!"
"ตอนนี้ใครถอนตัว ก็เหมือนยื่นมีดให้คนอื่น!"
"ฉันบอกพวกนายเลย ทีมนี้ตอนนี้ห้ามขาดใครแม้แต่คนเดียว!"
"เลขาธิการ ทางสำนักงานใหญ่มีผลออกมาแล้วเหรอ!"
"อืม"
"ว่าไง!"
"เรื่องไม่ดีมาก่อน"
พูดจบ
ในห้องก็เงียบลงไปอีกรอบ
"หัวหน้าหมิงทางนั้นประเมินเสร็จแล้ว"
"โดยรวมผ่าน"
"แต่เขายกปัญหาที่ต้องจับตามองสองเรื่อง"
"เรื่องแรกคือซานใหญ่"
"บอกว่าเรื่องครอบครัวนายที่ยุ่งเหยิง กับที่นายตอบสนองช้ากว่าคนอื่น ต้องเฝ้าดูต่อไป จะยังให้สถานะเป็นทางการ แต่ต้องประเมินความสามารถทุกเดือน"
"อีกเรื่องคือหยูชุ่น"
"เรื่องพ่อแก ถูกเขาหยิบยกขึ้นมาจริงๆ"
"เขาบอกว่า จากมุมมองการจัดการความปลอดภัยและความมั่นคงของทีม แนะนำให้ตรวจสอบเพิ่มเติม"
"ก่อนที่ผลตรวจจะออก นายถูกพักเป็นสมาชิกสำรองก่อน"
เสียงพูดจบลง
ในห้องเงียบกริบทันที
มือของหยูชุ่นกำแน่นขึ้นมา
แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้หน้าซีดเหมือนเมื่อกี้ แต่กลับค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
กัดฟัน
ไม่พูดสักคำ
"รีบร้อนอะไร!"
"ฉันยังพูดไม่จบเลย!"
"นี่แค่เป็นข้อเสนอแนะในรายงานประเมินเท่านั้น"
"ทางพี่เจิ้ง เขาทำตามแนวคิดนี้กดดันพวกนายจริง"
"แต่เขาไม่ได้จะรั้งพวกนายไว้ตลอด"
"ต่อจากนี้ต่างหาก ที่เป็นประเด็นหลักที่ฉันมาหาพวกนาย"
พูดถึงตรงนี้
เลขาธิการซุนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
สีหน้าที่ซับซ้อน ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
"เรื่องกระสุนปืน"
"ส่งผ่านช่องทางผลิต"
"หน่วยรักษาความปลอดภัย ไม่ขวางแล้ว"
"เรื่องคุณสมบัติพราน"
"ทีมของพวกนาย คงไว้ ดำเนินการเหมือนเดิม"
"เรื่องขอบเขตการปฏิบัติการ"
"ผ่อนคลายแล้ว!"
"แค่แจ้งให้ชัดเจน ก็ล่าสัตว์ได้ตามปกติในพื้นที่ของสถานีไม้ทั้งหมด"
"อีกอย่าง"
"ต่อจากนี้ ถ้าทางสถานีไม้เจอหมี หมาป่า หมูป่าที่ดื้อด้านตอนตัดไม้ ลากไม้ หรือลากซุง..."
พูดถึงตรงนี้
เลขาธิการซุนหยุดไปครู่หนึ่ง
แล้วสีหน้าก็เผยรอยยิ้มที่เก็บไม่อยู่
"พวกเขาสามารถส่งคำขอความช่วยเหลืออย่างเป็นทางการมายังทีมล่าสัตว์ผานกู่ของพวกนายได้!"
"เนื้อ คูปอง เงิน คิดแยกต่างหาก!!!"
"..."
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที