"เซิ่งลี่"
พอเดินมาใกล้เขตเป่ยโกว เจ้าชิ่งซานก็เอ่ยขึ้นทันที: "เจ้ากวางชะมดนี่จะจัดการยังไงดี?"
"ขายรวมกับชะมดเช็ดเลยไหม?"
"ผมว่านั่นเหมาะที่สุดแล้ว"
หลินเซิ่งลี่ไม่คิดแม้แต่น้อย พยักหน้าตอบทันที: "ของแบบนี้เก็บไว้ก็ไม่มั่นคง ให้คอมมูนช่วยหาช่องทางขายก็สะดวกที่สุด"
"แล้วหนังกวางชะมดล่ะ?"
"ขายรวมไปด้วยกัน"
"แล้วโสมภูเขาล่ะ?"
เจ้าชิ่งซานพูดมาถึงตรงนี้ ฝีเท้าช้าลงเล็กน้อย: "ของอย่างนี้แพงก็แพงจริง แต่ว่าเก็บไว้ก็เป็นเรื่องที่ต้องคิดให้ดี"
"ถ้าจะขายทิ้งไปแบบนี้ ผมยังรู้สึกเสียดายเลย"
หลินเซิ่งลี่หันไปมองเขา: "พี่เจ้า อยากพูดอะไรก็พูดตรง ๆ เลยสิ?"
"ถ้าทำได้ก็แปรรูปมันซะหน่อย แล้วเก็บไว้ให้ดี"
เจ้าชิ่งซานไม่เกี่ยงงอน พูดความคิดตัวเองออกมาตรง ๆ: "ภายหน้าเผื่อเจอเหตุการณ์คับขันจริง ๆ หรือมีเรื่องใหญ่ที่ต้องใช้ ของแบบนี้น่ะช่วยได้มากเลย"
"ถ้ามีคนที่เรารู้จักอยากซื้อ ราคาก็จะสูงขึ้นอีกหน่อย"
"ยังไงของแบบนี้ก็เก็บไว้ได้นานไม่ใช่เหรอ?"
"แปรรูป?"
หยูชุ่นที่เดินตามหลังอยู่ได้ยินก็ตะลึง: "โสมนี่เราทำเองได้ด้วยเหรอ?"
"ไร้สาระ"
เจ้าชิ่งซานหันไปมองเขา: "โสมสดกับโสมที่ผ่านการดูแลแล้ว มันจะเหมือนกันได้ยังไง?"
"โสมสดเก็บไว้ไม่นาน ถ้าจัดการไม่ดีก็เสียของเปล่า ๆ"
"แต่ถ้ารู้วิธีจริง ๆ ทั้งนึ่ง ตาก เก็บ ผนึก เก็บไว้เป็นปี ๆ เป็นสิบปีก็ไม่มีปัญหา"
"แน่นอน ถ้าหาคนแปรรูปไม่ได้ ก็ขายทิ้งไปเลยน่าจะเหมาะกว่า"
"เรื่องแปรรูปน่ะ ผมพอจะทำได้"
หลินเซิ่งลี่คิดอยู่นิดหน่อย แล้วค่อยเอ่ยขึ้น: "ถ้าเก็บไว้ อีกไม่กี่ปีมูลค่ามันจะสูงขึ้นมาก และเราก็มีเทคนิคที่จะเก็บไว้ได้ถึงตอนนั้น"
"แต่พวกคุณแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้? มันก็มีความเสี่ยงอยู่บ้างเหมือนกัน"
"ถ้าขายตอนนี้เลย คิดว่าคนนึงน่าจะได้เงินประมาณยี่สิบกว่าเหรียญ"
"แค่ยี่สิบกว่าเหรอ? งั้นเก็บไว้เลย! ของแบบนี้มันช่วยชีวิตได้นะ!"
หยูชุ่นพอได้ยินว่าแบ่งกันแล้วคนนึงได้แค่ยี่สิบกว่าเหรียญ ก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที แต่พอลองคิดอีกทีก็เพิ่งจะรู้สึกตัว ตาเบิกกว้าง:
"พี่ นี่คุณก็ทำเป็นด้วยเหรอ?"