เช้าของวันถัดมา
เมื่อฟ้าสว่างเต็มที่ คอมมูนก็ยังไม่คึกคักเต็มที่นัก
เพิ่งจะแปดโมง
ที่จุดนัดพบเดิม ผู้คนมาครบแล้ว
เจ้าชิ่งซานพาชิงหลงและเสี่ยวหวงหลงมาถึงก่อน หยูชุ่นตามมาติด ๆ ปากยังคาบแป้งข้าวโพดครึ่งชิ้นอยู่ ส่วนซานใหญ่สะพายเชือกและห่อผ้าใบยืนอยู่ตรงนั้น
จุยเฟิงและท่าเสวี่ยพอมาถึง ได้กลิ่นเครื่องในแกะ ก็พุ่งตรงเข้าไปทันที เดินวนเวียนอยู่รอบเท้าของเขา
"ของเตรียมครบแล้วใช่ไหม? แน่ใจนะว่าไม่มีอะไรตกหล่น?"
หลินเซิ่งลี่ตรวจสอบอย่างง่าย ๆ แล้วก็พาคนเดินหน้าต่อไป
ป่าในตอนกลางวันต่างจากตอนกลางคืน แสงหิมะสว่างไสว ทางเดินก็มองเห็นชัดเจนกว่า
จุยเฟิงและท่าเสวี่ยเดินนำอยู่ข้างหน้า
ชิงหลงและเสี่ยวหวงหลงเดินตามอยู่สองข้าง
คนเดินไม่เร็ว พอไปถึงป่าชายขอบด้านนอกของหุบเขาแครอท ก็เกือบจะเที่ยงแล้ว
หลินเซิ่งลี่ยกมือขึ้นก่อน
ทุกคนหยุดพร้อมกัน
"จากตรงนี้ไป ท่าเสวี่ยเป็นคนนำ"
หลินเซิ่งลี่ชี้ไปข้างหน้า: "ห้ามใครเดินล้ำหน้ามันเด็ดขาด"
"ทุกคนระวังตัวไว้ มองรอบข้างตลอด ถ้ามีอะไรผิดปกติ ให้หยุดทันที!"
ทุกคนมีสติขึ้นมาทันที พยักหน้ากันเป็นแถว
พวกเขารู้ดีว่าจากตรงนี้ไป ต่อไปคือโซนที่มีความเสี่ยง
ทุกคนพยักหน้า
พอเดินหน้าต่อไป ขบวนก็กระจายตัวออกเล็กน้อย
ไม่มีใครพูดอะไรอีก
เท้าเหยียบลงบนพื้นหิมะ เสียงดังอีดอ๊าดถูกบีบให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้
ท่าเสวี่ยเดินอยู่หน้าสุด ก้าวไม่เร็ว จมูกค่อย ๆ ถูไปบนพื้นหิมะเป็นระยะ
จุยเฟิงยังอยากจะพุ่งไปข้างหน้า แต่ทุกครั้งที่ขยับ ท่าเสวี่ยก็ตั้งหูขึ้น มันก็ทำตัวเรียบร้อยทันที
"ทางนี้"
เดินไปได้ไม่ไกล เจ้าชิ่งซานก็ย่อตัวลงก่อน ชี้มือไปข้างหน้า: "ดูเปลือกไม้นี่สิ"
บนต้นสนแก่ต้นหนึ่งข้างหน้า ตรงบริเวณใกล้โคนต้น เปลือกไม้ถูกฉีกขาดเป็นหลายรอย
เนื้อไม้สีขาวจนแสบตา
"รอยใหม่"
หลินเซิ่งลี่เดินขึ้นไปดูแวบหนึ่ง แล้วใช้มือวัดความสูงของรอยข่วนเหล่านั้น: "เหมือนกับที่เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าบอกไว้เลย"
"ความสูงพอ ๆ กัน"
"รอยเล็บก็ลึก"
พูดจบ หลินเซิ่งลี่ยกมือบันทึกตำแหน่งนั้นไว้ในความทรงจำ พร้อมกับกวาดตามองภูมิประเทศโดยรอบอีกครั้ง: "เจ้าพวกนี้มันเดินตามเส้นนี้จริง ๆ ด้วย"