กลางฤดูร้อน เดือนกรกฎาคม
หลังจากถูกแดดเผามาตลอดทั้งวัน ภายในบ้านก็ร้อนอบอ้าวราวกับอยู่ในลังนึ่ง ฉินเสี่ยวหลงพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ จึงตัดสินใจไปว่ายน้ำที่แม่น้ำชิงสุ่ย
หลังว่ายน้ำเสร็จ ความร้อนรุ่มก็คลายลงไปไม่น้อย ฉินเสี่ยวหลงจึงเริ่มเดินกลับบ้าน
เมื่อเดินผ่านบ้านเก่าหลังหนึ่งทางตะวันออกของหมู่บ้าน ฉินเสี่ยวหลงก็อดหยุดฝีเท้าไม่ได้
ที่นี่คือบ้านของหลิวเซียงเฉี่ยว ครูพิเศษประจำโรงเรียนประถมของหมู่บ้าน
ต้องรู้ว่าตอนนี้เกือบตีหนึ่งแล้ว ชนบทไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไร คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่เข้านอนกันตั้งนานแล้ว แต่บ้านของหลิวเซียงเฉี่ยวกลับยังเปิดไฟอยู่
“พี่เซียงเฉี่ยวยังไม่นอน คงร้อนจนนอนไม่หลับเหมือนกันล่ะมั้ง”
ฉินเสี่ยวหลงอดคาดเดาไม่ได้
หลิวเซียงเฉี่ยวเป็นสาวงามชื่อดังของหมู่บ้านเถาหยวน หน้าตาสะสวย ผิวขาวราวหิมะ รูปร่างอรชรอวบอิ่ม จนได้ฉายาว่าไซซีม่าย
น่าเสียดายที่โชคชะตาของเธอไม่ดี พ่อแท้ ๆ เห็นแก่สินสอด 50,000 หยวน จึงยกเธอแต่งให้หยางเต๋อกุ้ยในหมู่บ้านเดียวกัน แต่หลังแต่งงานกันได้ไม่ถึงครึ่งปี หยางเต๋อกุ้ยก็ดื่มเหล้าจนตาย
นับแต่นั้นมา หลิวเซียงเฉี่ยวก็กลายเป็นม่ายตั้งแต่อายุยังน้อย
พูดได้ไม่เกินจริงเลยว่า พวกผู้ชายหื่นกามในหมู่บ้านเถาหยวนแทบทุกคนต่างหมายปองเรือนร่างของหลิวเซียงเฉี่ยว
ทว่าหลิวเซียงเฉี่ยวรักษาพรหมจรรย์อย่างเคร่งครัด จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครได้สมใจ
“อ๊า!”
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากลานบ้านของหลิวเซียงเฉี่ยว
เมื่อได้ยินเสียงนั้น ฉินเสี่ยวหลงนึกว่าหลิวเซียงเฉี่ยวเจอคนร้าย จึงไม่พูดพร่ำทำเพลง ปีนข้ามกำแพงเข้าไปในลานบ้านของเธอทันที
แต่ฉินเสี่ยวหลงคิดผิด ในลานบ้านไม่มีคนร้าย มีเพียงหลิวเซียงเฉี่ยวคนเดียว
ตอนนี้เธอกำลังอาบน้ำอยู่!
หลิวเซียงเฉี่ยวก็สวยอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ตัวเปียกชุ่มไปทั้งร่าง ก็ยิ่งมีเสน่ห์เย้ายวนราวกับดอกบัวพ้นน้ำ
“เสี่ยวหลง ช่วยฉันด้วย มี...มีงู!”
เมื่อเห็นฉินเสี่ยวหลง หลิวเซียงเฉี่ยวก็รีบบอกด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ฉินเสี่ยวหลงมองตาม แล้วจึงเห็นงูห้าก้าวพิษร้ายแรงขดตัวอยู่ห่างจากด้านซ้ายของหลิวเซียงเฉี่ยวไม่ถึง 10 เซนติเมตร!
งูห้าก้าวแลบลิ้นออกมาไม่หยุด ดูท่าพร้อมจะพุ่งเข้าใส่หลิวเซียงเฉี่ยวได้ทุกเมื่อ
“พี่เซียงเฉี่ยว อย่าขยับเด็ดขาดนะ”
ฉินเสี่ยวหลงรีบกำชับเธอ
หมู่บ้านเถาหยวนอยู่ห่างไกล หากหลิวเซียงเฉี่ยวถูกงูห้าก้าวกัด มีโอกาสสูงที่เธอจะสิ้นใจเสียก่อนถึงโรงพยาบาล
“เสี่ยวหลง รีบคิดหาทางเอามันออกไปที”
หลิวเซียงเฉี่ยวพูดเสียงสั่นคล้ายจะร้องไห้ ความตึงเครียดของเธอพุ่งถึงขีดสุดแล้ว
“ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวฉันจัดการมันเอง”
ฉินเสี่ยวหลงปลอบเธอ พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วเห็นกระสอบป่านใส่หนังงูอยู่ข้าง ๆ
เขาหยิบกระสอบกับไม้ท่อนหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปใกล้งูห้าก้าว
ฉินเสี่ยวหลงค่อย ๆ วางไม้ลงตรงหน้า งูห้าก้าวเลื้อยพันไม้ตามสัญชาตญาณ ฉินเสี่ยวหลงจึงฉวยโอกาสยกงูที่พันอยู่กับไม้ขึ้นมา รีบใส่ลงในกระสอบ แล้วรัดปากกระสอบให้แน่น
“ไม่เป็นไรแล้ว พี่เซียงเฉี่ยว!”
ฉินเสี่ยวหลงวางกระสอบไว้ข้าง ๆ แล้วปัดมือพลางพูด
“ขอบใจนะ เสี่ยวหลง”
หลิวเซียงเฉี่ยวที่รอดตายหวุดหวิดโผเข้ากอดฉินเสี่ยวหลงทันที
เมื่อสาวงามเนื้อนุ่มหอมกรุ่นอยู่ในอ้อมแขน ฉินเสี่ยวหลงก็อดคอแห้งผากไม่ได้
“แค่ก ๆ พี่เซียงเฉี่ยว เอ่อ...พี่ใส่เสื้อผ้าก่อนดีไหม”
ฉินเสี่ยวหลงรีบเตือน เขากลัวจริง ๆ ว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ต่อไปจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
พอได้ยินเช่นนั้น หลิวเซียงเฉี่ยวถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้สวมเสื้อผ้า ใบหน้าพลันแดงก่ำด้วยความอับอาย
เธอไม่พูดสักคำ รีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านทันที
หลังสวมเสื้อผ้าและจัดแต่งใบหน้าเรียบร้อย หลิวเซียงเฉี่ยวจึงเดินออกจากห้องนอน
ตอนนี้เธอสวมชุดเดรสลายดอกไม้ ผมยังไม่แห้ง แก้มแดงระเรื่อราวดอกท้อ ดูมีเสน่ห์ไม่น้อย
“พี่เซียงเฉี่ยว พี่จะเอางูห้าก้าวตัวนี้ไหม ถ้าไม่เอา ฉันจะเอากลับไปดองเหล้า”
ฉินเสี่ยวหลงกลืนน้ำลายแล้วถาม
“ไม่เอา เธอเอาไปเถอะ”
หลิวเซียงเฉี่ยวตอบ
“งั้นฉันกลับก่อนนะ พี่ก็พักผ่อนเถอะ”
ฉินเสี่ยวหลงพูดจบก็เตรียมจะออกไป
“เดี๋ยวก่อน ในห้องฉันยังมีเหล้าอีกขวด เธออยู่ดื่มกับฉันสักสองแก้วได้ไหม ตอนนี้ฉันยังกลัวอยู่เลย”
หลิวเซียงเฉี่ยวพูดทั้งที่ยังขวัญเสีย
เมื่อครู่สถานการณ์อันตรายมาก เธอเกือบถูกงูห้าก้าวกัดเข้าแล้ว จึงตกใจไม่น้อย
“ก็ได้”
สาวงามชวนทั้งที ฉินเสี่ยวหลงย่อมไม่ปฏิเสธ
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเสี่ยวหลงเข้ามาในห้องนอนของหลิวเซียงเฉี่ยว ภายในห้องเรียบง่าย แทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์ดี ๆ สักชิ้น
แต่ห้องสะอาดเรียบร้อยมาก ทั้งยังอบอวลด้วยกลิ่นมะลิจาง ๆ
หลิวเซียงเฉี่ยวหยิบเหล้าหยกหวงออกมาจากตู้ แล้วรินให้ฉินเสี่ยวหลงหนึ่งแก้ว
“เสี่ยวหลง แก้วนี้ฉันดื่มให้เธอ ขอบใจที่ช่วยชีวิตฉันเมื่อกี้”
หลิวเซียงเฉี่ยวมองฉินเสี่ยวหลงด้วยความซาบซึ้งใจ
“พี่เซียงเฉี่ยว ไม่ต้องเกรงใจหรอก แค่ช่วยนิดหน่อยเอง”
ฉินเสี่ยวหลงตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“สำหรับเธออาจเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับฉัน เธอช่วยชีวิตไว้ บุญคุณครั้งนี้ฉันจะจดจำไปตลอดชีวิต”
หลิวเซียงเฉี่ยวตอบอย่างจริงจัง
ฉินเสี่ยวหลงยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลังจากนั้นทั้งคู่ดื่มกันอีกสองแก้ว จู่ ๆ หลิวเซียงเฉี่ยวก็ถามว่า “เสี่ยวหลง ฉันสวยไหม?”
“สวยสิ ในใจฉัน พี่เซียงเฉี่ยวเหมือนนางฟ้าเลย”
ฉินเสี่ยวหลงตอบตามตรง
เขาไม่ได้พูดเอาใจหลิวเซียงเฉี่ยว เพราะเธอเป็นสาวงามล่มเมืองอยู่แล้ว ต่อให้เป็นดาราหญิงหลายคนก็ยังเทียบไม่ได้
“งั้นคืนนี้เธออยู่ต่อได้ไหม”
หลิวเซียงเฉี่ยวถามขึ้นกะทันหัน
เมื่อได้ยินคำว่า “เธออยู่ต่อได้ไหม” บรรยากาศในห้องก็คลุมเครือขึ้นมาทันที
“พี่เซียงเฉี่ยว พี่เมาแล้วหรือเปล่า?”
ฉินเสี่ยวหลงมองหลิวเซียงเฉี่ยวที่เริ่มมีอาการมึนเมา พลางถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“ฉันไม่เมา ฉันต้องการเธอ”
หลิวเซียงเฉี่ยวพูดพลางคว้าตัวฉินเสี่ยวหลงไว้
ซี๊ด!
ฉินเสี่ยวหลงไม่คิดว่าหลิวเซียงเฉี่ยวจะกล้าขนาดนี้ จึงสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งด้วยความตกใจ
“เสี่ยวหลง คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนฉันนะ”
เสียงหวานนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง
ตลอดสามปีที่ผ่านมา หลิวเซียงเฉี่ยวไม่เคยแตะต้องผู้ชายอีกเลย แม้ปากจะไม่เคยพูดอะไร แต่ในใจกลับสะสมความปรารถนาเอาไว้มากมาย
ฉินเสี่ยวหลงไม่เพียงหน้าตาหล่อเหลา แต่ยังเปี่ยมไปด้วยความเป็นชาย หลิวเซียงเฉี่ยวแอบชอบเขามานานแล้ว
อาศัยฤทธิ์เหล้าในตอนนี้ เธอจึงเผยความในใจออกมาในที่สุด
ยิ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของชายชาตรีในตัวฉินเสี่ยวหลง ความปรารถนาก็ยิ่งเอ่อล้นจนยากจะสะกดกลั้น
ขณะเดียวกัน เปลวไฟร้อนแรงก็ลุกโชนขึ้นในกายฉินเสี่ยวหลงเช่นกัน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะทำผิดพลาดแบบอาดัมกับเอวา เสียงเคาะประตูรัว ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านนอก
หลิวเซียงเฉี่ยวรีบปล่อยฉินเสี่ยวหลงทันที ราวกับถูกจับได้ว่ากำลังลักลอบคบชู้
“เสี่ยวหลง รีบซ่อนเร็ว!”
หลิวเซียงเฉี่ยวรีบบอก
“อ้อ ได้”
ฉินเสี่ยวหลงรับคำ พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วมุดลงไปซ่อนใต้เตียงทันที
“ฉันก็ไม่ใช่ชู้สักหน่อย จะหลบทำไมวะ?”
ฉินเสี่ยวหลงพึมพำกับตัวเองอยู่ใต้เตียง
แต่คำโบราณว่าไว้ หน้าประตูบ้านม่ายมักมีเรื่องครหา หากมีใครเห็นเขาโผล่มาบ้านหลิวเซียงเฉี่ยวกลางดึก ก็ยากจะรับประกันว่าคนอื่นจะไม่นินทา
เมื่อแน่ใจว่าฉินเสี่ยวหลงซ่อนตัวเรียบร้อยแล้ว หลิวเซียงเฉี่ยวจึงเดินไปที่ประตูแล้วถามว่า “ใครน่ะ?”