เวลาผ่านไปทีละนิดๆ ภายนอกรังหิมะ ลมเริ่มหอบดังแล้วค่อยๆ เบาลงทีละน้อย จากนั้นก็เหลือเพียงเสียงเม็ดหิมะโปรยปรายตกกระทบพื้นหิมะดังซ่าๆ
พวกเขาไม่รีบออกไปข้างนอกกันสักเท่าไหร่ ช่วงเวลาแบบนี้ อดทนหลบอยู่ในที่ซ่อนนานหน่อยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสี่ยงออกไปอย่างไร้สติ ลมบนเขาน่ะ พอจะหยุดก็หยุด แต่ถ้าจะย้อนกลับมาซัดอีกรอบก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้
รอไปอีกประมาณสิบห้านาที
หลินเซิ่งลี่เงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า
"น่าจะพอแล้ว"
"ข้าออกไปดูให้ก่อน"
"พี่ ข้าจะไปด้วย!"
ซานใหญ่พูดออกมาแทบจะโดยไม่ทันตั้งตัว
"เจ้าไปรออยู่ตรงนั้นก่อน"
"เมื่อข้าบอกว่าออกมาได้ พวกเจ้าก็ค่อยออกมา"
พูดจบ หลินเซิ่งลี่ก็ก้มตัวต่ำๆ แล้วมุดออกจากรังหิมะไป ทันทีที่ออกไปข้างนอก ความหนาวเย็นก็พุ่งเข้าไปตามปกเสื้อ
หนาวก็ยังหนาวอยู่ดี แต่เมื่อเทียบกับลมกระโชกร้ายๆ เมื่อครู่ที่แทบเอาชีวิตไม่รอด ลมตอนเบาๆ แบบนี้ถือว่าใจดีมากแล้ว
หลินเซิ่งลี่ยกมือป้องหน้า เหล่ตามองไปรอบๆ หิมะเริ่มบางลงแล้ว
ขอบฟ้ายังมีรอยแยกหลายรอย แสงแดดส่องลงมาตามช่องเมฆ ตกกระทบพื้นหิมะ ขาวจ้าจนแสบตา
รอบข้างไม่มีต้นไม้หัก ไม่มีหิมะถล่ม ไม่มีความผิดปกติอื่นๆ อย่างน้อยตอนนี้ก็ปลอดภัย
"ออกมาได้แล้ว!"
"ไม่มีปัญหาแล้ว!"
คนและสุนัขในรังหิมะ ต่างก็มุดออกมาทีละตัว
จุยเฟิงพุ่งออกมาเป็นตัวแรก สะบัดหัวบนพื้นหิมะ แต่พอสะบัดไปสองสามทีก็จามออกมา แล้วตัวเองก็ยังงงอยู่ครู่หนึ่ง
ท่าเสวี่ยออกมาเป็นตัวที่สอง พอออกมาแล้วไม่วิ่งไปไหน ยืนอยู่ข้างเท้าหลินเซิ่งลี่ มองไปข้างหน้าอย่างสงบ
ชิงหลงและเสี่ยวหวงหลงนิ่งกว่า พอออกมาแล้วกวาดตามองรอบๆ ก่อน แล้วค่อยบริหารร่างกายกันคนละท่า
เจ้าชิ่งซานมุดออกมาแล้ว ก็เงยหน้ามองท้องฟ้าก่อน แล้วมองป่าโดยรอบ
วินาทีถัดมา เขาอดสูดลมหายใจเย็นๆ ไม่ได้: "บ้าเอ๊ย... รอยเท้าหมดเลย"
พอพูดจบ หัวใจของทุกคนก็พลันหนักอึ้งลง
หลินเซิ่งลี่เงยหน้ามอง ก็เป็นอย่างที่คิดไว้
พายุหิมะเพิ่งผ่านไป ร่องรอยบนพื้นดินที่เดิมก็ไม่ได้ชัดเจนมากอยู่แล้ว ถูกกลบจนเกือบหมด ไม่ต้องพูดถึงกวางมูสเลย
ต่อให้เป็นรอยเท้าที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา ตอนนี้แทบจะมองไม่เห็นแล้ว