"เฮ้อ ช่างเป็นช่วงเวลาที่ยุ่งเหยิงจริงๆ"
พวกคนงานป่าไม้ด้านหน้านั้น เดิมทีก็แค่พึมพำเบาๆ
พอกล่าวถึงผู้อำนวยการเจิ้งที่ไม่ทำหน้าที่ พ่อบ้านวัยกลางคนคนหนึ่งก็หยุดลงชั่วครู่ หันไปมองป่าลึกกว่านั้น แล้วอดถอนหายใจไม่ได้:
"เรื่องตรงนั้นยังไม่จบเลย มาเจออีกเรื่องหนึ่งอีก"
"แล้วเราจะทำยังไงต่อไปล่ะเนี่ย?!"
ไม่ไกลนัก หูของหลินเซิ่งลี่กับพวกก็ตั้งขึ้นมาแทบจะในทันที
เรื่องอะไร?!
เกี่ยวกับพวกเขาด้วยเหรอ?
ไม่คิดว่าจะได้ยินเรื่องไม่คาดคิดด้วย
"ลำบากจริงๆ พวกเราก็ไม่ใช่พราน แม้จะได้รถมาให้คันหนึ่ง แต่ถ้าเจอเข้าจริงๆ ก็คงอันตราย ฉันว่าเรื่องแบบนี้ไม่ควรให้คนที่ชำนาญจัดการเหรอ? ทำไมถึงมาโยนให้พวกเราเนี่ย?"
"ก็ไม่ใช่เพราะไอ้เจิ้งนั่นสร้างเรื่องอีก กว่าจะเป็นแบบนี้ได้"
คนงานอีกคนที่อยู่ข้างๆ เม้มปาก: "ใครจะไปคิดล่ะ ว่าในแปลงป่าที่สองแบบนี้ จะมีหมีดำโผล่มาได้"
"หมีดำ?!"
หยูชุ่นได้ยินก็ตกใจ มองไปที่หลินเซิ่งลี่: "พี่ แปลงป่าที่สอง? จริงหรือเปล่าเนี่ย?"
"ฉันก็ไม่เคยไป จะรู้ได้ยังไง?"
หลินเซิ่งลี่ถลึงตาใส่มัน "ฟังต่อไปสิ ดูสิว่าพวกเขาจะพูดอะไรอีก"
ไม่นานนัก
เสียงจากอีกฝั่งก็ดังมา
"ใครว่าไม่ใช่ล่ะ"
ความจนใจในน้ำเสียงของพ่อบ้านวัยกลางคนคนนั้น ใครๆ ก็ฟังออก: "ตามหลักแล้ว แปลงป่าที่สองถูกพัฒนาเร็วที่สุด แถมแปลงเพาะชำกับแปลงผักของตำบลผานกู่ก็อยู่ตรงนั้นทั้งหมด ยังติดกับมันอีก"
"ห่างจากบ้านคนในตำบลก็ใกล้ ไม่เกินหนึ่งลี้"
"มีคนเข้าออกตลอด"
"ตามหลักแล้ว ที่แบบนี้สัตว์ป่าอะไรก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้ ถ้าจะให้ว่า แปลงป่าห้าแปลงป่าเจ็ดน่าจะเป็นไปได้มากกว่า"
"แต่เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว เมื่อวานคนงานแถวนั้นบอกว่าเห็นหมีตัวหนึ่ง ใครจะไปรู้ว่ามันเป็นยังไง!"
"อาจจะตื่นขึ้นมาแล้วไม่มีอะไรกิน เลยวิ่งไปแถวนั้นก็ได้"
"ได้ยินว่าตัวมันไม่เล็กด้วย" อีกคนหนึ่งถอนหายใจอย่างกังวล: "นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย..."
"ให้ตายสิ..."
ไม่ไกลนัก หยูชุ่นได้ยินถึงตรงนี้ ตาลุกวาว: "หมีดำยังบุกมาถึงแปลงป่าที่สองเลยเหรอ! เก่งขนาดนั้นเลย? พี่ ไม่งั้นพวกเรา..."
ระหว่างที่หยูชุ่นพูดอยู่นั้น สมองของหลินเซิ่งลี่ก็หมุนไปอย่างรวดเร็ว
แปลงป่าที่สอง
เขาพอจะจำพื้นที่ตรงนั้นได้