ฉีหมิงเยวี่ยเท้าถีบพื้นอย่างแรงจนสุดแรง ร่างกายทั้งร่างบิดเบี้ยวในมุมที่แทบเป็นไปไม่ได้ แล้วพุ่งตรงไปทางผู้คุมเกม
พูดให้ถูกคือพุ่งไปที่เคาน์เตอร์บริการด้านหลังพวกเขา
เธอต้องฉวยจังหวะที่พวกเขามองไม่เห็นชั่วครู่ เพื่อเอาของที่สามารถต้านทานทีมฝ่ายตรงข้ามได้
ทันใดนั้น ข้างหน้าเธอก็มีคนเพิ่มขึ้นมา 2 คน
คือผู้คุมเกมหมายเลข 3 และ 4 ทั้งคู่หลับตาสนิท แต่กลับจับการเคลื่อนไหวของฉีหมิงเยวี่ยได้อย่างแม่นยำ
ฉีหมิงเยวี่ยที่สวมแว่นตามองกลางคืนพบว่าทางฝั่งเหอวั่นลี่ก็เป็นแบบเดียวกัน
สายตาเธอวูบไหว แล้วตะโกนออกมา “เป็นเสียง!”
วินาทีถัดมา เสียงเพลงบริหารสายตาก็ดังขึ้นจากเครื่องกระจายเสียง
เมื่อเสียง “หนึ่ง สอง สาม สี่...” ดังขึ้น ฉีหมิงเยวี่ยเกือบลื่นล้มหมดแล้วอดบ่นไม่ได้
“รสนิยมเธอนี่พิเศษจริงๆ นะ”
เสียงอึกทึกดังมาจากหูฟัง “พูดน้อยๆ หน่อยสิ รู้ไหมว่าดวงตามีความสำคัญกับวิศวกรแค่ไหน?”
ฉีหมิงเยวี่ยตัดเสียงในหูออก แล้วพบว่าการเคลื่อนไหวของผู้คุมเกมเริ่มเพี้ยนจริงๆ
เธอกระโดดขึ้นไปบนเคาน์เตอร์บริการ
“ตุ้ม!”
ฉีหมิงเยวี่ยกลิ้งลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว เช็ดเลือดที่มุมปาก
เกือบไป เธอเกือบโดนหมัดของฝั่งนั้นทานเต็มๆ แต่ถึงจะเป็นเพียงแผลถลอกเล็กน้อย ค่าเลือดของเธอก็ลดลงอย่างหนัก
เธอไม่รีรอที่จะดื่มยารักษาอีกหนึ่งขวด แล้วสายตามองไปที่จิ้งจกกล้ามใหญ่หน้าเคาน์เตอร์
หมายเลข 1 หลับตา เปลือยท่อนบน เส้นเลือดปูดโปนใต้เกล็ดสีเขียว เสื้ออาสาสมัครสีแดงหายไปนานแล้ว ความสูง 2.5 เมตรทำให้ทุกคนรู้สึกกดดัน