"สูงส่งเกินไปเลยจริงๆ!"
หลินเซิ่งลี่ฟังมาถึงตรงนี้ มุมปากก็อดยิ้มตามไม่ได้:"เลขาฯ คุณพูดแบบนี้ปูทางให้พวกเราเรียบร้อยเลยนะ!"
"พูดอะไรเสียเวลาล่ะ ถ้าไม่ปูทางให้เรียบร้อย พวกนายจะกล้าลงมือทำอย่างเต็มที่ได้ยังไง?!"
เลขาธิการซุนหัวเราะเบาๆ:"ฉันบอกพวกนายเลย ตอนนี้ลมกำลังดี เป็นเวลาดีที่จะลงมือทำอะไรสักอย่าง"
"เรื่องของผู้อำนวยการเจิ้งมันระเบิดขึ้นมา ใครจะไปสนใจเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ล่ะ?!"
"กลับกัน ถ้าเราจัดการหมีตัวนี้ได้เร็ว พวกคนในคอมมูนเรา และคนที่ดูแลสถานีไม้จริงๆ จะเห็นคุณความดีของพวกนาย"
"ถึงตอนนั้นคนอื่นก็จะคิดว่า ไอ้หนูคนนี้ไม่เพียงแต่ออกไปล่าสัตว์ได้ ยังรักษาบ้านของตัวเองได้ดีอีกด้วย"
"น้ำหนักแบบนั้น มันต่างกันมาก"
"อย่าลืมสิ ว่าทำไมถึงต้องมีการล่าใหญ่ทุกฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง"
"เข้าใจแล้ว"
หลินเซิ่งลี่ฟังคำพูดของเลขาธิการซุน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา:"งั้นก็ทำเลย คืนนี้เลย!"
"คืนนี้ ล่าให้มันรู้แล้วรู้รอด"
การล่าใหญ่ในฤดูใบไม้ผลิเป็นเพราะว่าสัตว์ต่างๆ ที่ออกมาจากการจำศีล หาอาหารไม่เจอ ก็จะบุกเข้าหมู่บ้านเพื่อหาอาหาร
ส่วนการล่าใหญ่ในฤดูใบไม้ร่วงเป็นเพราะว่า สัตว์เหล่านี้ต้องเตรียมตัวจำศีล พวกมันจะกินพืชผลที่เก็บเกี่ยวได้อย่างรวดเร็ว เพื่อสะสมพลังงานให้เพียงพอสำหรับการจำศีล
ทุกปีในสองช่วงเวลานี้ หน่วยผลิตในแถบภูเขาจะขาดทุนอย่างหนัก
แม้แต่ในปีปกติ การสูญเสีย 8% ถึง 20% ก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง
ในปีที่หนักหน่วง ผลผลิตหายไป 35% หรือแม้กระทั่ง 40% ก็เกิดขึ้นได้ง่ายๆ บางครั้งก็ลดลงถึง 60%
น่ากลัวมาก
เรียกได้ว่า ชาวบ้านแถบนี้ เกลียดชังสัตว์ป่าที่อาจบุกรุกบ้านเกิดของพวกเขาเป็นที่สุด
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า บางครั้งก็มีเหตุการณ์สัตว์กินคนด้วยซ้ำ...
ครั้งนี้ หมีตัวนี้มาอยู่ในระยะแค่หนึ่งลี้จากพวกเขา และยังมาทำลายแปลงเพาะชำของพวกเขาอีก เห็นได้ชัดว่ามันอารมณ์ดีมาก
ถ้าหลินเซิ่งลี่จัดการมันได้...
"แบบนี้สิถึงจะถูก!"
เลขาธิการซุนพอได้ยินคำนี้ พลังก็สูบฉีดขึ้นมาทันที:"เอาล่ะ พูดกันมาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันจะไม่พูดพล่ามอะไรอีก"
"พวกนายแต่ละคนคิดให้รอบคอบก็พอ"