เย่หลิงหลงหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง
“มีอะไรหรือ?”
“มีของสิ่งหนึ่งจะมอบให้เจ้า”
พอได้ยินว่ามีของดีจะมอบให้ เย่หลิงหลงก็หันกลับมาทันที ดวงตาเป็นประกายจ้องเย่ชิงเสวนไม่วางตา
จากประสบการณ์ที่ผ่านมา หากพี่ใหญ่ใบไม้บอกว่าจะมอบของให้ ของสิ่งนั้นย่อมเป็นของดีแน่นอน!
ทว่าเย่ชิงเสวนพูดเพียงประโยคเดียวแล้วกลับไม่มีท่าทีจะทำอะไร เย่หลิงหลงมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นว่าของที่จะมอบให้นางอยู่ตรงไหน เห็นเพียงสายตาร้อนแรงของเขาที่จับจ้องนาง
คืนนี้เย่ชิงเสวนดูไม่ค่อยปกติ ราวกับเป็นสัญญาณก่อนจะลงมือทำเรื่องใหญ่
“รีบเอาออกมาให้ข้าดูสิ ทำลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่ให้พวกเขาดู แล้วเหตุใดถึงไม่ให้ข้าดูด้วยเล่า?”
พูดจบ เย่หลิงหลงยังพลิกแขนเสื้อของเย่ชิงเสวนดู ทั้งยังเดินวนรอบตัวเขาเพื่อค้นตัว แต่ก็ไม่พบสิ่งใดเลย
เห็นนางใส่ใจของล้ำค่าถึงเพียงนี้ สายตาเอาแต่สอดส่ายค้นหา แต่กลับไม่เหลือบมองสายตาที่สื่อความหมายของตนแม้แต่น้อย เย่ชิงเสวนก็อดหัวเราะไม่ได้
“มีเรื่องหนึ่งที่ข้าคิดมานานแล้ว แต่คิดเท่าไรก็ยังไม่เข้าใจ”
เย่หลิงหลงยืดตัวขึ้น รู้ว่าเขากำลังจะเล่นลิ้นอีกแล้ว จึงมองเขาด้วยสีหน้าขบขัน
“ถ้าอย่างนั้นก็พูดมา ข้าจะช่วยไขข้อข้องใจให้”
ยามนางยิ้ม ดวงตาก็โค้งเป็นจันทร์เสี้ยว ชวนให้ผู้คนอดมองต่อไปไม่ได้
แก้มยุ้ยแบบเด็กบนใบหน้าของนางเลือนหายไปมากแล้ว หลังผ่านการขัดเกลามาหลายปี นางเติบโตเป็นผู้ใหญ่และพ้นจากความไร้เดียงสา ทว่าความสดใสร่าเริงยังไม่ลดน้อยลง
แม้เย่ชิงเสวนจะเห็นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่ได้พบ สายตาก็ยังไม่อาจละไปจากนางได้