"เซิ่งลี่"
เดินออกไปได้ไม่ไกล เจ้าชิ่งซานก็หยุดลงแล้วมองรอยเท้ารองเท้าบูตที่ไม่ต่อเนื่องกันบนพื้นหิมะ แล้วพูดขึ้นเสียงเบา ๆ ว่า "พวกนี้รู้วิธีเดิน"
ฤดูหนาวทางตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่ต้องกังวลว่าหิมะจะละลายเลย พอหิมะแรกตกลงมา มันก็จะละลายก็ตอนฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเท่านั้น
เหยียบลงไป เปลือกหิมะก็แตกกรอบ ด้านล่างเต็มไปด้วยหิมะนุ่ม ๆ สีขาว
เส้นทางที่พวกเขาเดินตามคือเส้นทางที่พวกนั้นหนีไปเมื่อคืนนี้
เนินหิมะ
ริมป่าเบิร์ช
ไปทางตะวันตกเฉียงเหนืออีก
จริง ๆ แล้ว พื้นที่เหล่านี้พวกเขาเดินผ่านมาหลายครั้งแล้ว แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนมีแต่ระวังตัว จับตาดู ว่าจะมีอะไรออกมาโจมตีพวกเขาหรือเปล่า
แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน พวกเขาตามรอยเมื่อคืนนี้เข้าไป มันก็เป็นหลักการเดียวกับการตามล่าสัตว์ ไม่มีความแตกต่างกันโดยพื้นฐาน
"อืม"
หลินเซิ่งลี่ก็หยุดลง เอามือเทียบข้างรอยเท้า "รู้วิธีเลี่ยง รู้ว่าเหยียบตรงไหนหิมะไม่ยุบ ยังรู้จักเดินเบียดไปตามรอยเท้าเก่า"
"น่าเสียดาย หิมะไม่ใช่ถนนดิน!"
เจ้าชิ่งซานอดหัวเราะไม่ได้ "ใช่! ต่อให้เส้นทางจะเนียนแค่ไหน รอยก็ต้องเหลือบ้าง ต่อให้คนอื่นตามไม่ทัน แต่พวกเราที่ปกติแม้แต่ไก่หรือกระต่ายยังหาจนเจอ ไม่เหมือนกันแล้วล่ะ"
"ท่าเสวี่ย"
พูดจบ เจ้าชิ่งซานก็เงยหน้ามองไปข้างหน้า "ยังมีท่าเสวี่ยอีก ก็ยิ่งไม่มีปัญหา"
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกเรียกชื่อหรือเปล่า ท่าเสวี่ยถึงกับก้มหน้าลงทันที แล้วเริ่มดมไปตามพื้นหิมะที่ถูกเหยียบย่ำอย่างช้า ๆ
จุยเฟิงเดินตามหลัง หางเกร็ง ไม่แกว่งไปมาอีกแล้ว
ซานใหญ่เดินอยู่ด้านข้างสุด เดินไปก็สูดจมูกไป
ท่าทางดูแปลก ๆ ไปหน่อย แต่ตอนนี้ไม่มีใครเอาเรื่องนี้มาล้อเล่น
เพราะถ้าจะหาคนในที่แบบนี้ จมูกของซานใหญ่มีค่ายิ่งกว่าตาเสียอีก
กลุ่มคนเดินไปได้ไม่ถึงครึ่งลี้ รอยเท้าก็เห็นชัดขึ้นมาอีกหน่อย
"ตรงนี้"
หลินเซิ่งลี่ยกมือชี้
ข้างหน้าตรงริมป่าเบิร์ช รอยรองเท้าหนังสามชุดก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
ใหม่สด
ขอบยังไม่แข็งตัว
เศษหิมะที่ถูกเหยียบยังดูหลวม ๆ อยู่
"ไม่ได้ไปไกลจริง ๆ ด้วย"
หยูชุ่นกดเสียงด่าเบา ๆ
"หุบปาก"
เจ้าชิ่งซานมองเขาด้วยสายตาดุ "ระวังจะทำให้พวกนั้นรู้ตัว!"