“พี่!!!”
ซานใหญ่เป็นคนแรกที่รู้ตัว ร้องตะโกนแทบจะขาดใจ:
“ไม่ใช่หมูป่า!”
“เป็นกวาง!!!”
“กวางแดง!!!”
“เป็นฝูงใหญ่เลย!!!”
“อะไรนะ?!”
เจ้าชิ่งซานสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
หลินเซิ่งลี่ก็ชะงักไปครึ่งวินาทีเหมือนกัน
แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็ตั้งสติได้แล้ว
“จุยเฟิง ท่าเสวี่ย!!!”
“เลือกตัวใหญ่ที่สุด!!!”
จากนั้นก็หันไปตะโกนใส่เจ้าชิ่งซาน: “พี่เจ้า!”
“ตัวผู้!!!”
“หาตัวที่มีเขา!!!”
คำพูดยังไม่ทันจบ
หลังพุ่มไม้ก็มีเงาสีน้ำตาลพุ่งทะยานออกมาอย่างบ้าคลั่ง
หนึ่ง สอง สาม!!!
ฝูงกวางแดงทั้งฝูง ถูกสุนัขทำให้ตกใจ แตกฮือออกไปทันที
กวางตัวเมีย ลูกกวาง วิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
เสียงต่างๆ ปนเปกันจนวุ่นวายไปหมด
และท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กวางแดงตัวผู้ตัวหนึ่งที่ตัวโตกว่าตัวอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัดก็พุ่งทะยานออกมา
เขากวางชูชี้สูง กิ่งก้านแผ่กว้างราวกับเรือนยอดไม้
บ่าและหลังนูนสูง ขายาวจนน่ากลัว แค่ดูขนาดตัว ก็น่าจะหนักสี่ห้าร้อยจินได้ไม่น้อย
“มันตัวนั้นแหละ!!!”
เจ้าชิ่งซานแทบจะร้องออกมา
กวางแดงตัวผู้นั้นเพิ่งวิ่งออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกท่าเสวี่ยตัดหน้าจากด้านข้าง
มันเบนตัวไป จุยเฟิงฉวยโอกาสตะครุบเข้าไป กัดติดที่ผิวหนังบริเวณเอ็นขาหลังทันที
“ร้อง—!!!”
กวางตัวผู้เจ็บปวด สะบัดขาอย่างรุนแรง
แต่จุยเฟิงไม่ยอมปล่อยปากเด็ดขาด
และในจังหวะที่มันชะงักนั้นเอง ชิงหลงและเสี่ยวหวงหลงก็กระโจนเข้ามากดดันจากอีกด้านหนึ่งแล้ว
สุนัขสี่ตัวล้อมกวางตัวผู้นั้นไว้ กดดันให้มันหยุดนิ่งอยู่ระหว่างต้นเบิร์ชขาวสองต้น
เขากวางติดอยู่กับลำต้น
กวางแดงตัวผู้พยายามจะขวิด จะพุ่ง จะหันกลับ แต่ทุกการเคลื่อนไหวถูกจำกัดไปหมด
“ยิงเลย?!”
เจ้าชิ่งซานยกปืนขึ้นแล้ว
“ยิง!”
หลินเซิ่งลี่ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย: “ยิงตัวใหญ่ที่สุดก่อน!”
“ได้กี่ตัวก็เอาตัวนั้น!”
“เขากวางอะไรไม่ต้องสนใจแล้ว วันนี้ฉันเอาหมู!”
“ได้!!!”
เจ้าชิ่งซานรอคำนี้อยู่แล้ว
“ปัง—!!!”
เสียงปืนก้องกังวานไปทั่วป่า
กวางแดงตัวผู้ที่ถูกสุนัขสี่ตัวกดไว้ระหว่างต้นเบิร์ชขาวสองต้น เพิ่งจะหันหัวไป หน้าอกก็สะเทือนอย่างรุนแรง ละอองเลือดกระจายลงบนหิมะ
แต่เจ้าพวกนี้แข็งแรงเกินไปจริงๆ
ยิงเข้าไปหนึ่งนัด ยังไม่ล้ม!