ท่วงท่าขององค์ชายผิงหยาง ทุกคนในห้องเห็นกันหมดแล้ว
“ท่านอ๋อง ท่านมีความรู้สึกแล้วหรือพะยะค่ะ”
องค์หวังผิงหยางกับหลิงเฟิงถามพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น
องค์ชายผิงหยางกลับดูไม่แน่ใจในความรู้สึกนั้นนัก
นางสั่นศีรษะ
ตัวตัวระวังตัวระวังมือ ค่อย ๆ ดึงเข็มเงินที่เสียบอยู่บนขาออกมาใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง
องค์ชายผิงหยางยื่นมือบีบเบา ๆ ตรงจุดสุดท้าย ไม่มีความรู้สึกใด ๆ
แต่เมื่อครู่นี้ มีชั่วขณะหนึ่งที่รู้สึกเจ็บแปลบ ดั่งมดตัวหนึ่งได้กัดนางเพียงคำเดียว
ทว่าแค่พริบตา ความรู้สึกนั้นก็เลือนหายไป
แม้จะเป็นเพียงจุดสัมผัสบางเบาเพียงเสี้ยวเดียว แต่ในใจขององค์ชายผิงหยางกลับเกิดคลื่นลมมหาสมุทรจนหาปลายไม่เห็น
ช่างสองปีมาแล้ว ขาของนางไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย
แม้แต่คราวก่อนที่กระดูกหัวเข่าถูกกระแทกจนแตก นางก็ไม่รู้สึกอะไรเลย
“ทำซ้ำอีกครั้ง”
องค์ชายผิงหยางอยากยืนยันอีกครั้ง ว่าตนเองไม่ได้รู้สึกผิดไปเอง
แต่ตัวตัวกลับเก็บเข็มเงินเสียก่อน แล้วหิ้วถุงผ้าทั้งสองมือไว้ข้างหลัง
“ไม่ได้! อีกก็จะเจาะเน่าซะแล้ว!”
“ขาของเปิ่นหวังมันก็เน่าอยู่แล้ว!”
“งั้นก็ไม่ได้! ไม่ให้ทำ!”
องค์ชายผิงหยางกับตัวตัวตาคนกับตาคน เข็งกันอยู่อย่างนั้น
ตัวตัวเบิกตาโตจ้ององค์ชายผิงหยาง ไม่ยอมถอยแม้ครึ่งก้าว
แรนสั่นขององค์ชายผิงหยางเมื่อครู่ ตัวตัวก็เห็นเช่นกัน
เจ้าหนูคิดว่า ต้องเป็นเพราะเจ้าเสียบผิดจุด เสียบไปโดนตรงที่ไม่ควรโดนเสียเอง
ถ้าเสียบซ้ำอีกรอบ หากทำให้พ่อเสียหายขึ้นมา แล้วจะทำอย่างไรดี?
ดังนั้น ตัวตัวจะไม่ยอมประนีประนอมเด็ดขาด!