"เลขาธิการซุน นี่..."
หลินเซิ่งลี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง
"อย่ามัวแต่เอ๊อะอ๋า"
เลขาธิการซุนโบกมือ "นายคนเดียวเข้าไปในป่า คนเดียวยิง ไอ้สัตว์ตัวนั้นนายคนเดียวจัดการมันได้"
"ฉันจะเก็บไปหมดทั้งอย่างนั้น ใจมันไม่สบาย"
เลขาธิการซุนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว เสียงลดต่ำลง:
"แต่ต้องจำไว้ เรื่องนี้ ออกไปจากบ้านนี้แล้ว ห้ามพูดให้ใครฟัง"
"เข้าใจไหม?"
"เข้าใจ"
เลขาธิการซุนจ้องเขาไปสองวินาที พอแน่ใจว่าเขาไม่ได้พูดไปอย่างนั้นแล้วจริงๆ ถึงได้พยักหน้า กลับไปยืนที่เดิม: "มีอีกเรื่องหนึ่ง"
"เชิญพูดเลยครับ"
"สารภาพผิดของหวายกั๋วเหลียงส่งมาแล้ว ครบถ้วน"
น้ำเสียงเลขาธิการซุนราบเรียบลงมาก "ฉันอ่านจบแล้ว เขียนใช้ได้ นายอยากดูไหม?"
"ตอนนี้เขาควบคุมอะไรนายไม่ได้แล้ว แต่ฉันว่าไอ้หนูนั่นมันคงแค้นอยู่ในใจ ถ้ามันก่อเรื่องอีก มาหาฉันโดยตรงเลย"
"เข้าใจ" หลินเซิ่งลี่พยักหน้า
"อือ นายรู้ตัวก็พอ"
เลขาธิการซุนเคาะกล้องยาสูบกับพื้นรองเท้า ละอองไฟกระเด็นไปบนหิมะ ฟู่แล้วดับไป: "เอาล่ะ ฉันไปก่อน"
เดินออกไปสองก้าว เลขาธิการซุนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หยุดชะงัก: "เจ้าชิ่งซานไอ้หนูนั่นฉันว่ามันใช้ได้ แต่ว่าคนที่ชื่อหยูอะไรนั่นที่มันพ่วงมาด้วย ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไร"
"นายชั่งใจเอาเอง"
พูดจบ ไม่รอให้หลินเซิ่งลี่ตอบ เลขาธิการซุนก็จากไปโดยตรง
พอเลขาธิการซุนเดินไปได้ไกล หลินเซิ่งลี่ถึงได้ปิดประตู แล้วหันกลับมา