"อากาศบ้าอะไรแบบนี้ ไม่ใช่ที่สำหรับคนอยู่จริงๆ"
หลินเซิ่งลี่เพิ่งมาถึงใกล้ทางแยกที่นัดหมายไว้ ก็ได้ยินเสียงของหยูชุ่นที่สั่นเทามาแต่ไกล
"ถ้าไม่อยากอยู่ ก็กลับไปได้ตอนนี้ยังไม่สาย"
เจ้าชิ่งซานเหลือบมองเขา
"ไม่ได้"
หยูชุ่นกัดฟันดึงหมวกลง "มาแล้วก็มาแล้ว ฉันแบกมาได้ตั้งนาน ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด รอบนี้ถ้าสำเร็จ ไม่ได้พุ่งกระฉูดเหรอ?"
"จะพุ่งหรือไม่พุ่งไม่รู้ แต่รับรองว่าโคต้าของนายหมดเกลี้ยงแน่ และยังเหลืออีก"
น้ำเสียงของหลินเซิ่งลี่ดังมาถึงตอนนี้
เจ้าชิ่งซาน หยูชุ่น และซานใหญ่ เกือบจะพร้อมกันหันไปทางต้นเสียง
พวกเขาดูเหมือนจะมาถึงนานแล้ว สภาพหนาวไม่น้อย
ชิงหลงหมอบอยู่ข้างเท้าเจ้าชิ่งซาน เสี่ยวหวงหลงเบียดอยู่ข้างชิงหลง สองหมาตัวนั้นเห็นหลินเซิ่งลี่เดินมา ก็กระดิกหางพร้อมกัน
เดิมทีคิดว่าพวกมันอาจจะขัดแย้งกับท่าเสวี่ยและจุยเฟิง แต่บางทีอาจเพราะเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน สี่หมาตัวกลับเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด ต่างดมกันและกัน ถือว่าเป็นการทักทาย
แล้วก็แยกย้ายกันอยู่คนละที่
"เซิ่งลี่ หุบเขาที่นายพูดถึงไว้ใจได้ไหม? ไกลจากที่นี่แค่ไหน?" เจ้าชิ่งซานยิ้มทักทายแล้วก็เข้าประเด็นถามทันที
"ไม่ไกลมาก เดินสองชั่วโมงก็ถึง แต่จะสำเร็จหรือไม่ ต้องดูเทพเจ้าแห่งขุนเขาละ"
หลินเซิ่งลี่ไม่ได้ปิดบัง เล่าความจริงออกมา "แน่นอน แค่เราไปถึงที่นั่น ยังไงก็ต้องได้อะไรกลับมาบ้าง"
"ฤดูนี้ สัตว์จำนวนมากต้องการอยู่รอด ต้องไปที่นั่น"
เว้นไปครู่หนึ่ง หลินเซิ่งลี่จึงพูดต่อ "เป้าหมายของเราครั้งนี้ถ้าสำเร็จ เรื่องกระสุน วัสดุ พวกนี้ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป บางทีอาจทำให้คนที่คุมวัสดุเราต้องชดใช้ด้วย"
"ยังไงล่ะ?!"
เจ้าชิ่งซานและคนอื่นๆ ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
พวกเขารู้แค่ว่าหลินเซิ่งลี่จะพาพวกเขาไปล่ากวางมูส แต่ไม่รู้รายละเอียด
พอถูกพูดแบบนั้น ก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
"เราเดินไปคุยไป อย่าเสียเวลามาก"
หลินเซิ่งลี่ยิ้มพูด แล้วก็พาคนไม่กี่คนเดินเข้าป่าไป ความทรงจำชาติก่อนในสมองค่อยๆ ถูกขุดออกมาทีละนิด
ไม่นาน ดวงตาของคนหลายคนก็เป็นประกายมากขึ้นเรื่อยๆ
หัวหน้าสำนักงานป่าไม้จังหวัดนะ!
ถ้ามีคนใหญ่คนโตแบบนี้ติดค้างบุญคุณพวกเขา ทุกอย่างก็คงจัดการได้หมดใช่ไหม?