โจวเยว่ฉินกลับมาถึงหอพักด้วยท้องที่กลมเป่งจนแทบจะระเบิด
หวังซิ่วหลานยังไม่นอน เห็นท่าทางตอนเธอก้าวเข้ามาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง: "แกไปที่ไหนมาเนี่ย? กินอะไรเข้าไปถึงท้องป่องขนาดนี้?"
โจวเยว่ฉินทรุดตัวลงบนเตียงอิฐ ลูบท้องของตัวเอง แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่บ้านหลินเซิ่งลี่ในคืนนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ
ไก่ป่าตุ๋นเห็ดหัวลิง แป้งแผ่นจิ้มน้ำแกง หลินเซิ่งลี่ชิมรสให้เสิ่นมู่หัว เสิ่นมู่หัวป้อนปีกไก่ให้หลินเซิ่งลี่......
พอพูดถึงตอนจบ เสียงของโจวเยว่ฉินก็แฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจเล็กน้อย: "พวกแกไม่เห็นหรอก สองสามีภรรยานั่นน่ะ......"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง หาคำพูดไม่เจอ
ไม่รู้จะพูดอะไรดี
หวังซิ่วหลานฟังจนตากลมโต
หลี่เสี่ยวหย่านอนอยู่ในผ้าห่ม หันหลังให้พวกเธอ นิ่งไม่ขยับ เหมือนหลับไปแล้ว
แต่ตอนที่โจวเยว่ฉินพูดถึงหลินเซิ่งลี่หักแป้งแผ่นครึ่งหนึ่งส่งให้เสิ่นมู่หัว นิ้วของเธอก็กำมุมผ้าห่มแน่นขึ้น
โจวเยว่ฉินพูดเรื่องอาหารจบ ก็เปลี่ยนเรื่อง ลดเสียงลง:
"อ้อ แล้วก็ สวี่เจียฮุยกำลังชักชวนคนให้จับตาดูพี่ใหญ่ หรืออาจจะรวมถึงพวกเราทุกคนด้วย"
"ปกติพวกเธอระวังตัวไว้หน่อย อย่าให้ใครจับด้ามจับได้"
สีหน้าของหวังซิ่วหลานเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วก็พยักหน้า
หลี่เสี่ยวหย่าไม่พูดอะไรตลอด
ดึกแล้ว
ไฟที่บ้านหลินเซิ่งลี่ยังสว่างอยู่
เตียงอิฐอุ่นไปทั้งตัว
ชามตะเกียบเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว ยังมีน้ำแกงไก่เหลืออยู่เล็กน้อยในหม้อ ไฟในเตายังไม่ดับ บางครั้งก็มีเสียงเปรี๊ยะเบา ๆ