“หืม?!”
“ถุงมือ ”
“ถักเสร็จไวขนาดนี้เลย?!”
“อืม ”
“ขอหน่อยสิ ”
หลินเซิ่งลี่ก้มลงดู เป็นถุงมือคู่หนึ่งจริง ๆ
ดีกว่าคู่ที่แล้วมาก
ถึงฝีเข็มจะยังแน่นไปหน่อย บางจุดใหญ่ บางจุดเล็ก แต่ก็เริ่มดูเป็นรูปเป็นร่างแล้ว
“รอบนี้ดีกว่ารอบที่แล้วเยอะเลย”
“อย่ามาปลอบฉัน”
“ฉันปลอบเธอทำไม?”
“คราวก่อนเธอก็บอกว่าดี แต่จริง ๆ มันน่าเกลียดจะตาย”
“ก็เพราะเป็นผ้าพันคอที่เธอถัก ถึงจะไม่สวยฉันก็ชอบ ”
“เธอ...”
เสิ่นมู่หัวหน้าร้อนผ่าว หันหลังจะเดินหนี
แต่ยังก้าวไปได้ไม่ถึงสองก้าว ก็ถูกหลินเซิ่งลี่รั้งไว้
“หนีไปไหน?!”
“ฉันไม่ได้หนีสักหน่อย”
“แล้วหน้านี่แดงไปทั้งแบบนั้นเพราะอะไร?!”
“ในห้องมันร้อน”
“โอ้ ในห้องร้อนนี่เอง”
“แกแกล้งฉันอีก ฉันไม่ให้แล้ว”
“งั้นฉันลองใส่ก่อน”
พูดจบ หลินเซิ่งลี่ก็สวมถุงมือทันที
ขนาดพอดี ๆ
แค่นิ้วโป้งข้างซ้ายเฉไปหน่อย
แต่พอใส่แล้ว ความอบอุ่นก็สัมผัสได้จริง ๆ
“ใช้ได้”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ”
“ไม่ได้หลอกฉัน?”
“ฉันจะกล้าพลอยเธอได้ยังไง”
“ฮึ”
เสิ่นมู่หัวส่งเสียงฮึเบา ๆ
“มานี่สิ”
“จะทำอะไร?!”
“ให้รางวัลหน่อย”
“...ฉันก็มีรางวัลด้วย?!”
“วันนี้เธอไม่ได้ทำงานหรือไง?”
“ฉันวันไหนไม่ทำบ้าง?”
“อย่ามาโวยวาย”
เสิ่นมู่หัวยังพยายามทำหน้าเข้ม แต่เสี้ยววินาทีถัดมา หลินเซิ่งลี่ก็โน้มตัวเข้าไป จูบที่แก้มเธอหนึ่งที
“เธอ...”
“นี่เรียกว่าการตอบแทนน้ำใจกัน ”
“ฉันถักถุงมือให้แก แกก็เอาอันนี้มาลวงฉันเหรอ?!”
“งั้นฉันเพิ่มอีกนิด?”
“เพิ่มอะไร?”
“กอดหนึ่งที”
“...”
เธอไม่ได้ตอบตกลง แต่ก็ไม่ได้หลบ
หลินเซิ่งลี่จึงโอบเธอเข้าใส่อ้อมแขน
ในห้องเงียบสงัด
ผ่านไปนานอยู่ เสิ่นมู่หัวจึงเอ่ยเสียงเบา: “ฉันเพิ่งรู้”
“รู้อะไร?”
“ช่วงนี้เธอดูอารมณ์ดีขึ้นเยอะเลย”
“งั้นเหรอ?!”
“อืม”
“อาจจะเป็นเพราะชีวิตเริ่มมีแสงสว่างแล้วก็ได้!”
“และก็เพราะเมียฉันถักถุงมือให้ด้วย”
“เลิกเว่อร์”
“ฉันไม่ได้เว่อร์”
....................................
วันรุ่งขึ้น
ฟ้ายังไม่ทันสาง หลายคนก็มาพบกันที่จุดเดิมอีกครั้ง
“วันนี้เราไปเก็บกับดักกันก่อน”
“เมื่อวานฉันวางไว้เยอะอยู่นะ”
หยูชุ่นนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้น ความตื่นเต้นบนใบหน้าแทบกดไม่อยู่ “ฉันรู้สึกว่า วันนี้ยังไงก็ต้องได้อะไรกลับมาบ้างแหละ?!”
“อย่าปากพล่อย”