ยามหน้าหนาว กลางเดือนสิบสอง ลมหนาวพัดเฉือนคมกริบราวมีด
ด้านหลังร้านขายหมู ตำบลซวงอัน มณฑลปาซู่
กลิ่นคาวเลือดปนกับลมหนาวที่พัดโชยมา ผู้คนที่เดินผ่านต่างพากันขมวดคิ้วหลบไปไกล
ในลานบ้านมีเสียงตวาดแหบแห้งดังขึ้น
"ไอ้หนู รีบๆ มัดหมูให้แน่นๆ เข้าไว้!"
"หลายวันมานี้ ข้าให้เจ้าดูข้าชำแหละหมูอย่างละเอียด วันนี้ถึงตาที่เจ้าต้องลงมือเอง ชำแหละหมูตัวนี้ให้เสร็จ เจ้าถึงจะได้อยู่ทำงานต่อ"
"ไม่งั้นก็กลิ้งไปให้พ้น แล้วไปขอบิณฑบาตบนถนนเอาอาหารกิน!"
จางทูหู่ รูปร่างกำยำ หน้านี้เต็มไปด้วยเนื้อและความดุดัน นั่งขาแพะอยู่บนม้านั่งยาว
ในมือถือมีดชำแหละหมูเล่มหนาสีดำสนิท สองตามองเขม็งไปที่เด็กหนุ่มร่างบางคนหนึ่ง
เด็กหนุ่มชื่อเฉินจิ่ง เป็นผู้ข้ามมิติ
สามเดือนก่อนถูกจางทูหู่เก็บมาจากกลางหิมะ ทุกวันก็แค่สับฟืน ต้มน้ำ ดูแลร้านขายหมู และเป็นลูกมือให้จางทูหู่
พอมีข้าวหยาบกินประทังชีวิต
วันนี้ จางทูหู่ตัดสินใจจะถ่ายทอดวิชาชำแหละหมูให้เฉินจิ่ง ถ้าเฉินจิ่งเป็นคนหัวไว ก็จะรับเป็นลูกศิษย์
จะได้ดูแลยามแก่เฒ่า
เฉินจิ่งก็เป็นคนปรับตัวเก่ง เรียนรู้ที่จะยอมรับความจริงได้เร็ว และในใจก็คิดว่าอาชีพคนขายหมูเป็นงานที่ดี
เรียนรู้วิชาติดตัวไป ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ไม่ต้องกลัวอดตาย
ในลานบ้าน หมูลายจุดตัวหนึ่งหนักประมาณร้อยกว่าจิน ถูกมัดแขนขาทั้งสี่ด้วยเชือกป่านหนาสี่เส้น ร่างกายดิ้นรนอย่างรุนแรง ส่งเสียงร้องแหลมเศร้าสลด กลิ่นคาวสาบคละคลุ้งมาเข้าจมูก
เฉินจิ่งหายใจเข้าลึกๆ
รับมีดชำแหละหมูมาจากมือจางทูหู่ นึกทบทวนขั้นตอนการชำแหละหมูที่จางทูหู่สอนไว้ในหัว
เจาะเลือด ถอนขน ผ่าท้อง แยกกระดูก
"ห้ามสลับขั้นตอนแม้แต่ก้าวเดียว ห้ามข้ามขั้นตอนแม้แต่ขั้นตอนเดียว!"
"ทำครบทุกขั้นตอน ถึงจะเรียกว่าชำแหละหมูเป็นจริงๆ!"
จางทูหู่กอดอก ยืนมองพร้อมกับสอนอยู่ข้างๆ
สายตาเฉินจิ่งสงบลงทันที ขจัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมด
เขาก้มลง ตั้งแขนให้มั่น
กดหัวหมูที่ดิ้นรนลงด้วยมือข้างหนึ่ง ใช้ข้อมือออกแรง จับมีดชำแหละให้แน่น เล็งไปที่จุดสำคัญ
ไม่ลังเล ไม่รีรอ
ฉัวะ!
แสงเย็นเฉียบวาบหนึ่ง ฉับไวและเด็ดขาด!
มีดคมกริบเฉือนผ่านผิวหนังและเส้นเลือดในทันที!
เลือดหมูร้อนๆ พุ่งออกมา ไหลลงในอ่างเลือดด้านล่าง กลิ่นคาวฉุนเพิ่มขึ้นทันที
หมูอ้วนดิ้น convulsively แรงขึ้น เสียงร้องค่อยๆ แผ่วลง จนกระทั่งเงียบสนิท
จากนั้น เฉินจิ่งลงมืออย่างมั่นคง เป็นระเบียบ
ลวกขน ขูดหนัง ผ่าท้อง เก็บเครื่องใน แยกกระดูก หั่นเนื้อ...
ทุกขั้นตอน เขาทำอย่างพิถีพิถัน ทำตามคำแนะนำของจางทูหู่ ทำครบขั้นตอนการชำแหละหมูทั้งหมด ไม่มีแม้แต่ครึ่งเดียวที่ทำอย่างลวกๆ
เมื่อเนื้อแดงชิ้นสุดท้ายถูกหั่นจัดวางเรียบร้อย กระบวนการชำแหละทั้งหมดก็เสร็จสิ้นลง
ทันใดนั้น เสียงกลไกไร้อารมณ์หนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเฉินจิ่ง!
[ฟ้าดินตอบแทนความเพียร ย่อมมีผลสำเร็จ!]
[วิชามีดชำแหละหมู ขั้นเบื้องต้น!]
รูม่านตาเฉินจิ่งหดลง หัวใจเต้นแรงด้วยความดีใจ!
นี่คือของวิเศษ! ในที่สุดเจ้าก็มา!
วินาทีถัดมา แผงข้อมูลเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา
ชื่อ: เฉินจิ่ง
ขั้นภูมิ: ไม่มี
วิชายุทธ์: วิชามีดชำแหละหมู (ขั้นเริ่มต้น: 5/100)
ข้อมูลชัดเจน ตรงไปตรงมา เรียบง่ายและโหดร้าย
แค่ขยันฝึกฝน ก็เพิ่มระดับวิชาได้!
ถึงแม้วิชามีดชำแหละหมูนี้จะเป็นเพียงทักษะสำหรับชำแหละหมูก็เถอะ
แต่มีดชำแหละหมู ก็ใช่ว่าจะใช้ฆ่าคนไม่ได้
จางทูหู่ที่อยู่ข้างๆ เห็นเขายืนนิ่ง คิดว่าเขาเป็นเพราะเพิ่งฆ่าหมูครั้งแรก ตื่นเต้นเกินไป จึงหัวเราะเยาะ
"อย่ายืนมึนอยู่ได้! วันนี้ถือว่าเข้าประตูได้แล้ว ยังถือว่ามีพรสวรรค์อยู่บ้าง ต่อไปวันละสองตัว ต้องฆ่าให้เสร็จก่อนฟ้าสาง!"
"วันนี้เป็นครั้งแรกที่เจ้าได้กลิ่นคาวเลือด ปล่อยให้ตัวเองปรับตัวก่อน เอามีดมาให้ข้า"
เฉินจิ่งกำมีดชำแหละหมูในมือแน่นขึ้น
"อาจารย์ ข้ายังฆ่าได้อีกตัว"
จางทูหู่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มเผล่
"เหมือนจะขยันดีนี่นา งั้นข้าก็สบาย ไปที่คอกหมูเลือกอีกตัวมาเถอะ"
เฉินจิ่งกลั้นความตื่นเต้นไว้
ไปต้อนหมูลายจุดอีกตัวออกมาจากคอก มัดให้แน่นหนา ทำขั้นตอนการฆ่าและผ่าท้องซ้ำอีกครั้ง
ครั้งนี้ ท่าทางของเขาคล่องแคล่วขึ้น การเคลื่อนไหวก็ว่องไวขึ้น ฆ่าหมูเสร็จ ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือน:
[วิชามีดชำแหละหมู (ขั้นเริ่มต้น: 10/100)]
ดูเหมือนว่าการชำแหละหมูหนึ่งตัวอย่างสมบูรณ์ จะเพิ่มความชำนาญ 5 แต้ม
น่าเสียดาย จางทูหู่ให้ฆ่าแค่วันละสองตัว ถ้าฆ่ามากไป เนื้อหมูที่แผงขายไม่หมด จะเหม็นเสีย
เฉินจิ่งแขวนเนื้อหมูที่ชำแหละเสร็จแล้วทั้งหมด พอฟ้าสางแผงเนื้อก็ต้องเปิดขาย จางทูหู่พอใจกับเฉินจิ่งมาก
"เก็บกวาดลานให้เรียบร้อย แล้วไปงีบสักครู่เถอะ"
เฉินจิ่งรับคำ เช็ดม้านั่งยาว ล้างเลือดหมูให้สะอาด เดินผ่านคอกหมู มองดูหมูอ้วนๆ ทีละตัว
เฉินจิ่งรู้สึกมือคันขึ้นมา
ในคอกหมูมีหมูอยู่ประมาณเจ็ดแปดตัว ถ้าฆ่าหมด ต้องไปซื้อที่ตลาดมาเพิ่ม งานพวกนี้ก็เป็นของเฉินจิ่ง
ถ้าฆ่าหมูเจ็ดแปดตัวนี้หมด วิชามีดชำแหละหมูของเขาก็คงใกล้จะเลื่อนขั้นแล้ว
แต่เฉินจิ่งก็แค่คิดไปเอง
ยุคสมัยนี้บ้านเมืองวุ่นวาย เต็มไปด้วยโจรและอันธพาล และยังมีตำนานปีศาจอีก เขายังต้องพึ่งจางทูหู่เลี้ยงดู
ไม่อยากถูกโยนออกไปนอกบ้านให้ตายเอาดาบหน้า
กลับมาที่ลานบ้าน เฉินจิ่งเห็นมีดชำแหละหมูที่วางอยู่บนเขียง เขาหยิบขึ้นมา คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
วิชามีดชำแหละหมู ถ้าไม่มีหมู จะฝึกไม่ได้หรือ?
เฉินจิ่งนึกถึงเทคนิคต่างๆ ตอนที่เพิ่งลงมือฆ่าหมู
แทงมีดออกไป เจาะเลือด!
พลิกคมมีด ฟันตามหน้าอกและท้อง ผ่าท้อง!
...
ฝึกวิชามีดชำแหละหมูทั้งชุดอย่างตะกุกตะกักด้วยจินตนาการ เฉินจิ่งรู้สึกว่าไม่มีหมู วิชามีดนี้ก็ฝึกไม่ได้ผลจริงๆ
เขาดูแผงข้อมูล ความชำนาญไม่ขยับเลย
เฉินจิ่งลองอีกครั้ง ครั้งนี้การแทง การฟัน การเฉือน การขูด เทคนิคมีดต่างๆ คล่องแคล่วขึ้น
ดูแผงข้อมูลอีกครั้ง:
[วิชามีดชำแหละหมู (ขั้นเริ่มต้น: 11/100)]
ความชำนาญเพิ่มขึ้น 1 แต้ม
เฉินจิ่งดีใจแทบกระโดด มันได้ผลจริงๆ!
ถึงแม้ความชำนาญจะเพิ่มไม่เท่ากับการฆ่าหมูจริง แต่เพิ่ม 1 แต้มก็ยังดี มีความคืบหน้า ก็มีแรงฮึดสู้!
เฉินจิ่งรู้สึกมีพลังขึ้นมา อาการง่วงเหงาหายไปหมด
ถือมีดชำแหละหมู เริ่มฝึกซ้ำไปซ้ำมาท่ามกลางลานบ้าน จนกระทั่งไก่ตัวผู้ส่งเสียงร้อง ตอนเช้าตรู่
เฉินจิ่งเหงื่อท่วมตัว แขนเมื่อยล้า
มีดชำแหละหมูของจางทูหู่เล่มนี้หยาบและหนาหนัก ตอนนี้แขนของเฉินจิ่งเริ่มสั่น เขารู้สึกว่าครั้งนี้โลภมากไปหน่อย
แต่ผลลัพธ์ก็คุ้มค่า เฉินจิ่งเปิดแผงข้อมูล:
[วิชามีดชำแหละหมู (ขั้นเริ่มต้น: 27/100)]
เขายิ้มกว้างทันที ตามความคืบหน้าแบบนี้ อีกสามสี่วัน เขาก็จะฝึกความชำนาญขั้นเบื้องต้นจนเต็ม
พอเห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว
เฉินจิ่งรีบแอบกลับไปที่ห้องเล็กๆ ของตัวเองเพื่อพักผ่อน
นอนหลับไปประมาณหนึ่งชั่วยามกว่าๆ
เฉินจิ่งถูกเสียงเคาะประตูดังปังๆ ปลุกให้ตื่น
จางทูหู่ตะโกนเสียงดังลั่นจากด้านนอก:
"ไอ้หนูเฉิน ตื่นได้แล้ว เปิดร้านขายของ!"
เฉินจิ่งเปิดประตูด้วยสายตาที่เหนื่อยล้า จางทูหู่ไม่ได้แปลกใจอะไร "ครั้งแรกที่ได้กลิ่นคาวเลือด ก็มักจะนอนไม่หลับทั้งนั้น พอชินแล้วก็ดีเอง"
"ลุกขึ้นมาทำงานได้แล้ว!"
เฉินจิ่งถอนหายใจยาว จางทูหู่จินตนาการเอง ก็ดีที่เขาจะได้ไม่ต้องอธิบายให้ยุ่งยาก
เฉินจิ่งกินขนมปังนึ่งหนึ่งชิ้น ดื่มโจ๊กขาวหนึ่งชาม แล้วเช็ดมือก็วิ่งไปที่ร้านขายเนื้อหน้าลาน
จัดเรียงเนื้อหมูบนตะขอให้เรียบร้อย เขียง มีดสับ มีดแยกกระดูก มีดปอกหนัง จัดวางให้เป็นระเบียบ
สุดท้ายก็ไปถอดแผ่นประตูหน้าบ้านออกทีละแผ่น ทันใดนั้นเพื่อนบ้านที่มาซื้อของแต่เช้าก็พากันเข้ามาซื้อเนื้อ
"เฒ่าจาง เอาเนื้อสามชั้นมาสองตำลึง สับเป็นไส้ให้หน่อย"
ตอนต้อนรับแขก จางทูหู่ก็เลิกทำหน้าเคร่งเครียด ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน:
"ใกล้ปีใหม่แล้ว ไม่ซื้อเนื้อเพิ่มให้เด็กๆ กินหน่อยหรือ?"
"เด็กๆ อยากกินของอร่อย เดี๋ยวคราวหน้าฉันจะซื้อเพิ่ม"
ท่ามกลางบทสนทนาเกี่ยวกับครอบครัว จางทูหู่หยิบมีดสับเนื้อ เป้งๆๆๆ สับเนื้อหมูอย่างรวดเร็ว
เฉินจิ่งทำหน้าที่เป็นลูกมือ
ชั่งน้ำหนัก ห่อ บอกราคา รับเงิน ทำได้อย่างคล่องแคล่ว
หลังจากปรับตัวมาสามเดือน ตอนนี้เฉินจิ่งชำนาญมากแล้ว
เพียงแต่เขาฟังเสียงสับเนื้อดังเป้งๆ อยู่ ในใจก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา ปอกหนัง แยกกระดูก สับเนื้อ...
จะเพิ่มความชำนาญวิชามีดชำแหละหมูได้หรือไม่?