ฉีหมิงเยวี่ยกลับมาได้ก็ไม่ได้ตรวจสอบสิ่งที่ได้มาจากดันเจี้ยนทันที
แต่รีบลุกขึ้นมาคว้ายารักษา 3 ขวดกับยาลดคูลดาวน์ 3 ขวดเทเข้าไปในปากอย่างรวดเร็ว
แล้วก็คว้าเสื้อคลุมตัวหนึ่งสวมทับ ก่อนจะพุ่งตัวออกจากประตูไป
เจ้าแมวน้อยขดตัวอยู่ในกระเป๋าเสื้อ มองเธออย่าง curious ตอนที่เธอกลับมามันก็วิ่งออกมาเองแล้ว แต่ด้วยความที่มันอยู่ในกระเป๋าเสื้ออย่างว่านอนสอนง่าย เธอเลยไม่ได้บังคับมันกลับเข้าไปในตัว
ฉีหมิงเยวี่ยเดินไปที่มุมอับแห่งหนึ่ง รูปร่างของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นชายวัยกลางคนหน้าตาธรรมดา
"เหมียวเหมียวเหมียว?"
เธอลูบเจ้าแมวน้อยผ่านผ้า "อย่าซน เดี๋ยวให้ของอร่อยกิน"
จากนั้นก็โบกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังถนนบาร์ไนท์คลับ
ในเวลาเดียวกัน บนรถออฟโรดสีดำคันหนึ่งมีคนนั่งอยู่ 4 คน
เซี่ยคังชิงมองเส้นขนในมือของอู๋จิ้งเซี่ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น "แบบนี้จะหาเธอเจอจริงเหรอ?"
อู๋จิ้งเซี่ยกลอกตา
"คิดว่าไม่เก่งก็ลองดูสิ? ใครบางคนเล่นเกมแพ้คนอื่น กลับมานั่งร้องไห้หน้าตาเฉยกับพี่จาง พร้อมบ่นว่า 'พี่จาง ฉันแพ้'"
บนหัวของเซี่ยคังชิงมีผ้าพันแผลพันอยู่ เห็นได้ชัดว่ามีคนจัดการให้ เธอได้ยินแบบนั้นก็โกรธขึ้นมาทันที
ถ้าปกติเธอคงลงไม้ลงมือกับอีกคนไปแล้ว แค่นายพรสวรรค์ด้านการติดตามจะเก่งอะไรนักหนา!
แต่ตอนนี้เธอต้องขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย เลยทำได้แค่สูดจมูกเหอะหนึ่งที