เจ้าชิ่งซานฟังอยู่ หัวอกนั้นความประหลาดใจยิ่งทวีมากขึ้นเรื่อยๆ
เจ้าเด็กนี่ ไม่เพียงแต่สู้เป็น ยังรู้จักวางแผนอีก
และพูดจาเป็นระบบ ทุกประโยคเข้าประเด็น
จะตีฝูงไหนก่อน ฝูงไหนทีหลัง
คนอยู่ไหน หมาไปทางไหน
พอเสียงปืนดังขึ้นแล้วต้องทำยังไง
จัดการวางแผนให้กระจ่างแจ้งหมดทุกอย่าง
นี่มันเหมือนมือใหม่อย่างไหนกัน?!
นี่มันหัวหน้านายพรานตัวจริงชัดๆ!
หยูชุ่นย่อตัวอยู่ด้านหลัง ฟังคำพูดของหลินเซิ่งลี่ สีหน้าจากตอนแรกที่เคลือบแคลง กลายเป็นประหลาดใจ แล้วก็กลายเป็นความทึ่ง
ถึงเขาจะยังหนุ่ม แต่เพราะความสัมพันธ์ทางบ้าน ทำให้พอรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง
ที่หลินเซิ่งลี่พูดมา บางอย่างเจ้าชิ่งซานกับพ่อของเขาก็เคยสอน บางอย่างแม้แต่เจ้าชิ่งซานก็ไม่เคยพูดถึง
"ปืนมีทั้งหมดสามกระบอก"
หลินเซิ่งลี่หันไปมองเจ้าชิ่งซาน: "กระบอกของคุณ ระยะยิงไกล คุณรับหน้าที่ยิงนัดแรก"
"กระบอกสามแปดของฉัน แก้ากระบอกแข็งไปหน่อย แต่ความแม่นยำยังใช้ได้ ฉันยิงนัดที่สองตาม"
"กระบอกของซุ่นจื่อ เก็บไว้ ในกรณีที่มีตัวไหนบุกเข้ามา ยิงระยะประชิด"
เจ้าชิ่งซานพยักหน้า
"อีกอย่าง"
สายตาของหลินเซิ่งลี่กลับไปจ้องที่พื้นที่โล่งนั้น: "พรุ่งนี้เช้ามืดเข้าป่า"
"ให้ถึงตรงนี้ก่อนที่มันจะตื่น"
"ตอนมันเพิ่งตื่น สมองมันจะยังมึนๆ"
"ตอนนั้นล่าได้ง่ายที่สุด"
เจ้าชิ่งซานฟังจบ นิ่งเงียบไปนาน
จากนั้น เขายื่นมือไป ตบไหล่หลินเซิ่งลี่หนักๆ หนึ่งที