ไม่ใช่เสียงหอนต่ำๆ แบบนั้น
ครั้งนี้ เสียงของชิงหลงสั้นมาก แต่หลินเซิ่งลี่ฟังออกชัดเจนว่ามันตื่นเต้น
มันวิ่งออกไปไม่กี่ก้าว ก็หยุดลง แล้วหันกลับมามองหลินเซิ่งลี่
หางกระดิกเหมือนกลองลูกแร่
"มีของอีกแล้ว?"
เจ้าชิ่งซานตะลึงไปชั่วขณะ
ชิงหลงมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปวิ่งไปที่ต้นโอ๊กเก่าแก่ต้นหนึ่ง
มันวนรอบต้นโอ๊กนั้นหนึ่งรอบ แล้วใช้ขาหน้าตะกุยลำต้น เงยหน้าขึ้น แล้วส่งเสียงร้องไปยังยอดไม้
หลินเซิ่งลี่เดินเข้าไป
บนลำต้นของต้นโอ๊ก มีรอยข่วนใหม่สดๆ
เปลือกไม้ถูกฉีกออกเป็นแผ่นใหญ่ เผยให้เห็นเนื้อไม้สีเหลืองอ่อนๆ ข้างใน
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปที่ยอดไม้
ตอนแรก ไม่เห็นอะไรเลย
แล้ว
เงาสีเทาปนน้ำตาลก้อนหนึ่งขยับ
สิ่งนั้นหดตัวอยู่ระหว่างกิ่งไม้สองกิ่ง สีขนแทบจะเหมือนกับเปลือกไม้เป๊ะ
ถ้าไม่เพราะมันขยับ ก็คงไม่มีทางเห็น
แมวป่าลิงซ์?!
แล้วตัวไม่เล็กด้วย!
มันหดตัวอยู่ตรงนั้น หูสองข้างแหลมๆ ปลายหูมีขนสีดำตั้งชี้
ดวงตาสีเหลืองคู่หนึ่ง จ้องพวกเขาอยู่
"แมวป่าลิงซ์?!"
เจ้าชิ่งซานก็เห็น เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเสียดาย: "ไอ้ตัวนี้มันฉลาดมาก ยากจะยิง"
"มันหมอบอยู่นิ่งๆ แบบนั้น พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้"
"ปีนต้นไม้เหรอ? คนยังไม่ทันขึ้นไป มันก็วิ่งหนีไปแล้ว"
หลินเซิ่งลี่ไม่พูดอะไร
เขาเอาปืนลูกซองลงจากไหล่
ประคองให้ระดับ