จุยเฟิงขยับคอหอย สุดท้ายก็กลั้นใจไว้ แต่หางยังคงสะบัดไม่หยุด
วินาทีต่อมา แสงไฟหลายดวงก็เลี้ยวเข้าจากทางแยกข้างแปลงเพาะชำ
คนที่เดินนำหน้าไม่ใช่ใครอื่น เลขาธิการซุนชัดๆ
เขาห่มเสื้อแจ็คเก็ตบุนวม ดันปีกหมวกลงต่ำ มือถือปืนกึ่งอัตโนมัติ ตามด้วยทหารอาสาอีกสิบกว่าคน
บางคนแบกเชือก บางคนหาบคานหาบ บางคนอุ้มกระสอบหนาๆ
พอเข้ามา เลขาธิการซุนเห็นเลือดเป็นแอ่งบนพื้นก่อน แล้วเห็นรั้วที่พังครึ่งหนึ่ง สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่ร่างดำมหึมาในร่องหิมะ
ฝีเท้าหยุดชะงักทันที
"โอ้โห..."
คำหยาบของเลขาธิการซุนแทบจะเล็ดลอดออกมาตามซอกฟัน แล้วเขาก็เร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหา: "พวกแกจัดการจนเรียบร้อยแล้วเหรอ?!"
พอเข้าไปใกล้ กลิ่นสาบหมีกับกลิ่นเลือดโชยเข้าหน้า แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไร แค่จ้องมองตัวหมีขึ้นลง
"ให้ตายเถอะ... ใหญ่เกินไปแล้ว"
เหล่าทหารอาสาด้านหลังก็เดินเข้ามาใกล้ ดวงตาโตขึ้นเรื่อยๆ
"นี่ต้องหนักกี่ชั่งกันเนี่ย?!"
"อย่างน้อยก็ห้าร้อยหกร้อยชั่งมั้ง?!"
"น้ำดีหมีล่ะ?!"
"หุบปาก"
เจ้าชิ่งซานหันไปถลึงตาใส่นักพูดมากคนนั้น มือยังถือมีดอยู่: "แกคิดว่านี่กำลังถามราคาอยู่เหรอ?!"
ทหารอาสาคนนั้นหดคอ หัวเราะแห้งๆ สองที แต่สายตายังอดชำเลืองมองตีนหมีไม่ได้
"พวกแกทำได้ไวจริงๆ"
เลขาธิการซุนตั้งสติได้บ้างแล้ว เงยหน้ามองหลินเซิ่งลี่ ความดีใจในดวงตาแทบกลั้นไม่อยู่:
"เมื่อกี้ฉันยังคิดอยู่ว่า พอเสียงปืนดัง มันอาจจะแค่บาดเจ็บ แล้วพาคนมาช่วยจัดการตอนจบ"
"ใครจะไปรู้ พวกแกจัดการตอนจบให้ฉันเรียบร้อยเลย"
"ฮี่ๆ จะให้ช้าได้ยังไงล่ะ"
หยูชุ่นม้วนแขนเสื้อพลางเงยหน้าตอบอย่างอารมณ์ดี: "ไอ้ตัวนี่มันบุกมาถึงแปลงป่าที่สองแล้ว ถ้าปล่อยให้มันหนีกลับไป เราจะยังเป็นทีมล่าสัตว์ได้อีกเหรอ!"
"แกหุบปาก"
เจ้าชิ่งซานตบหัวมันทีหนึ่ง: "คืนนี้แกพูดมากกว่าขนหมีอีก"
หยูชุ่นหดคอ แต่ปากยังไม่หยุด: "ก็ฉันต้องแสดงความดีใจแทนทุกคนหน่อยสิ?"
ทหารอาสาที่อยู่ข้างๆ ได้ยินก็อดหัวเราะไม่ได้
บรรยากาศเดิมทีตึงเครียด แต่เพราะสองคนนี้มาขัดจังหวะ ก็เลยผ่อนคลายลงบ้าง
"เอาล่ะ อย่ายืนมัวมองกันอยู่เลย"
เลขาธิการซุนหันไปตะโกน แล้วชี้ไปที่ตัวหมี: "มาถึงแล้วก็ช่วยกันหน่อย"