หลายคนเดินออกจากแนวต้นหลิวแดงไปตามลำดับชั้น
ฝีเท้าเร็วกว่ากันคนละก้าว
ท้องฟ้าสว่างขึ้นเรื่อยๆ
แต่ลมกลับเริ่มแรงขึ้นทีละนิดอีกครั้ง
กลิ่นคาวเลือดถูกพัดพาไปตามลม ไหลออกไปตามหุบเขาเรื่อยๆ
คนที่ได้กลิ่นรู้สึกไม่สบาย แต่สำหรับสัตว์ร้ายในป่าแล้ว นี่คือสัญญาณที่ชัดเจนที่สุด
"อย่าหยุด!"
"เดินต่อไป!"
"ทุกคนยกเท้าขึ้นให้หมด!"
หลินเซิ่งลี่ลดเสียงลง แต่พลังที่ไม่ยอมให้ใครขัดนั้น ใครๆ ก็ได้ยิน
ซานใหญ่กอดเขากวางนั้นไว้ เหมือนกับกอดเด็กแรกเกิด มือทั้งสองข้างกอดแน่น กลัวว่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น
หยูชุ่นก็หันกลับมามองเป็นระยะๆ
ไม่รู้ว่าเพราะมองบ่อยเกินไปหรือเปล่า เจ้าชิ่งซานจึงทนไม่ไหวจนด่าไปหนึ่งประโยค:
"แกหันไปมองอะไรกันนักกันหนา?!"
"จะหันไปจ้องพวกหมาป่ากลับให้มันหนีไปได้หรือไง?!"
"ผมก็แค่กลัวว่ามันจะตามมา..."
หยูชุ่นเถียงกลับไปหนึ่งคำ
"กลัวก็ยกขาให้เร็วๆ หน่อยสิ!"
"เดี๋ยวก็โดนหมาป่าแอบขึ้นมาจากข้างหลัง แล้วแกจะร้องเรียกพ่อไม่ทัน!"
ในขณะนั้นเอง หลังป่าลึก ก็มีเสียงหมาป่าหอนดังขึ้นมาเบาๆ
"โฮววว—"
เสียงไม่สูงมาก
แต่ในป่าแบบนี้ ฟังแล้วน่าขนลุกเป็นพิเศษ
หนังหัวหยูชุ่นชาไปหมด ฝีเท้าแทบจะพังทลาย: "เฮ้ย!!! มันตามมาจริงๆ ด้วยเหรอ?!"
"อย่าตื่นตกใจ"
หลินเซิ่งลี่ไม่หยุดเดิน: "พวกมันไม่กินเขากวางเลือดสด เราก็ไม่ได้เอาเนื้ออะไรออกมาด้วย มันคงไม่จ้องเรา"
"แล้วทำไงดี?!"
"จะทำไมได้ ก็เดินไปของเรา อย่าให้มันมีโอกาส"
ชิงหลงและท่าเสวี่ยไม่ได้ออกไปสำรวจเส้นทางข้างหน้าอีกแล้ว
สุนัขสองตัวแยกกันอยู่ซ้ายขวา เข้ามาประจำตำแหน่งสองข้างของแถว
จุยเฟิงและเสี่ยวหวงหลงเกาะติดอยู่ข้างหลังอย่างว่าง่าย หันกลับมามองเป็นระยะๆ เสียงคำราม ต่ำๆ ออกมาจากลำคอ
เดินต่อไปอีกประมาณร้อยเมตร
ระหว่างเงาต้นไม้ข้างหลัง มีเงาสีเทาสองร่างวูบผ่านไปอย่างไม่ชัดเจน
ครั้งนี้หยูชุ่นเห็นจริงๆ สีหน้าเปลี่ยนไปเลย:
"พี่! ข้างหลังซ้าย!!!"
"เห็นแล้ว"
หลินเซิ่งลี่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา ยกปืนลงมาทันที: "เดินต่อไป อย่าหยุด"
พูดจบ เขาก็หมุนตัวอย่างรวดเร็ว
"ปัง—!!!"
เสียงปืนดังระเบิดในป่า
กระสุนไม่ได้ยิงไปที่หมาป่า
แต่ยิงไปที่ลำต้นของต้นเบิร์ชขาวแก่ที่อยู่ข้างหน้าพวกมันต่างหาก