เสียงของเจ้าหน้าที่หลิวไม่ดังมาก แต่ก็ทำให้ทั้งโรงงานสองเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจ
"หัวหน้าหลี่ เนื่องจากโรงงานสองของพวกคุณจัดการงานหละหลวม เกิดปรากฏการณ์ขาดงานอย่างร้ายแรง"
เขาหุบสมุดเช็คชื่อ สีหน้าเย็นชา "วันนี้มีครูกับลูกศิษย์คู่นี้หนีงานโดยไม่มีเอกสารอีกแล้ว ตำแหน่งงานไม่มีคนแทน ผลกระทบเสียหายมาก"
"ยกเลิกสิทธิ์การคัดเลือก 'โรงงานธงแดง' ประจำเดือนนี้ของโรงงานสอง! ธงหมุนเวียนที่มอบให้พวกคุณไปแล้ว เดี๋ยวฉันจะถอดคืนเอง"
"รูป 'หน่วยงานดีเด่น' บนบอร์ดเกียรติยศหน้าประตูโรงงาน บ่ายนี้เอาลง!"
ตูม!
ทั้งโรงงานสองระเบิดอลหม่านทันที
คนงานทุกคนตาแดงก่ำ
โรงงานธงแดงกับหน่วยงานดีเด่น ไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตานะ แต่มันเกี่ยวกับโบนัสสิ้นปีด้วย
โรงงานหนึ่งมีเป็นร้อยคน ใครบ้างไม่หวังพึ่งเงินโบนัสก้อนนี้ซื้อข้าวเพิ่มอีกสักสองสามชั่ง?
แล้วนี่เป็นไง เพราะอี้จ้งไห่กับเจียตงซวี่หายหัวไปตอนเวลางาน ทั้งโรงเลยซวยไปด้วย
"อาจารย์อี้ คุณก็เกินไปนะ! จะออกไปข้างนอกทำไมไม่ลา!"
"นั่นสิ! คุณเงินเดือนตั้งแปดสิบกว่าหยวนไม่สนเงินโบนัสก๊อกนั้น แต่พวกเราต้องพึ่งเงินนี่เลี้ยงปากเลี้ยงท้องนะ!"
"เจียตงซวี่ก็ขี้เกียจเป็นประจำ คราวนี้พวกเราเลยพลอยซวยกันหมด!"
คนงานที่เดิมยืนดูอยู่เฉยๆ พอได้ยินว่าผลประโยชน์ตัวเองกระทบ ก็โวยวายขึ้นมาทันที
พวกเขาไม่กล้าเอาไฟไปลงกับคนจากฝ่ายธุรการ ก็เลยระบายอารมณ์หงุดหงิดทั้งหมดใส่สองครูกับลูกศิษย์
อี้จ้งไห่ยืนอยู่ที่เดิม หน้าแก่ๆ ของเขาเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด
เขาทำตัวเป็น "คนดี" "แบบอย่างคุณธรรม" มาตลอดชีวิต เมื่อไหร่เคยโดนตราหน้าขนาดนี้?
หัวหน้าหลี่โกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าอี้จ้งไห่ด่า
"อี้จ้งไห่! ปกตินายชอบวางก้ามเป็นถึงญาติผู้ใหญ่ในลานบ้าน ฉันไม่ยุ่ง"