"เจ้านี่เอ๋ย กวางขนาดนี้พวกเราสองสามคนจะลากกลับไปยังไงไหว?"
เจ้าชิ่งซานนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ แม่กวางตัวนั้น เงยหน้ามองซานใหญ่ แล้วก็มองหลินเซิ่งลี่:
"ยังไงก็ตามแผนเดิม ฉันกับหยูชุ่นอยู่เฝ้า"
"หมาก็อยู่ด้วย"
"นายกับซานใหญ่ลากตัวใหญ่ที่สุดกลับไปก่อน"
"จะได้ให้ทางคอมมูนรู้ด้วยว่าวันนี้ได้อะไรมา"
"ที่เหลืออีกสามตัวฉันเฝ้าให้"
"ได้"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า
การจัดการแบบนี้ไม่มีปัญหาอะไร
กวางแดงตัวผู้ที่ใหญ่ที่สุดตัวนี้ เนื้อเยอะที่สุด เขาก็ใหญ่ที่สุด ลากกลับไปก่อน พอทางคอมมูนเห็นก็รู้เรื่องทันที
ส่วนที่เหลืออีกสามตัว วางไว้ในป่าก่อน เดี๋ยวคนเยอะแล้วค่อยช่วยกันลากกลับไปก็จบ
"จุยเฟิง ท่าเสวี่ย ชิงหลง เสี่ยวหวงหลง"
"พวกนายอยู่เฝ้าที่นี่"
"ฟังพี่เจ้า"
สุนัขทั้งสี่ตัวเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
จุยเฟิงดูไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ หางสะบัดไปมาสองที แล้วยังดมไปทางหลินเซิ่งลี่อีก
ส่วนท่าเสวี่ยดูไม่มีปฏิกิริยาอะไร แค่มองหลินเซิ่งลี่แวบหนึ่ง แล้วก็ก้มลงนอนตามเดิม แต่หูยังคงตั้งตรง
ชิงหลงกับเสี่ยวหวงหลงไม่ต้องพูดถึง มีเจ้าชิ่งซานอยู่ พวกมันก็รู้ว่าควรเชื่อฟังใคร
"เอาล่ะ ฉันไม่ได้จะพาพวกนายไปด้วย"
เจ้าชิ่งซานด่าเล่นๆ "นี่ไม่ใช่การแยกบ้านกันซะหน่อย เดี๋ยวก็ได้เจอกันอีก!"
พูดจบ หลายคนก็เริ่มลงมือ
กวางแดงตัวผู้นั้นใหญ่เกินไป
แค่ห่อเขากวางให้เรียบร้อย แล้วจัดท่าซากให้ถูกต้อง ก็ใช้เวลาพอสมควร
"เชือกคล้องขาหน้าไปด้วย!"
"ขาหลังก็มัดรวม!"
"ระวังเขาโดน!"
"เอาผ้ารองอีกชั้น!"
หลินเซิ่งลี่สั่งการไปด้วย ช่วยซานใหญ่ยกขึ้นแคร่เลื่อนไปด้วย
"เฮ้ย!!!"
ด้วยเสียงตะโกนของเขา เส้นเอ็นที่แขนทั้งสองข้างของซานใหญ่ก็ปูดขึ้นมา ออกแรงพลิกซากกวางแดงตัวผู้นั้นขึ้นมาครึ่งตัว
"ปัง!!!"
พอซากกวางตกลงบนแคร่เลื่อน ทั้งแคร่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
"เสร็จแล้ว"
หลินเซิ่งลี่หายใจออกมายาวๆ เป็นไอขาวๆ เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก "ฉันไปก่อนนะ"
"ไปเถอะ"
เจ้าชิ่งซานโบกมือ "ฉันรอพวกนายกลับมาอยู่ที่นี่"
"พวกนายระวังตัวด้วย ถ้าเจอพรานที่จัดการไม่ได้ก็วิ่งหนีเลย อย่าเสียดายเหยื่อ"
"วางใจได้"
ไม่นานนัก