ในเวลานั้นเอง นางรู้สึกว่ามีใครบางคนนั่งลงข้างกาย นางจึงหันไปดู ก็เห็นผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ จริงดังว่า
คิ้วดั่งกระบี่ ดวงตาดุจดาว ใบหน้ารูปคางคมสันงดงาม ดูอายุยังน้อยมาก ไม่แก่กว่านางสักเท่าใด
“พอได้ยินว่าท่านอาจารย์พาศิษย์น้องเล็กกลับมาด้วย ข้าก็รีบตรงมาเลยทันที แหม นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นศิษย์น้องเล็กจริง ๆ ด้วย ตัวเล็กกระจ้อยร่อยอย่างกับถั่วงอกน้อย”
เย่หลิงซูกระตุกมุมปาก แม้นางจะอายุน้อยจริง แต่คำว่าถั่วงอกนี่นางไม่ชอบเอาเสียเลย
“ข้านึกว่าศิษย์พี่ของข้าจะสูงโปร่งสง่างามดั่งไผ่สูงอย่างศิษย์พี่ใหญ่กันทุกคน ไม่คิดเลยว่าจะมีเหมือนน้ำเต้าแคระบ้าง”
ได้ยินเช่นนี้ หนิงหมิงเฉิงแทบกระโดดจากเก้าอี้ แต่สุดท้ายก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ศิษย์พี่ไว้ ทำได้เพียงพูดจาแดกดันประชดเหน็บ
“ศิษย์น้องเล็กช่างปากกล้านักหนา สมแล้วที่ได้กินผลวิญญาณ กำลังรบยอดเยี่ยมนัก”
“รู้แล้วยังจะมายุ่งกับข้าอีก”
หนิงหมิงเฉิงหัวเราะ แม้ศิษย์น้องเล็กจะยังเด็ก แต่นางช่างน่ารักจริง ๆ น่ารักจนยากที่ใครจะไม่ชอบใจ เขาจึงหยิบลูกแก้วมาจากแหวนวงหนึ่ง วางบนฝ่ามือพลิกไปมา
“ข้ามาให้ของขวัญพบหน้า เจ้าเรียกข้าว่าศิษย์พี่หก ลูกแก้วเม็ดนี้ก็จะเป็นของเจ้า”
เย่หลิงซูมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มเอ่ยเรียก “ศิษย์พี่หก” เรียกแค่นี้ก็ไม่เสียหายอะไร ปากยิ่งหวานของขวัญก็ยิ่งมาก ไหน ๆ นางก็อายุน้อย ออดอ้อนเป็นเด็กน่ารักนี่เป็นของถนัดที่สุดอยู่แล้ว
หนิงหมิงเฉิงได้ยินคำเรียก หัวใจก็อ่อนยวบลงทันที ใจกว้างส่งลูกแก้วในมือให้นางอย่างไม่ลังเล
เย่หลิงซูถือไว้ในมือพินิจอย่างละเอียด กลับดูไม่ออกว่าเป็นสิ่งใด
“นี่คือไข่มุกสมุทรมังกร เจ้าใส่พลังวิญญาณเข้าไปก็จะเรียกฝนได้ แม้จะไม่ล้ำค่าเท่าของขวัญพบหน้าที่ศิษย์พี่ใหญ่ให้ แต่อันนี้สนุกมาก ลองดูสิ ขอบอกว่าสนุกนัก”
เย่หลิงซูส่งพลังวิญญาณเข้าไปในไข่มุกสมุทรมังกร ไม่นานนักก็มีเสียงน้ำฝนเทลงมานอกเรือน
แล้วทั้งสองก็ชะงักไป
เย่หลิงซู : ???
นี่ก็เรียกว่าฝนได้หรือ นี่มันไม่เหมือนกับเทน้ำล้างหน้าออกไปอย่างนั้นหรือ
หนิงหมิงเฉิง : ……
มีพลังวิญญาณเพียงเท่านี้หรือ ข่าวว่าศิษย์น้องเล็กเป็นที่โหล่ในการประชุมรับศิษย์ฝึกบำเพ็ญเซียน เห็นทีจะจริงแท้แน่นอน
“ศิษย์พี่หก เจ้าลูกแก้วนี่...”
“ลูกแก้วนี่ก็ให้ผลเช่นนี้แล้ เป็นเพียงของเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้น้องได้หัวเราะเท่านั้น”
เย่หลิงซูพยักหน้า กลับไม่สงสัยคำพูดของหนิงหมิงเฉิงเลยแม้แต่น้อย
“ศิษย์พี่หก ท่านอาจารย์ท่านไม่สอนพวกเราฝึกวิชาจริง ๆ หรือ”
“ไม่สอนน่ะสิ ท่านไม่เคยยุ่งเรื่องของพวกเราเลย”
“แล้วทุกวันนี้ท่านทำอะไรบ้าง”
“ใครจะรู้ ท่านเหวี่ยงพวกเราไว้ที่นี่ ตัวเองไปอยู่บนยอดเขาอีกแห่งหนึ่ง ทุกครั้งที่ไปหา ไม่เห็นท่านเขียนพู่กันก็กำลังดื่มชา ใช้ชีวิตสบายยิ่งกว่าตาแก่บ้านนอกเสียอีก”
“แต่หากพวกเราไม่ฝึกกันเลย วันหน้าถ้าเจอศัตรูแข็งแกร่ง สำนักของเราจะทำอย่างไรเล่า ท่านอาจารย์คนเดียวจะแข็งแกร่งถึงขั้นขับไล่ศัตรูให้พ้นไปได้ทั้งหมดหรือ”
นี่เป็นเรื่องใหญ่เกี่ยวพันถึงชีวิต เย่หลิงซูจำเป็นต้องถามให้กระจ่าง
“ท่านอาจารย์?” หนิงหมิงเฉิงหัวเราะ “เจ้าไปหวังพึ่งท่านอาจารย์สู้หวังพึ่งศิษย์พี่ใหญ่ไม่ดีกว่าหรือ ตอนประลองกัน ท่านเป็นแค่ระดับแก่นทองคำยังออกไปสู้หน้าเลย ท่านไม่ขายหน้าข้าเองยังขายหน้าแทน”
“หา?”
เย่หลิงซูตกใจพลันก็ดีใจยิ่งนัก ฟังจากคำพูดแล้วศิษย์พี่ใหญ่ช่างยอดเยี่ยมมาก!
“แล้วระดับฝึกตนของศิษย์พี่ใหญ่คือขั้นใด”
“ขั้นก่อกำเนิดอย่างไรเล่า”
“แค่ก ๆ ๆ...” เย่หลิงซูสำลักอีกครั้ง
“เจ้าระวังหน่อยเถิด กินผลวิญญาณแค่นี้ยังสำลักถึงสองครั้ง เจ้าเติบโตมาจากน้ำนมหรือไร”
เรื่องนี้จะโทษนางไม่ได้ นึกไม่ถึงเลยว่าในฐานะเจ้าสำนักชิงเสวียน ฮวาซิวหย่วนจะมีระดับแค่แก่นทองคำ ทว่าศิษย์พี่ใหญ่กลับบรรลุขั้นก่อกำเนิดไปแล้ว!
ขั้นก่อกำเนิดเป็นอย่างไรน่ะหรือ
ในโลกบำเพ็ญชั้นล่างนี้ ระดับฝึกตนสูงสุดล้วนเป็นขั้นก่อกำเนิด เมื่อทะลวงจากขั้นก่อกำเนิดถึงขั้นฮั่วเสินแล้วจะสามารถไปฝึกตนต่อในโลกบำเพ็ญชั้นบนได้ ดังนั้นในโลกบำเพ็ญชั้นล่างของพวกเรา ไม่ว่าเจ้าสำนักหรือผู้อาวุโสของสำนักใหญ่ทั้งหลายล้วนเป็นระดับก่อกำเนิดทั้งนั้น
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในโลกบำเพ็ญชั้นล่าง ขั้นแก่นทองคำนั้นมีอยู่ทั่วไปดาษดื่น แต่ขั้นก่อกำเนิดนี่หากปรากฏตัวย่อมเป็นระดับยอดฝีมือ
ในตำนานดั้งเดิม ตอนที่เย่หรงเยว่เอาชนะเผยลั่วไป๋ เผยลั่วไป๋อยู่ในขั้นก่อกำเนิด ส่วนเย่หรงเยว่ตอนนั้นอยู่เพียงระดับแก่นทองคำ ในฐานะสตรีอัจฉริยะ นางข้ามขั้นปราบตัวร้ายใหญ่ได้ ไม่รู้ว่าผู้คนต่างทึ่งและปรบมือให้มากเพียงใด
ส่วนตอนนี้เย่หรงเยว่ยังเป็นเพียงขั้นปราณหลอมรวม แต่นางใช้เวลาเพียงสามปีจากขั้นปราณหลอมรวมถึงขั้นแก่นทองคำ
ตั้งแต่เริ่มแรกเข้าร่วมฝึกตนจนถึงเอาชนะศิษย์พี่ใหญ่ของนางได้ ใช้เวลาเพียงสามปี เห็นได้ว่าเย่หรงเยว่เก่งกาจจริงแท้
แต่หากมองอีกมุม ศิษย์พี่ใหญ่ตอนนี้อยู่ในขั้นก่อกำเนิดแล้ว ถ้าสามปีนี้เขาบากบั่นฝึกตนทะลวงถึงขั้นฮั่วเสิน แล้วเย่หรงเยว่จะเอาอะไรมาต่อกรเล่า เอาหัวเข้าสู้หรือ
เมื่อคิดได้ดังนี้ เย่หลิงซูก็รู้สึกสบายอกสบายใจขึ้นมา เย่หรงเยว่กระจ้อยร่อยเพียงนี้กล้ามาลองดีกับศิษย์พี่ใหญ่ของข้าหรือ
พรสวรรค์สูงส่งแค่ไหนก็ช่วยไม่ได้มิใช่หรือ ก็แค่การบากบั่น ใช่ไหมเล่า ข้าไม่อาจบากบั่นได้ ก็ให้ศิษย์พี่ใหญ่ของข้าเป็นคนบากบั่นแทน!
พรุ่งนี้แต่เช้านางจะไปเฝ้าศิษย์พี่ใหญ่ฝึกตน บากบั่นเข้า!
คิดได้ก็ทำเลย วันรุ่งขึ้นแต่เช้าตรู่ เย่หลิงซูก็ปรากฏตัวในลานเรือนของเผยลั่วไป๋แล้ว
เผยลั่วไป๋มองศิษย์น้องเล็กคนใหม่ด้วยความแปลกใจ นางเป็นที่โหล่ในการประชุมรับศิษย์มิใช่หรือ เหตุใดดูขยันยิ่งกว่าที่หนึ่งเสียอีก
“เจ้าต้องการเริ่มฝึกวิชาจริง ๆ หรือ”
เย่หลิงซูผงกหัวอย่างแรง ปอยผมที่เกล้ามวยบนศีรษะสั่นไหวตาม ใบหน้าขยันใฝ่รู้และน่าเอ็นดูเช่นนี้ยากที่ใครจะทานทนไหว
“ดี เช่นนั้นเจ้าก็ยื่นมือออกมา ให้ข้าดูรากวิญญาณของเจ้าเสียก่อน”
เย่หลิงซูยื่นมือน้อย ๆ ออกไป ฝ่ามือใหญ่ของเผยลั่วไป๋วางครอบลงบนฝ่ามือนาง พลังวิญญาณสายหนึ่งค่อย ๆ หลั่งไหลเข้าสู่ฝ่ามือนางอย่างช้า ๆ ราวกับเส้นชีพจร
รากวิญญาณของนาง ในตำนานดั้งเดิมเคยเอ่ยถึงแล้ว เป็นรากวิญญาณสามธาตุไม้ น้ำ ไฟ รากวิญญาณไม่บริสุทธิ์แต่แรกย่อมฝึกยากลำบากอยู่แล้ว ยิ่งกว่านั้นในสามธาตุของนางยังมีสองธาตุที่ข่มกัน เท่ากับสองธาตุนี้ใช้การมิได้โดยตรง รากวิญญาณทั้งยุ่งเหยิงและใช้การไม่ได้ โดยพื้นฐานแล้วนางคือผู้ที่จัดอยู่ในระดับต่ำต้อยที่สุด
ตรงกันข้ามกับนาง เย่หรงเยว่มีรากวิญญาณเดี่ยวธาตุไฟซึ่งแข็งแกร่ง รากวิญญาณบริสุทธิ์และยอดเยี่ยม ฝึกฝนได้รวดเร็วมาก ยามสุดท้ายรากวิญญาณของนางยังจะกลายพันธุ์ยกระดับขึ้นเชิงคุณภาพ ภายหลังยามเผชิญวาสนายังได้เปลวเทพอัคคีหงส์ พลอยให้สายเลือดได้รับการยกระดับไปด้วย
นางมองศิษย์พี่ใหญ่อย่างกังวล เกรงว่าศิษย์พี่ใหญ่จะพบว่านางพรสวรรค์ต่ำต้อยแล้วไม่ยอมสอนนาง
ตัวนางฝึกหรือไม่ฝึกนั้นไม่สำคัญ อย่างไรนางก็เอาชีวิตรอดไปจนแก่เฒ่าได้ แต่ศิษย์พี่ใหญ่ต้องทะลวงถึงขั้นฮั่วเสินให้ได้!
นางกระวนกระวายใจคิดหาข้ออ้างแก้ตัวไปพลาง ครั้นแล้วเผยลั่วไป๋ก็เก็บพลังวิญญาณกลับและเอ่ยปาก
“เจ้าเป็นรากวิญญาณสามธาตุไม้ น้ำ ไฟ แม้รากวิญญาณจะยุ่งเหยิงไปบ้าง ฝึกฝนได้ยากกว่าผู้อื่น แต่นั่นก็หมายความว่าอนาคตของเจ้ามีความเป็นไปได้มากกว่าคนอื่น ขอเพียงเจ้าตั้งใจฝึกฝน ย่อมไม่ด้อยไปกว่าผู้ใดแน่”
เย่หลิงซูตะลึงงัน นี่...ศิษย์พี่ใหญ่กำลังปลอบใจนางอยู่หรือ
ก่อนหน้านี้ทุกคนเห็นว่านางเป็นของไร้ค่า ไม่ควรเสียทรัพยากร เสียแรงเปล่า กระทั่งบิดามารดาของนางยังคิดเช่นนั้น นางคุ้นชินกับการถูกผู้อื่นดูแคลนเสียแล้ว
ทว่าศิษย์พี่ใหญ่ที่เพิ่งรู้จักกันได้เพียงวันเดียวกลับไม่พูดเช่นนั้น เขาบอกว่าอนาคตของนางเป็นไปได้มากกว่าผู้อื่น เขาบอกว่าขอเพียงนางตั้งใจ ย่อมไม่ด้อยไปกว่าใคร
“ศิษย์น้องเล็ก ข้าจะสอนคัมภีร์พื้นฐานเบื้องต้นให้เจ้า ตอนแรกอาจยากอยู่บ้าง หากเจ้าเรียนทีเดียวไม่จบ เช่นนั้นพวกเราก็เรียนกันอีกสักสองสามรอบ”