“ฉันเอง พี่ต้าหู่ รีบเปิดประตูเร็ว น้องชายฉันขึ้นเขาไปล่ากระต่ายเมื่อกี้แล้วหัวแตก เลือดไหลเยอะมาก รีบหาผ้าพันแผลมาช่วยทำแผลให้หน่อย”
ด้านนอกบ้าน หลี่ต้าหู่พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
หลี่ต้าหู่เป็นอันธพาลประจำหมู่บ้าน หลิวเซียงเฉี่ยวเกลียดเขามาก แต่พอได้ยินคำพูดนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก รีบเปิดประตูทันที
ทันทีที่ประตูเปิดออก หลี่ต้าหู่กับหลี่เอ้อร์หู่ก็รีบวิ่งเข้ามา
พอเห็นท่าทางไม่น่าไว้ใจของสองพี่น้อง หลิวเซียงเฉี่ยวก็รู้ตัวทันทีว่าถูกหลอก
“หลี่ต้าหู่ พวกแกคิดจะทำอะไร?”
เพราะฉินเสี่ยวหลงซ่อนตัวอยู่ในบ้าน หลิวเซียงเฉี่ยวจึงยังค่อนข้างสงบในตอนนี้
“เซียงเฉี่ยว เป็นผู้หญิงคนเดียวใช้ชีวิตลำบากแย่เลยนะ แค่ยอมเป็นของฉัน ต่อไปฉันรับรองว่าจะเลี้ยงดูเธออย่างดี”
หลี่ต้าหู่มองหลิวเซียงเฉี่ยวด้วยแววตาร้อนแรง
หลิวเซียงเฉี่ยวราวกับลูกท้อสุกงอมลูกหนึ่ง เขาเฝ้าหมายปองเธอมานานแล้ว วันนี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องได้ตัวเธอ
“หลี่ต้าหู่ อย่าฝันไปหน่อยเลย ต่อให้ฉันอดตายก็ไม่มีวันยุ่งกับคนเลวอย่างแก รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะตะโกนเรียกคนแล้ว!”
หลิวเซียงเฉี่ยวพูดด้วยความรังเกียจเต็มที
“ให้ดีด้วยแล้วไม่เอา!”
เมื่อเห็นหลิวเซียงเฉี่ยวปฏิเสธเขาอีกครั้ง หลี่ต้าหู่ที่ถูกความใคร่ครอบงำก็พุ่งเข้าใส่เธอทันที พร้อมกับปิดปากเธอไว้ แล้วอุ้มเธอเตรียมจะวิ่งเข้าไปในบ้าน
ส่วนหลี่เอ้อร์หู่ก็รีบปิดประตู
เมื่อเห็นสองพี่น้องกำลังจะใช้กำลังกับหลิวเซียงเฉี่ยว ฉินเสี่ยวหลงก็ไม่ซ่อนตัวอีกต่อไป รีบพุ่งออกไปทันที
โครม!
ฉินเสี่ยวหลงเตะหลี่เอ้อร์หู่จนล้มลงกับพื้น จากนั้นก็พุ่งไปข้างหลี่ต้าหู่ คว้าผมของเขาแล้วรัวหมัดใส่หน้า ก่อนจะกระแทกเข่าซ้ำอีกครั้ง หลี่ต้าหู่ก็ล้มลงกับพื้นเช่นกัน
“ฉินเสี่ยวหลง แกอีกแล้วเหรอวะ! วันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!”
ก่อนหน้านี้ฉินเสี่ยวหลงก็เคยขัดขวางเรื่องดี ๆ ของเขามาครั้งหนึ่งแล้ว พอเห็นฉินเสี่ยวหลงเข้ามาขวางอีก หลี่เอ้อร์หู่ก็โกรธจัดทันที
“เข้ามาเลย ใครกลัวก็เป็นลูกหมา!”
ฉินเสี่ยวหลงไม่หวั่นเกรง คว้ามีดพร้าที่แขวนอยู่บนกำแพงขึ้นมา
“พี่ อย่าเพิ่งวู่วาม ไม่เห็นต้องไปลดตัวทะเลาะกับไอ้บ้าคนนี้เลย”
หลี่เอ้อร์หู่รีบห้ามหลี่ต้าหู่
พอได้ยินเช่นนั้น หลี่ต้าหู่ก็ใจเย็นลงเล็กน้อย
เขารู้ดีว่าฉินเสี่ยวหลงเป็นคนที่กล้าแลกด้วยชีวิตจริง ๆ หากลงไม้ลงมือกันขึ้นมา สองพี่น้องอย่างพวกเขาไม่มีทางได้เปรียบแม้แต่น้อย
“ฉินเสี่ยวหลง วันนี้ฉันจำเรื่องนี้ไว้แล้ว แกคอยดูเถอะ!”
หลังจากข่มขู่ทิ้งท้าย หลี่ต้าหู่ก็พาน้องชายหนีไป
“ถุย ไอ้พวกเศษสวะ!”
ฉินเสี่ยวหลงถ่มน้ำลายลงพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน
ในหมู่บ้านเถาหยวน หลายคนกลัวสองพี่น้องหลี่ต้าหู่ แต่ฉินเสี่ยวหลงไม่กลัวพวกเขา
เพราะตั้งแต่เด็กเขาก็เป็นเจ้าถิ่นตัวแสบของหมู่บ้าน ไม่เคยแพ้ใครเวลาไปชกต่อย แต่เขาก็ไม่เคยหาเรื่องคนอื่นก่อน
“พี่เซียงเฉี่ยว ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ฉินเสี่ยวหลงหันไปถามหลิวเซียงเฉี่ยว
“ฉันไม่เป็นไร ขอบใจนะ เสี่ยวหลง”
หลิวเซียงเฉี่ยวรีบขอบคุณฉินเสี่ยวหลง
เธอรู้ดีว่าถ้าเมื่อครู่นี้ไม่มีฉินเสี่ยวหลง เธอคงถูกสองพี่น้องหลี่ต้าหู่ย่ำยีไปแล้ว
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก เอ่อ ดึกแล้ว ถ้าไม่มีอะไร ฉันกลับก่อนนะ”
ฉินเสี่ยวหลงตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วกล่าวลาหลิวเซียงเฉี่ยว
“ได้ งั้นเดินระวัง ๆ นะ”
หลังจากส่งฉินเสี่ยวหลงกลับไปแล้ว หลิวเซียงเฉี่ยวก็กลับเข้าห้องนอน
เมื่อนึกถึงท่าทางสดใสหล่อเหลาของฉินเสี่ยวหลง หลิวเซียงเฉี่ยวก็ค่อย ๆ หลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
……
“ให้ตายสิ ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้สารเลวสองคนนั่น ไม่อย่างนั้นฉันอาจได้ช่วยพี่เขาไถนาไปแล้วก็ได้”
ฉินเสี่ยวหลงสบถอย่างขุ่นเคือง
คำโบราณว่าไว้ หญิงงามย่อมเป็นที่หมายปองของชายหนุ่ม
หลิวเซียงเฉี่ยวมีใบหน้างดงาม รูปร่างก็ดี เรียกได้ว่าเป็นยอดหญิงงามของโลกมนุษย์
ฉินเสี่ยวหลงเป็นผู้ชายปกติ ย่อมชอบเธออยู่แล้ว
ถ้าหลี่ต้าหู่ไม่โผล่มาขัดจังหวะ ป่านนี้เขากับหลิวเซียงเฉี่ยวคงได้ใกล้ชิดกันลึกซึ้งไปแล้ว
แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่หลิวเซียงเฉี่ยวทำให้เขาในวันนี้ ฉินเสี่ยวหลงก็อดรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
เห็นได้ชัดว่าหลิวเซียงเฉี่ยวเองก็มีใจให้เขา ต่อไปขอเพียงเขาเอาใจใส่เธอให้มากขึ้น การได้นอนหนุนตักสาวงามก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว
คิดถึงตรงนี้ ฉินเสี่ยวหลงก็ไม่รีบร้อนอีก ฮัมเพลงเบา ๆ เดินเอื่อยเฉื่อยกลับบ้าน
ขณะเดินผ่านทางโค้งข้างหน้า จู่ ๆ ฉินเสี่ยวหลงก็เห็นกระเป๋าสตางค์ใบหนึ่งตกอยู่บนพื้น
ฉินเสี่ยวหลงเก็บขึ้นมาดู พบว่าข้างในมีเงินอยู่หลายร้อยหยวน
“เอ๊ะ นี่กระเป๋าสตางค์ของหลี่ต้าหู่นี่?”
ในกระเป๋าสตางค์ยังมีบัตรประจำตัวประชาชนของหลี่ต้าหู่อยู่ด้วย
ถ้าเป็นกระเป๋าสตางค์ของคนอื่น ฉินเสี่ยวหลงคงเก็บได้แล้วส่งคืนเจ้าของ แต่ไอ้สารเลวหลี่ต้าหู่ก่อเรื่องชั่ว ๆ ไว้ในหมู่บ้านไม่น้อย เขาจึงหยิบเงินออกมาใส่กระเป๋าตัวเองทันที
ขณะที่ฉินเสี่ยวหลงกำลังจะโยนกระเป๋าสตางค์ทิ้ง เงาดำสายหนึ่งก็ย่องเข้ามาด้านหลังเขา แล้วฟาดอิฐใส่ทันที
โครม!
เสียงทึบดังขึ้น ฉินเสี่ยวหลงล้มลงไปทั้งร่าง
“ไอ้ฉินเสี่ยวหลง แกไม่เก่งนักเหรอ? ไหนลองอวดดีใส่ฉันอีกสิ!”
หลี่ต้าหู่ด่าไปพลาง เตะฉินเสี่ยวหลงซ้ำหลายครั้ง
ที่แท้กระเป๋าสตางค์เมื่อครู่เป็นของที่เขาจงใจโยนลงพื้น เพื่อใช้ลอบโจมตีฉินเสี่ยวหลงตรงนี้
และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เขาคาด ฉินเสี่ยวหลงหลงกลจริง ๆ เขาเล่นงานฉินเสี่ยวหลงได้อย่างง่ายดาย
“พี่ อย่าเพิ่งตีเขาแล้ว”
เมื่อเห็นฉินเสี่ยวหลงนอนนิ่งไม่ไหวติง หลี่เอ้อร์หู่ก็เรียกหลี่ต้าหู่ไว้ แล้วเอื้อมมือไปลองตรวจดูลมหายใจที่จมูกของฉินเสี่ยวหลง
วินาทีถัดมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
“พี่ เขา...เขาตายแล้ว!”
หลี่เอ้อร์หู่พูดอย่างลนลาน
พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลี่ต้าหู่ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
เขาแค่อยากซ้อมฉินเสี่ยวหลงให้สะใจ ไม่ได้คิดจะฆ่าอีกฝ่าย
ตอนนี้เกิดเรื่องถึงชีวิต เขาก็กลัวจนทำอะไรไม่ถูก
“พี่ ทำยังไงดี พี่ฆ่าคนแล้ว พี่จะถูกประหารไหม?”
หลี่เอ้อร์หู่ถามอย่างตื่นตระหนก
“หุบปาก!”
หลี่ต้าหู่ฝืนทำใจให้สงบ จากนั้นก็มองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ เขาก็ตวาดทันทีว่า “เอ้อร์หู่ กลับบ้านไปเอากระสอบป่านมา เราจะเอาศพฉินเสี่ยวหลงไปถ่วงไว้ในอ่างเก็บน้ำ ทำลายหลักฐานให้หมด แล้วจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้”
“พี่ แบบนี้จะได้เหรอ?”
หลี่เอ้อร์หู่ถามอย่างหวาดหวั่น
“จะถามอะไรอีก ตอนนี้มีทางเดียว ถ้าฉันถูกจับ แกก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้!”
หลี่ต้าหู่พูดเสียงต่ำ
เพื่อไม่ให้ต้องติดคุก หลี่เอ้อร์หู่จึงได้แต่กลับบ้านไปเอากระสอบป่านมา หลังจากจับฉินเสี่ยวหลงใส่กระสอบแล้ว สองพี่น้องก็ช่วยกันหามเขาไปยังอ่างเก็บน้ำว่อหลงนอกหมู่บ้าน
เพื่อไม่ให้ศพของฉินเสี่ยวหลงลอยขึ้นมา หลี่ต้าหู่ยังจงใจใส่ก้อนหินลงไปในกระสอบด้วย จากนั้นก็โยนฉินเสี่ยวหลงลงไปยังจุดที่ลึกที่สุดของอ่างเก็บน้ำ
ร่างของฉินเสี่ยวหลงค่อย ๆ จมลงสู่ก้นอ่างเก็บน้ำ เลือดไหลออกจากบาดแผลบนศีรษะ แล้วซึมเข้าไปในเม็ดหินเจ็ดสีที่อยู่ในทรายพอดี
ในเวลานั้นเอง แสงเจ็ดสีก็พลันเปล่งประกายขึ้นจากหินเจ็ดสี ห่อหุ้มร่างของฉินเสี่ยวหลงไว้ทั้งหมด
ขณะเดียวกัน เสียงชราภาพเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหูของฉินเสี่ยวหลง
“ข้าคือเทพจักรพรรดิเสินเซียว วันนี้เจ้ารับสืบทอดมรดกของข้าแล้ว จงปกป้องสรรพชีวิตใต้หล้า เพื่อรับมือกับมหาวิบัติแห่งฟ้าดิน...”