ต้องยอมรับเลยว่า หลิวเจี้ยนเช่อเนี่ย แถ่ง่ายอยู่นะ
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยลงมือเองจริง ๆ สักครั้ง
ผลัก สวี่เจียฮุย
ผลัก หวายกั๋วเหลียง
ผลัก เฉาหมิงหย่วน แล้วก็ ทรุย...
ตัวเองหลบอยู่ข้างหลัง ตลอดมา สะอาดเอี่ยมเสมอ
ถึงขนาดว่า จนถึงตอนนี้ คนอื่น ๆ ก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเขาคนนี้อยู่
คิดถึงตรงนี้ หลินเซิ่งลี่ก็อดหรี่ตาลงเล็กน้อยไม่ได้
ส่วนอีกด้านหนึ่ง
รอยยิ้มบนหน้าหลิวเจี้ยนเช่อถึงจะยังอยู่ แต่ในใจกลับไม่สบายใจเลยแม้แต่น้อย
เขาเริ่มรำคาญจริง ๆ แล้ว
หลังจากเรื่องเขากวางสดครั้งนั้น เขาก็รู้ชัดเจนเรื่องหนึ่งแล้วว่า ตอนนี้ ในระยะเวลาอันสั้น เขาไม่มีทางจัดการหลินเซิ่งลี่ได้จริง ๆ
กระสุน?
อุดไม่ได้แล้ว
เอกสาร?
ก็อุดไม่ได้แล้ว
เรื่องคนตายนั่น?
เดิมทีเป็นโอกาสทอง
ผลปรากฏว่า กลับถูกเขาฉวยโอกาสทำให้ตัวเองสะอาดยิ่งขึ้น แถมยังได้สมญาเป็นพรานอาชีพ ทีมล่าสัตว์ติดตัวอีกด้วย
ตอนนี้ทั้งตำบลผานกู่ จุดพักนักศึกษารับการปฏิวัติ หรือแม้แต่สถานีไม้ พูดถึงหลินเซิ่งลี่ ต่างก็พูดแต่ว่าอะไรนะเหรอ?!
ล่าสัตว์เก่ง
มีระเบียบวินัย
ช่วยคนได้
หามาให้สถานีไม้ได้
เขากวางสดก็เป็นคนหามาคืน
แบบนี้จะให้เล่นยังไงไหว?!
“เชี่ย...”
หลิวเจี้ยนเช่อก้มหน้า มือที่ถือตะเกียบกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า ปัญญาชนจากเมืองหลวงคนหนึ่ง จะทำเรื่องพวกนี้ได้ถึงขั้นนี้
เดิมทีเขามาตำบลผานกู่ คิดไว้ว่าจะมาเก็บประสบการณ์
คิดไว้ว่าจะอยู่ที่นี่อย่างสุขสงบสักสองสามปี ทำความดีความชอบสักสิบแปดอย่าง แล้วค่อยให้คนช่วยดูแล ขยายเรื่องราวต่อ ๆ ไป...
ผลปรากฏว่าตอนนี้
แค่หลินเซิ่งลี่คนเดียว ก็แย่งสายตาของทุกคนไปหมดแล้ว
แถมยังปิดเส้นทางอีกหลายเส้นทางที่ควรจะเป็นของเขาไปอีก
“แม่งเอ๊ย รำคาญชิบหาย...”
แต่ถึงจะรำคาญ ตอนนี้เขาก็ขยับตัวอะไรไม่ได้จริง ๆ
ขยับไปมาแบบมั่ว ๆ บางทีอาจจะทำให้ตัวเองจมด้วย
ได้แต่รอ
รอต่อไป
รอจังหวะที่เจ้านี่เผลอตัวออกมาเอง
คิดถึงตรงนี้ หลิวเจี้ยนเช่อก็ค่อย ๆ คลายมือออก สีหน้าบนใบหน้ากลับมาเป็นท่าทางสุขุมเรียบเฉยเหมือนเดิม
เขายังกวักชิ้นกระดูกเข้าปากอีกชิ้น ทำเป็นว่ากำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย
น่าเสียดาย