เธอก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ
เหมือนกันอะไร?
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวมองเขาอย่างงุนงง
ฝนตกหนักมาก เมิ่งฉวินจึงลดความเร็วรถลง ภายในรถเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย
“เธอก็เหมือนกัน”
“ฝนตกหนักขนาดนี้ก็ยังจะไปเดต”
เขาขับรถอย่างตั้งใจ สายตาจับจ้องอยู่บนถนนเบื้องหน้า แม้จะมีเวลาว่างก็ไม่เหลือบมองคนข้างกายสักแวบ
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวชะงักเมื่อได้ยินประโยคนั้น ดวงตาเบิกกว้าง จ้องใบหน้าด้านข้างของเมิ่งฉวินอย่างประหลาดใจ
นี่เป็นคำพูดที่เมิ่งฉวินพูดออกมาได้ด้วยเหรอ?
นี่เขากำลังชมเธอหรือเหน็บแนมเธอกันแน่?
เมิ่งฉวินมีเครื่องหน้าหล่อเหลาโดดเด่น เป็นใบหน้าแบบนายแบบสุดเย็นชา คิ้วและดวงตาคมเข้ม สันจมูกโด่งตรง
เขาเม้มริมฝีปาก รับรู้ได้ถึงสายตาจากคนข้างกาย แต่กลับไม่ตอบสนองแม้แต่น้อย
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเอนศีรษะไปด้านหลัง ขมวดคิ้วจ้องเขาเขม็งอยู่พักหนึ่ง เมื่อเมิ่งฉวินไม่ยอมมองเธอ เธอก็หมดสนุก หันกลับไปคิดเรื่องของตัวเอง แต่ก็ยังแอบเหลือบมองเมิ่งฉวินด้วยสายตาเหลือเชื่ออยู่เป็นระยะ
บริษัทอยู่ห่างจากที่พักของเธอไม่ใกล้ไม่ไกล ถึงรถจะแล่นช้าแค่ไหน สุดท้ายก็ยังขับเข้ามาในเขตบ้านพักตากอากาศ
หลังกลับประเทศ อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก็ย้ายมาอยู่ที่นี่ เพราะอยู่ใกล้บริษัทที่สุด ทั้งระบบรักษาความปลอดภัยและพื้นที่สีเขียวก็จัดการไว้ดี
รถของเมิ่งฉวินขับเข้ามาได้อย่างราบรื่นไม่มีติดขัด เธอถึงกับชะงักไปชั่วขณะ
พอคิดอีกที ที่นี่เป็นที่พักที่ใกล้บริษัทที่สุดและมีความเป็นส่วนตัวสูง เมิ่งฉวินอยู่ที่นี่ก็ไม่แปลก เธอจึงไม่ได้คิดมากต่อ
เธอบอกที่อยู่ของตัวเอง เมิ่งฉวินก็ขับตรงไปยังบ้านของเธอ
พอรถจอด เธอก็เผลอจะกล่าวขอบคุณเมิ่งฉวินตามสัญชาตญาณ แต่พอหันไปเห็นใบหน้าเย็นชาท่าทางหยิ่งยโสของเขา อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก็กัดฟัน กลืนคำขอบคุณกลับลงคอไปทั้งอย่างนั้น
เธอเพิ่งรู้สึกว่าโชคชะตาช่างหมุนเวียนเปลี่ยนผันจริง ๆ