"พื้นที่ตรงนี้ พูดกันตามจริง ไม่ถือเป็นของผานกู่พวกคุณแต่เพียงผู้เดียว"
ชายหน้านีดได้ยินเช่นนั้น ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเก็บรอยยิ้มลง: "แน่นอน ไม่ถือเป็นของวาลากานเราด้วย"
"ข้ามสันเขาตรงกลางไป แล้วลงไปทางใต้นิดหน่อย ก็เป็นจุดบรรจบที่ทั้งสองฝ่ายแวะเวียนมาบ่อยๆ"
"ปกติใครเจอของก่อน คนนั้นก็ได้ไป"
"ไม่มีใครมาห้ามปรามกันจริงจัง"
พูดมาถึงตรงนี้ ชายหน้านีดหยุดไปครู่ สายตาชำเลืองไปทางชายวัยกลางคนตาลึกที่ยืนอยู่ข้างๆ: "อีกอย่าง"
"วันนี้เราไม่ได้ตั้งใจจะมาหาของป่าแถวนี้"
"แต่ถูกบางอย่างไล่ต้อนมาจนได้"
พอพูดจบ
หลินเซิ่งลี่ขมวดคิ้วทันที
"ไล่ต้อน?"
"อะไรกันที่ทำให้พวกคุณห้าคนสองหมา ต้องหนีมาถึงแถวนี้? ถ้าผมดูไม่ผิด เพื่อนคนนี้เป็นคนเอ้อหลุนชุนใช่ไหม?"
หยูชุ่นรีบถามทันที
เอ้อหลุนชุน เป็นชนกลุ่มน้อยที่ล่าสัตว์และจับปลามากที่สุดแถวนี้
แต่พอพูดว่ามากที่สุด จริงๆ แล้วก็ไม่ได้มากมายอะไร
ช่วงยุครัฐบาลคณะชาติ ชนกลุ่มน้อยนี้ยังมีหลายหมื่นคน แต่หลังสงคราม เหลือเพียงไม่กี่พันคน
แล้วยังกระจายอยู่ตามที่ต่างๆ รอบต้าซิงอันหลิงอีกด้วย
แต่ไม่ต้องสงสัย พวกเขาคือกลุ่มคนที่เชี่ยวชาญการล่าสัตว์ที่สุดในภูเขาลูกนี้
รุ่นต่อรุ่นพวกเขาดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์
พวกเขายังเลี้ยงม้าล่าสัตว์เอ้อหลุนชุนและสุนัขล่าสัตว์เอ้อหลุนชุนที่เหมาะกับการล่าในภูเขาต้าซิงอันหลิงโดยเฉพาะอีกด้วย
หยูชุ่นคิดไม่ออกจริงๆ ว่าอะไรจะขับไล่พวกเขาได้
หรือว่าจะเจอเสือ?
แต่ถ้าเป็นเสือ เสียงดังขนาดนั้น พวกเขาคงได้ยินไปแล้ว
ชายหน้านีดไม่รีบตอบ
เขาพ่นลมหายใจขาวๆ ออกมาก่อน แล้วมองไปที่กวางชะมดในมือของเจ้าชิ่งซาน เหมือนกำลังคิดในใจว่าจะพูดต่อดีไหม
หลินเซิ่งลี่ก็ไม่เร่ง คอยมองเขาอยู่
ผ่านไปสองสามวินาที ชายคนนั้นถึงกดเสียงพูดคำสองคำออกมา: "จูเสิน"
แค่สองคำนี้ก็ทำให้
ในป่าเงียบลงทันที
หยูชุ่นยังไม่ทันได้ตั้งตัว กะพริบตาสองที
แต่จมูกของซานใหญ่สูดก่อน ใบหน้าที่ผ่อนคลายหายไปในทันที
เจ้าชิ่งซานหางตากระตุกตาม: "พูดอีกทีสิ?"
"จูเสิน"
ชายหน้านีดพูดชัดเจนขึ้นอีกหน่อย
ในที่เกิดเหตุเงียบกริบ
ทุกคนยืนงงอยู่กับที่
จูเสิน
นี่ไม่ใช่เทพเจ้าอะไรทั้งนั้น
เป็นสัตว์ป่าตัวเป็นๆ
เป็นฝันร้ายของพราน