ทุกคนในสำนักงานต่างหยุดงานในมือและมองมาพร้อมกัน
อี้จ้งไห่ตกใจ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง "เสี่ยวเหลียง คุณจะทำอะไรน่ะ"
"ผมก็แค่ให้คุณทำตามกฎ ทำไมถึงได้โมโห"
"เราสองคนสนิทกันมากหรือไง" เหลียงฮุยหัวเราะทั้งที่โมโห "ทำตามกฎ"
"ที่คุณพูดเมื่อกี้ คือให้ผมทำตามกฎ"
อี้จ้งไห่งงไปหมด เขานึกไม่ออกว่ามันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าเป็นเพราะซูไป๋
ไม่น่าจะใช่ ฝั่งนั้นควรจะรายงานตัวเข้าทำงานก่อน ถึงจะเข้าแถวรอจัดการเรื่องที่พัก
อีกอย่าง จะด่าตัวเองต่อหน้าคนอื่นเพราะเด็กใหม่คนเดียวก็เป็นไปไม่ได้
ตอนที่อี้จ้งไห่ยังคิดอยู่ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน หมวกใบใหญ่ของเหลียงฮุยก็สวมลงมาแล้ว
"อี้จ้งไห่ คุณรู้ไหมว่านี่มันเป็นพฤติกรรมอะไร"
"นี่คือการแทรกแซงการจัดสรรที่พักขององค์กร!"
"นี่คือการขัดขวางการจัดการโยกย้ายงาน!"
"นี่คือการใช้บ้านหลวงเล่นพรรคเล่นพวก!"
สีหน้าอี้จ้งไห่ดำคล้ำ นี่มันตั้งใจจะหักหน้ากันชัดๆ เขาระงับโทสะไว้ แล้วพูดเสียงทุ้มว่า "สหายน้อยเหลียง นี่คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดกระมัง"
เหลียงฮุยมองเขาอย่างเย็นชา เขาไม่พูดถึงความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างซูไป๋กับอธิการแม้แต่คำเดียว เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอี้จ้งไห่ไม่ถึงขั้น
"จะสะท้อนความเดือดร้อนก็ได้ เขียนใบคำร้อง ให้หน่วยงานแขวงประทับตรารับรอง แล้วส่งไปฝ่ายจัดสรรที่พักตามขั้นตอน"
"แต่เมื่อกี้คุณพูดอะไร"
"คุณให้ผมหน่วงเรื่องที่พักของข้าราชการย้ายหน่วย แล้วยังจะระบุห้ามไม่ให้เขาเข้าพักที่ลาน 95 อีก"
"สหายอี้จ้งไห่ การจัดสรรที่อยู่อาศัยของฝ่ายจัดสรรที่พัก ต้องฟังคำสั่งจากหัวหน้าลานของพวกคุณแต่เมื่อไหร่"