หลินเซิ่งลี่ตะโกนกดเสียงลงมา แต่จุยเฟิงก็พุ่งออกไปครึ่งตัวแล้ว
แต่แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น
เงาสีเหลืองวูบหนึ่ง มันก็หยุดเท้าลงบนหิมะได้อย่างยากเย็น อุ้งเท้าหน้าครูดไปเป็นร่องตื้นๆ สองร่อง เสียงคำรามอย่างไม่ยอมแพ้ดังออกมาจากในคอ
ส่วนท่าเสวี่ยไม่เหมือนกัน
ตอนที่แผ่นไม้พังลงมา มันไม่ขยับเลย
แค่หูตั้งไปข้างหน้า หัวก้มลงเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็งไปที่เงาดำที่พุ่งออกมาจากข้างเพิง
“อะไรวะเนี่ย?”
หยูชุ่นนั่งยองๆ อยู่ข้างหลัง ตาแทบถลน
“กวาง”
เจ้าชิ่งซานตอบเสียงเบา แล้วก็ยื่นตัวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
อาศัยแสงหิมะข้างเพิงนั่น ทุกคนได้เห็นชัดเจน
กวางดาวตัวหนึ่ง
ขนาดไม่เล็กเท่าไหร่ จุดบนตัวถูกขนฤดูหนาวบดบังจนไม่ค่อยชัด แต่คอเล็ก ขายาว กิริยาคล่องแคล่ว ยืนเอียงหัวอยู่ตรงนั้น ต่างจากหมีดำโดยสิ้นเชิง
มันก็ตกใจกับเสียงแผ่นไม้พังเมื่อกี้เหมือนกัน ถอยหลังหนึ่งก้าวเตรียมจะพุ่งหนี
แต่พอเห็นชัดๆ ว่าข้างหน้าไม่มีคน มีเพียงพื้นดินแข็งที่หมีขุดจนเละกับหญ้าแห้งริมแปลงผัก มันก็ชะลอฝีเท้าลง
ก้มหัวลง
ดมก่อน
แล้วลองเดินไปข้างหน้าสองก้าว
“พี่!”
เสียงของหยูชุ่นเกร็งขึ้นตาม: “กวาง! ยิงไหม?”
“อย่าเพิ่งขยับ”
หลินเซิ่งลี่ยกมือขึ้นกดลำกล้องปืนของหยูชุ่น: “แกอย่าทำอะไรตามใจตัวเองให้วุ่นวาย”
“เป็นไร?”
“นั่นมันกวางนะ!”
“พูดไร้สาระ” หลินเซิ่งลี่เหลือบตามองเขา: “ฉันรู้ว่ามันคือกวาง”
“รู้แล้วแกยังห้ามฉันอีก?”
“ไม่ต้องพูดถึงเป้าหมายวันนี้ก่อน แกดูสิว่าตอนนี้มันยืนอยู่ตรงไหน”
หยูชุ่นถูกกดไว้จนหน้าจะแดง แต่สายตาก็ยังมองตามกวางตัวนั้นไป
ตอนนี้กวางตัวนั้นยืนอยู่ตรงขอบพื้นแข็งที่หมีขุดไว้ระหว่างเพิงกับรั้ว กีบหน้าหยั่งเบาๆ หัวยื่นๆ หดๆ เห็นชัดว่ายังไม่วางใจเต็มที่
“มันไม่ได้วิ่งป่ารันมาที่นี่เอง”
เสียงของหลินเซิ่งลี่ต่ำมาก แต่มือไม่ได้ปล่อยลำกล้อง: “มันถูกกลิ่นนั้นดึงดูดมา”
“กลิ่นอะไร?”
“กลิ่นหมี”
“......”
“หมีดำตัวนั้นเมื่อคืนมาขุดดิน แกะเปลือกไม้ โค่นเพิงที่นี่ กลิ่นของมันต้องยังหลงเหลืออยู่”
“กวางตัวนี้กล้าเข้ามา แสดงว่าหมีเคยมาทำกิจกรรมแถวนี้จริงๆ”
“และยังไม่ได้ไปไกล”
หยูชุ่นอ้าปาก
แรกๆ จะพูดว่า “งั้นเรายิ่งต้องยิงกวางสิ” แต่พอคำพูดมาถึงปาก กลับกลืนลงคอไป