นางถูกบีบคอจนใบหน้าแดงก่ำ เสียงแหบพร่าแผ่วเบา ทว่ากลับสงบนิ่งอย่างผิดคาด
ไม่มีความตื่นตระหนกหรือวิงวอนขอชีวิตแม้แต่น้อยหลังถูกจับได้ «ตั้งแต่วินาทีที่เจ้าและสามีสัตว์อีก 6 คนทอดทิ้งนางไว้กลางหิมะ นางก็ตายไปแล้ว»
ม่านตาของโม่หลีหดวูบ มือที่บีบคอนางคลายแรงลงไปครึ่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
ตายแล้วหรือ?
«ข้าเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่เข้ามาควบคุมร่างนี้ภายหลัง ข้าชื่อเสิ่นรั่ว»
เสิ่นรั่วเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำคู่นั้นสบตรงกับนัยน์ตาสีทองที่ลุกโชนด้วยโทสะของเขา เอ่ยชัดถ้อยชัดคำ «แต่เมื่อข้ายึดร่างของนางมาแล้ว บาปที่นางก่อไว้ ข้าจะชดใช้เอง
ข้าพูดแล้ว ย่อมทำได้»
โม่หลีจ้องนางเขม็ง
เขาพยายามมองหาร่องรอยโกหกบนใบหน้า อยากเห็นเล่ห์เหลี่ยมและความหน้าไหว้หลังหลอกที่มักปรากฏบนตัวหญิงร้ายกาจผู้นั้น
ทว่าไม่มีเลย
ในดวงตาคู่นั้นมีเพียงความเปิดเผยตรงไปตรงมา กับความสงบนิ่งและความหยิ่งทะนงของผู้แข็งแกร่ง ซึ่งเขาไม่เคยเห็นในตัวหญิงผู้นี้มาก่อน
แววตาเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เหมียวรั่วเอ๋อร์ ผู้เอาแต่ใช้อำนาจรังแกผู้อื่น เอาแต่ใจและชั่วร้าย จะมีได้เลย
«แค่ก…»
เสิ่นรั่วผลักมือที่คลายแรงของเขาออก พยุงร่างอ่อนแรงให้ลุกขึ้นนั่ง
นางเช็ดคราบเลือดตรงมุมปาก ก่อนเอ่ยด้วยลมหายใจขาดห้วง «ลายดาวของเจ้าฟื้นฟูได้เพียง 3 ส่วน
บุปผาพิศวาสเป็นเพียงตัวยานำ หากต้องการสร้างลายดาวที่แตกร้าวของเจ้าขึ้นใหม่ทั้งหมด ยังต้องใช้หญ้ารวมลายดาวชนิดหนึ่ง ซึ่งเติบโตอยู่ข้างรังเสือดาวคมวายุ»
เสือดาวคมวายุ!
โม่หลีใจสะท้าน นั่นคือสัตว์ดุร้ายที่ขึ้นชื่อบริเวณรอบนอกของป่าทมิฬ เคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่ง กรงเล็บคมราวดาบ
อย่าว่าแต่ตอนนี้ที่เขายังบาดเจ็บสาหัสไม่หายดีเลย ต่อให้เป็นนักรบลายดาวห้าดวงในสภาพสมบูรณ์ หากเผชิญหน้ากับสัตว์เดรัจฉานชนิดนั้นก็ยังต้องออกแรงไม่น้อย
«อย่าคิดจะหลอกลวงข้าอีก ข้าไม่เชื่อเจ้าแล้ว!»
โม่หลีคำรามเสียงต่ำโดยไม่รู้ตัว แล้วขยับตัวมาขวางนางไว้
เขาแยกไม่ออกว่าโทสะที่พลุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหันนี้เกิดจากกลัวนางหนีไป หรือกลัวว่านางจะไปตายจริง ๆ กันแน่
«นั่นคือการเอาชีวิตไปทิ้ง เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร?»
เสิ่นรั่วไม่สนใจที่เขาขวางไว้ แม้แต่จะเหลือบมองเขาสักแวบก็ยังไม่ทำ
นางลุกขึ้นทันที หยิบหนังสัตว์ที่พื้นมาพันกายให้แน่น แล้วเดินโซเซออกไปนอกถ้ำ
แผ่นหลังของนางเด็ดเดี่ยว ไร้ความลังเลแม้แต่น้อย
โม่หลีอยากตามไป แต่ความเหนื่อยล้าหลังขับพิษและร่วมหลับนอนเมื่อครู่พลันถาโถมเข้ามาดุจคลื่น อีกทั้งลายดาวที่กำลังประกอบขึ้นใหม่ก็ทำให้เขาเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
เข่าอ่อนยวบ จึงทำได้เพียงมองร่างผอมบางนั้นหายลับไปในผืนป่าท่ามกลางลมและหิมะ
«บัดซบ!»
เขาทุบพื้นอย่างแรง
หลังหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กัดฟันลุกขึ้น แล้วแอบตามกลิ่นหอมเย็นที่ทำให้เขาสับสนซึ่งลอยอยู่ในอากาศไป
……
ชายขอบป่าทมิฬ ใต้หน้าผาสูงชัน
ลมหนาวพัดหวีดหวิว กวาดหิมะให้ปลิวว่อนราวกองคลื่น
เมื่อโม่หลีมาถึง ก็ได้เห็นภาพที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้นพอดี
เสือดาวคมวายุโตเต็มวัยตัวหนึ่งหมอบอยู่บนโขดหิน ส่งเสียงคำรามต่ำข่มขู่จากลำคอ
ส่วนหญิงที่ก่อนหน้านี้ยังเดินแทบไม่ไหว กลับพลิกหลบไปมาท่ามกลางการโจมตีดุจพายุคลั่งของเสือดาว ร่างนางเบาหวิวประหนึ่งใบไม้ร่วง
เสือดาวตัวนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเร็วและกรงเล็บคม ทุกการโจมตีสามารถฉีกร่องหินได้
ทว่าเสิ่นรั่วกลับหลบจุดสำคัญได้ทุกครั้งอย่างเฉียดฉิว
ท่วงท่าของนางดูเชื่องช้าและไร้เรี่ยวแรง แต่การคาดการณ์อันตรายนั้นแม่นยำจนน่าหวาดหวั่น
โม่หลีซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด กรงเล็บยื่นออกมาอย่างเงียบเชียบ เตรียมพุ่งออกไปได้ทุกเมื่อ
ทว่าเสิ่นรั่วซึ่งอยู่กลางการต่อสู้นั้นจับสัมผัสกลิ่นอายคุ้นเคยได้ด้วยญาณของนางตั้งนานแล้ว
มาแล้ว
เมื่อผู้ชมมาถึง แผนเจ็บตัวฉากนี้ก็ถึงเวลาปิดฉากเสียที
เมื่อเผชิญหน้ากรงเล็บที่เสือดาวคมวายุตวัดเข้ามาอีกครั้ง นางสามารถเบี่ยงตัวหลบได้อย่างชัดเจน แต่กลับจงใจเผยช่องโหว่ร้ายแรงออกมา
แควก—!
ปลายกรงเล็บคมกริบของเสือดาวคมวายุเฉือนผ่านแผ่นหลังนางทันที หนังสัตว์ขาดวิ่น ทิ้งรอยเลือดลึกจนเห็นกระดูก!
«อึก!»
เสิ่นรั่วครางด้วยความเจ็บปวด เลือดสดย้อมพื้นหิมะเป็นสีแดง
แต่นางไม่ล้มลง กลับอาศัยแรงที่ถูกโจมตีจนกระเด็นบิดร่างกลางอากาศอย่างน่าพิศวง
ราวกับว่าวที่ขาดสาย นางร่วงลงบนส่วนยื่นของหน้าผาสูงชันได้อย่างแม่นยำ
ที่นั่นมีหญ้ารวมลายดาวต้นหนึ่งส่องประกายเรืองรอง โอนเอนไปตามแรงลม
นางคว้ายาสมุนไพรไว้ในมือ แล้วกอดปกป้องแนบอกแน่น
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ ร่างนางก็อ่อนยวบ ก่อนร่วงดิ่งลงมาจากกลางอากาศอย่างไร้เรี่ยวแรง!
«เสิ่นรั่ว!»
โม่หลีแผดเสียงคำรามอย่างตื่นตระหนก โดยที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว
เขาไม่สนใจว่าจะถูกเปิดโปง พุ่งออกจากที่ซ่อนทันที ร่างแปรเปลี่ยนเป็นครึ่งอสูรกลางอากาศ แล้วรับร่างที่กำลังร่วงลงมาไว้ได้อย่างมั่นคง
เมื่อเห็นสมบัติข้างรังถูกชิงไป เสือดาวคมวายุก็ตั้งใจจะไล่ตาม ทว่ากลับถูกจิตสังหารน่าสะพรึงกลัวที่ปะทุขึ้นจากร่างชายผู้นั้นข่มขวัญไว้
มันคำรามอย่างไม่ยินยอม ก่อนถอยกลับเข้ารังไปด้วยความหวาดระแวง
บนพื้นหิมะ
โม่หลีโอบหญิงที่ชุ่มเลือดทั้งร่างและลมหายใจรวยรินไว้ในอ้อมแขน มือทั้งสองข้างสั่นเทา
เลือดสดย้อมแขนเขา ร้อนระอุจนหัวใจสั่นไหว
ความเสียใจอย่างสุดซึ้งกับความเจ็บปวดในใจที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนถาโถมท่วมท้นเขา
เขากำลังทำบ้าอะไรอยู่กันแน่?
เขาถึงกับสงสัยหญิงที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขา!
«เจ้าบ้าไปแล้วหรือ…» เสียงของโม่หลีแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำ
เสิ่นรั่วลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง เมื่อเห็นว่าเป็นเขา นางก็ฝืนยิ้มออกมา
นางยื่นมือที่สั่นเทา ยัดหญ้ารวมลายดาวซึ่งชุ่มเลือดลงในมือเขา เสียงแผ่วเบาราวกับจะแตกสลายไปกับสายลม «รับไว้…»
วินาทีถัดมา
นางไม่ได้ห้ามเลือดให้ตนเอง กลับยกมืออีกข้างที่เปื้อนเลือดขึ้นแนบลงบนลายดาวที่แตกร้าวตรงแผ่นหลังของเขา
«ห้าม… หยุดเดี๋ยวนี้!» โม่หลีตะโกนอย่างหวาดกลัว
เสิ่นรั่วไม่ฟัง
นางฝืนรีดเร้นพลังวิญญาณที่เหลืออยู่ในกาย พร้อมด้วยรางวัลที่ได้รับจากระบบ เทลงสู่ร่างของเขาโดยไม่เหลือไว้แม้แต่น้อย
ตูม…
พลังชีวิตอันอบอุ่นและแข็งแกร่งสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างของโม่หลี หล่อเลี้ยงทั่วทุกส่วน
ลายดาวที่แตกร้าว ซึ่งทรมานเขามาเนิ่นนานและเป็นสัญลักษณ์ของความอัปยศกับความไร้ค่า
ได้รับการซ่อมแซมและสร้างขึ้นใหม่อย่างสมบูรณ์ในชั่วขณะนี้
แสงดาวสองดวงที่เคยหม่นมัวพลันสว่างวาบ พุ่งทะลวงขีดจำกัดระดับห้าดวงในพริบตา ทั้งยังแผ่กลิ่นอายแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมออกมาอย่างเลือนราง!
เขาฟื้นคืนแล้ว
แข็งแกร่งยิ่งกว่าช่วงที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์เสียอีก!
แต่เสิ่นรั่วกลับกระอักเลือดออกมาจากมุมปากเพราะฝืนใช้พลังจนหมด ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ร่างทั้งร่างประหนึ่งตุ๊กตากระเบื้องที่กำลังจะแตกสลาย
«ข้า…»
นางใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายผลักโม่หลีที่กำลังจะถ่ายเทพลังให้ตนออกไป
«สิ่งที่เหมียวรั่วเอ๋อร์ติดค้างเจ้า ข้าใช้คืนให้แล้ว
บัดนี้ ร่างนี้… ร่างนี้ข้าเป็นคนรับช่วงต่อ ข้า… ข้าจะติดค้างเจ้าไม่ได้…»
นางหอบหายใจ เอ่ยอย่างติดขัดเป็นช่วง ๆ แววตากระจ่างใสและเด็ดเดี่ยว «ข้าไม่ติดค้างเจ้าแล้ว
โม่หลี หากเจ้าไม่อยากทำตามเรื่องให้กำเนิดลูก ข้า…
ข้าไม่บังคับเจ้า
ขอให้วันหน้าของเจ้าราบรื่น จงลืมบาปที่เจ้าของร่างเดิมนี้ก่อไว้กับเจ้าเสียเถิด…
เพราะเรื่องนั้น ไม่ใช่ข้าที่ทำ»
พูดจบ นางก็หลับตาลง
ริมฝีปากซีดขาวขยับแผ่วเบา เริ่มสั่นเทาขณะท่องคาถาโบราณที่ลึกลับยากหยั่งถึง
นั่นคือพันธสัญญาที่เจ้าของร่างเดิมเคยบังคับผูกมัดพวกเขาไว้
บัดนี้นางจะเป็นผู้ตัดขาดมันด้วยมือตนเอง
เมื่อคาถาดังก้อง พันธสัญญาคู่ครองโบราณที่อยู่ลึกในวิญญาณของทั้งสองก็เริ่มส่งเสียงสั่นสะเทือน ราวกับพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
คาถาตัดพันธสัญญาโดยฝืนเช่นนี้จะทำให้ผู้ร่ายต้องเผชิญแรงสะท้อนกลับมหาศาล
«พรูด—»
เสิ่นรั่วกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ทว่ายังคงท่องคาถาต่อไป