"ความหมายของฉันคือ วันนี้ไปสำรวจก่อน หาจุดๆ หนึ่ง"
เจ้าชิ่งซานฟังแล้วรู้ว่ามีหวัง ตาเป็นประกายขึ้นมา: "ดูว่าพวกมันพักที่ไหน หากินที่ไหน เดินเส้นทางไหน"
"รู้ชัดแล้ว พรุ่งนี้เช้าตรู่ ยังไม่ทันสว่างก็เข้าป่า"
"จู่โจมให้มันตั้งตัวไม่ติด"
นี่เป็นสูตรสำเร็จของพรานเก่า
การล่าฝูงใหญ่ สู้ตรงๆ ไม่ได้
ต้องศึกษากฎเกณฑ์ก่อน
หมูป่านี่ ดูเหมือนโง่ แต่จริงๆ ฉลาดมาก
พวกมันมีเส้นทางของตัวเอง ทุกวันเวลาผ่านไปที่ไหนกินน้ำ เวลาไหนไปหากิน ล้วนมีกำหนดการ
ถ้ารู้ชัดแล้ว เท่ากับชนะไปครึ่งหนึ่ง
"อาวุธล่ะ?"
หลินเซิ่งลี่ถามอีก
"ฉันมีปืนสองกระบอกอยู่ที่บ้าน รวมกับของนายอีกกระบอก เป็นสาม"
เจ้าชิ่งซานดูเหมือนคิดคำนวณไว้แล้ว "ชิงหลงและเสี่ยวหวงหลงใช้ได้ เรียกซุ่นจื่อมาด้วย รวมนายด้วย เป็นสี่คน"
"พอไหม?"
หลินเซิ่งลี่คำนวณในใจ
ปืนสามกระบอก สุนัขสองตัว คนสี่คน
ล่าหมูป่าเจ็ดแปดตัว
ถ้าเป็นการล่าล้อม เลือกตำแหน่งดีๆ ตัดเส้นทางหนี ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้
สำคัญคือต้องรู้จักนิสัยของพวกมันให้ชัด
"ได้"
หลินเซิ่งลี่พยักหน้า "พวกนายรอฉันที่นี่ ฉันเข้าไปบอกก่อน"
"ได้เลย!"
เจ้าชิ่งซานถูมือ ความตื่นเต้นบนใบหน้าแทบกลั้นไม่อยู่
หลินเซิ่งลี่หันหลังกลับเข้าบ้าน
เสิ่นมู่หัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แต่ผมยังยุ่งอยู่