จวงเฉียวรู้ว่าอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวกลับประเทศแล้วก็ตื่นเต้นมาก พูดอย่างไรก็จะพาอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวไปเที่ยวชมสวนสัตว์ของเธอให้ได้
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวบ่ายเบี่ยงหลายครั้ง จวงเฉียวถึงกับบุกมาหาถึงบ้าน ทั้งอ้อนวอนทั้งงอแง ยืนกรานจะให้เธอไปด้วยให้ได้
จวงเฉียวพูดว่า “เทศกาลปีใหม่ทั้งที เธออยู่บ้านคนเดียวจะมีอะไรสนุก! ไปเถอะ ไปดูอาณาจักรสัตว์ของฉัน รับรองว่าเธอต้องชอบ!”
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวทนเสียงรบเร้าของเธอไม่ไหว สุดท้ายก็ยังตามเธอไปยังสวนสัตว์ลึกลับแห่งนั้น
สวนสัตว์ตั้งอยู่ในเมืองแห่งหนึ่งทางตอนใต้ มีพื้นที่กว้างใหญ่ ครอบคลุมทั้งภูเขาและทะเลสาบ ทิวทัศน์งดงามเขียวชอุ่ม ทั้งยังสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ
บังเอิญเป็นช่วงวันหยุดพอดี ผู้คนในสวนจึงพลุกพล่านมาก
เพื่อให้ผู้มาเยือนได้รับประสบการณ์การเที่ยวชมที่ดียิ่งขึ้น จวงเฉียวจึงจำกัดจำนวนบัตรเข้าชมที่เปิดให้จองในแต่ละวันไว้ไม่มากนัก บนอินเทอร์เน็ตมีคนวิจารณ์ว่าเธอใช้กลยุทธ์การตลาดแบบสร้างความขาดแคลน จวงเฉียวก็ไม่ใส่ใจ
มองออกได้ว่าเธอรักสัตว์เหล่านี้จริง ๆ ผู้ดูแลสัตว์ที่จ้างมาล้วนเป็นมืออาชีพ ส่วนสวัสดิการและค่าตอบแทนที่ให้ก็สูงที่สุดในวงการ
ทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยบรรยากาศคึกคักรุ่งเรือง
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเที่ยวเล่นอยู่ตลอดบ่าย พอตกเย็นก็แวะพักที่ร้านกาแฟ แสงอาทิตย์อัสดงแดงฉานราวโลหิต นอกหน้าต่างไม้ ผู้ดูแลสัตว์กำลังเก็บตัวสลอธลงมาจากต้นไม้
ดวงตาของจวงเฉียวเป็นประกาย เธอกะพริบตากลมโตมองอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวแล้วถามว่า “เป็นยังไงบ้าง สนใจมาร่วมลงทุนไหม?”
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจ “เธอทำได้ดีขนาดนี้แล้ว ยังจะขาดเงินลงทุนอีกเหรอ?”
จวงเฉียวยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฉันไม่ไว้ใจคนอื่นหรอก แถมให้เงินน้อยแล้วยังชอบสั่งโน่นสั่งนี่อีก ฉันแค่อยากให้เธอมาลงทุนต่างหาก~”