เย่หลิงหลงพยักหน้าอย่างว่าง่าย
"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่"
นางอายุยังน้อย เสียงยังแฝงด้วยน้ำเสียงเด็กน้อยอ่อนใส เพียงได้ฟังนางพูด เผยลั่วไป๋ก็ผ่อนน้ำเสียงให้เบาลงและนุ่มนวลขึ้นโดยไม่รู้ตัว เกรงว่าจะทำนางตกใจ
"เจ้ายังเยาว์วัย การฝึกฝนสำหรับเจ้าเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายยิ่ง เช่นนี้ หากวันนี้เจ้าท่องเคล็ดจิตปฐมนี้ได้ ข้าจะให้ผลวิญญาณอีกหนึ่งร้อยผลแก่เจ้า หากเจ้าท่องได้ภายในสามวัน ข้าจะให้ห้าสิบผล เช่นนี้ดีหรือไม่?"
ศิษย์พี่ใหญ่ช่างใช้โทนเสียงเหมือนหลอกล่อเด็กน้อยมาล่อหล่อนเสียจริง ฟังดูทั้งอ่อนโยนและอดทนยิ่ง
อย่าว่าแต่เจ้าของร่างเดิมในนิยายไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้เลย แม้แต่เย่หลิงหลงที่ข้ามภพมาจากยุคปัจจุบันก็ไม่เคยได้รับเช่นกัน
ในยุคปัจจุบัน นางเป็นอัจฉริยะผู้ร่ำเรียนมาตั้งแต่เด็ก ทุกวิชาล้วนเป็นที่หนึ่ง กระโดดข้ามชั้นเรียนมาหลายต่อหลายครั้ง เหล่าบิดามารดาจึงเข้มงวดกับนางอย่างยิ่ง สอบได้คะแนนเต็มเป็นเรื่องสมควร คะแนนขาดไปแต้มเดียวล้วนเป็นความผิดนาง ถูกตำหนิสั่งสอน ไม่มีทางกล่อมเกลี้ยงประคบประหงมนางในการเรียนเด็ดขาด
ภายใต้การศึกษาอันแรงกดดันสูงเช่นนี้ นางก็ไม่ทำให้ผู้ใดผิดหวัง ได้เป็นศาสตราจารย์ด้านการวิจัยที่อายุน้อยที่สุดในประเทศ อุทิศทั้งชีวิตให้แก่ภารกิจการวิจัย ด้วยเหตุนี้ นางจึงไม่มีเวลาแม้แต่อ่านนิยายเรื่องนี้จนจบ
ใช่แล้ว นางอ่านเพียงครึ่งเดียว แค่รู้ว่าคนส่วนใหญ่ของสำนักชิงเสวียนตายด้วยน้ำมือของเย่หรงเยว่ ส่วนหลังจากนั้นจะเป็นอันพินาศสิ้นหรือไม่ นางก็มิอาจทราบ ดังนั้นแท้จริงแล้วก็ยังหวาดหวั่นอยู่บ้าง
เมื่อเห็นเย่หลิงหลงเหม่อลอยไม่ตอบรับ เผยลั่วไป๋คิดไปพลางก็หยิบผลวิญญาณออกมาเม็ดหนึ่งส่งให้นาง